Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Dnieprowscy proświcianie stawiają przed sądem… sąd

Слово Просвіти, №40 за 2012 рік

W Dnieprze miało miejsce niecodzienne wydarzenie — wiec ludowy „Sąd — przed sąd!”. Jednym z jego inicjatorów była również „Proświta”. Moderatorem wiecu był lider prośwician Dniepropietrowszczyzny Serhij Dowhal. Główna myśl wydarzenia: systemy sądowy, a w konsekwencji także organy ścigania na Ukrainie, jako takie przestały istnieć. Świadczą o tym dobitnie tak zwane procesy sądowe w tak zwanych sprawach karnych Julii Tymoszenko i Jurija Łucenki, którzy zostali skazani bez posiadania ani jednego dowodu ich winy. „Taka cyniczna polityczna rozprawa ze znanymi całemu światowi politykami jest wierzchołkiem góry lodowej bezprawia, samowoli, demonstracją tego, że na Ukrainie milicja, prokuratura, sądy — to jeden zgrany łańcuch, którego działalność skierowana jest przeciwko własnemu narodowi. To coraz bardziej przypomina rok 1937, który stał się szczytem stalinowskich represji. Ponieważ obecnie w naszym państwie prokuratura jest filią systemu sądowego, a zawód adwokata nie ma żadnego sensu” — podkreślono w przyjętej rezolucji zgromadzenia. Uczestnicy wiecu oświadczyli, że biorą pod kontrolę społeczną losy konkretnych ludzi, o których już pisano w mediach. Jest to Ihor Ryżkow, swego czasu skazany na rozstrzelanie za zbrodnie, za które już ukarano pawłohradzko-połohowskiego maniaka Serhija Tkacza, oraz były przewodniczący Pietrykiwskiej rejonowej administracji państwowej, bez żadnego dowodu jego winy na 15 miesięcy wtrącony do aresztu śledczego. Ale żaden ze sprawców niesłychanej samowoli wobec tych ludzi do tej pory nie został pociągnięty do odpowiedzialności. Nie trzeba być prawnikiem, aby zrozumieć: przekonujących dowodów winy tych ludzi śledztwo i prokuratura tak nie zdobyły, a dlatego ich sprawy karne muszą być obowiązkowo zrewidowane. Przy tym w rezolucji mowa jest także o konkretnych drogach rozwiązania nabrzmiałego problemu. Najpierw — sędziowie, których decyzje przez Europejski Trybunał Praw Człowieka zostały uznane za nielegalne, muszą być natychmiast zwalniani ze swoich stanowisk i odpowiadać za złamane ludzkie losy przed prawem, a za nimi także śledczy z prokuratorami. Także muszą odejść ze swoich stanowisk sędziowie, których decyzje co najmniej trzykrotnie zostały uchylone przez sądy wyższej instancji. Wyjście uczestnicy wiecu widzą we wprowadzeniu na Ukrainie wybieralności sędziów, tak jak to robiono w Siczy Zaporoskiej, gdzie taką odpowiedzialną misję powierzano tylko człowiekowi szanowanemu. Mirosław POPADIUK, przewodniczący Sniatyńskiego rejonowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki, z obwodu iwanofrankiwskiego. Znany krzewiciel oświaty Sniatynszczyzny Wasyl Rawluk, który urodził się 140 lat temu, przez całe życie niósł szczególną miłość i przywiązanie do ojczystego ukraińskiego słowa. W warunkach polskiej dominacji na wszystkich zebraniach i konferencjach nauczycielskich patriota-pedagog mówił tylko w języku ukraińskim, zaczęli go naśladować inni nauczyciele. Na tych zasadach wzrastały duch narodowy, świadomość, patriotyczne zrywy rodaków. Ojciec-rolnik, aby wyprowadzić syna na ludzi, oddał chłopca po ukończeniu wiejskiej szkoły do gimnazjum w Kołomyi. Kołomyjskie gimnazjum zaprzyjaźniło go z Wasylem Stefanykiem i Lesiem Martowyczem, przyłączyło z czasem do pracy oświatowej wśród ludu. Zbieżne wiadomości z ojczystej literatury i historii Ukrainy w żaden sposób nie zadowalały postępowej młodzieży. Zjednoczyła się ona w tajne kółko. W tym kółku, właściwie, i przeszedł drugą szkołę Wasyl Rawluk — szkołę miłości do ukraińskiego słowa i pieśni. Z czasem rodak pisał: „Stefanykowi podobała się moja beztroska natura: ja, gdzie chodziłem, to wszystko pod...”. Światosław WASYL CZUK, przewodniczący Żytomierskiego obwodowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”. W naszym obwodzie „ustawa Kiwałowa-Kolesniczenki” póki co nie działa. Prawda, na taki rezultat pracowaliśmy od początku niepodległości Ukrainy. Żytomierz był bardzo zrusyfikowany (kiedyś za caratu był centrum guberni wołyńskiej). Bliżej Tarnopolszczyzny — to już była Austria, tam stały różne wojska graniczne, wielu rosyjskojęzycznych urzędników. Rusyfikacja prowadzona była i za czasów radzieckich. Przez 21 lat zaszły ogromne pozytywne zmiany. Obecnie w Żytomierzu z 33 szkół tylko jedna jest rosyjska. Przedszkola — ukraińskie. Mój czteroletni wnuk, kiedy przychodzi z przedszkola, nawet swoją matkę poprawia. Centrum prasowe Dnieprowskiej „Proświty”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn