Strona · s. 1strona oryginału ↗
Zmieniając się, pozostawać sobą. NA CZASIE
Слово Просвіти, №40 за 2017 рік
Rada Kijowskiego Miejskiego Zrzeszenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. T. Szewczenki postanowiła zainaugurować cykl spotkań społecznych i artystycznych «Kamerton Proświty» z okazji 150-lecia tej najbardziej szanowanej w Ukrainie organizacji, która jest najstarszą działającą marką Ukraińców na całym świecie.
Nadija KYR'JAN
Otwierając wieczór w Domu Ukraińskim, przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa Pawło Movczan powiedział: «Te wydarzenia mają na celu przybliżyć nie tylko wydarzenie historyczne, ale także znaczenie tej struktury, nierozproszonej, zachowanej «Proświty» i odrodzonej już w niepodległej Ukrainie. Od tego wydarzenia zaczynamy obchody rocznicy naszego jubileuszu».
Dyrektor Domu Ukraińskiego Jurij Stelmaszczuk powitał przedstawicieli Proświty i podkreślił znaczenie ich pracy: «Dziś trwa walka o serca i umysły ludzi, o ukraińską przestrzeń. Język ukraiński musi zająć pozycje państwowe. Ponieważ jest to ta kodyfikacja, która sprawia, że każdy z nas staje się współuczestnikiem tego terytorium, ludowych obyczajów i obrzędów, otwiera przed naszymi dziećmi i wnukami perspektywę. Musimy dojść do tych praw, które przekształcają nas z obiektu w podmiot, abyśmy stali się pełnoprawnym podmiotem światowej wspólnoty.
Kiedy włoski został językiem państwowym we Włoszech, włoskojęzycznych było tam zaledwie 2%. I już po 15 latach Włochy stały się w pełni włoskojęzyczne. I dziś, aby we Włoszech odnieść sukces, trzeba władać językiem państwowym. Tak samo jest we Francji i w innych rozwiniętych krajach: jeśli nie znasz języka państwowego, to nie masz poważnych perspektyw.
Język ukraiński — kod naszego narodu.
«Proświta» dziś ma stać się liderem, który będzie wyznaczać standardy, motywować, być głosem sumienia, przykładem, tak aby każdy mógł powiedzieć: język — to ta podstawa, która czyni mnie Ukraińcem, aby po języku rozpoznawano nas na świecie».
Kierownik Kijowskiej „Proświty” Kyryło Stecenko podkreślił, że „Proświta” we wszystkich czasach jednoczyła twórczą młodzież, ukierunkowaną na przyszłość. „Naszym celem jest pokazanie w tych scenariuszach wszystkich najważniejszych momentów i motywów organizacji: dlaczego powstawała „Proświta” i jakimi zasadami kierowali się ludzie. Można powtarzać formy działalności, które były w przeszłości, a jeszcze lepiej zrozumieć istotę – dlaczego i w imię czego to robiono. Dla naszej przyszłości możemy stosować formy nowocześniejsze i skuteczniejsze, ale nasze cele są te same: jak, zmieniając się, pozostawać sobą. Uważam, że to główne hasło „Proświty”.
Uruchamiając ten projekt, jakby tworzymy pierwszą falę. Oblastne, rejonowe, miejskie „Proświty” w ciągu półtora roku podchwycą i kontynuują to przedsięwzięcie. Żyjemy w XXI wieku i każdy z nas to ta cząstka, która może stać się centrum.
Pracuję na uniwersytecie, dużo rozmawiam z młodzieżą, rozumiem ich psychologię. Klasyczny dramat konfliktu pokoleń, który opisują literaci, nie jest już taki sam. Świat zmienia się bardzo szybko. To zobowiązuje nas, proświtan, do bycia liderami i generatorami zachowania i przekazywania w przyszłość ukraińskich wartości, aby wraz z tym w sercu zachowała się energia miłości. Musimy rekrutować młodych, aby stali się naszymi bojownikami w pojutrzu. To wielki problem. Trzeba poznawać młodzież, szukać sposobów, aby nawet w zglobalizowanym świecie, gdzie nie ma granic geograficznych, umieć wyjaśnić, że teraz najważniejsza nie jest ekonomia, lecz kultura. A podstawą kultury jest język. Oznacza to, że człowiek ma możliwość wyboru swojej tożsamości. Nasze przyszłe życie faktycznie przekształca się w referendum przeprowadzane co sekundę na rzecz rekrutowania do naszych szeregów Ukraińców lub nie-Ukraińców, którzy wybierają ukraińską kulturę. Oznacza to, że stajemy się narodem planetarnym. I wszystkie narody, które stają się globalnie planetarne, wygrywają konkurencję. Każdy naród wywalczy sobie przyszłość”.
Obecni na tym wydarzeniu w niestandardowym ujęciu omówili historyczne portrety poprzedników «Proświty» oraz proświatan z okresu od Głównej Ruskiej Rady we Lwowie (1848—1851), Ukraińsko-słowiańskiego Bractwa (które za czasów władzy radzieckiej obłudnie nazywano Cyryla i Metodego), wspomnieli postacie najsłynniejszych proświatan do początku XX wieku.
Jak wiadomo, niemal wszyscy ukraińscy pisarze i działacze społeczno-kulturalni tamtych czasów byli proświatanami. Dobrze byłoby odnowić dziś te tradycje. Tę myśl poparli przedstawiciele delegacji zjazdu pisarzy z Kijowa, Lwowa, Odessy i innych obwodów Ukrainy. Pogratulowali proświatanom zbliżającego się 150-lecia organizacji, życzyli owocnej pracy i realizacji wszystkich zamierzeń. Skrzypek Kyryło Stecenko i bandurzysta Taras Syłenko wykonali „Elektroniczną dumę”, „Dumę o bitwie pod Konotopem” oraz „Dumę o kozaku Niczaju”.
DOLA NA TLE HISTORII
NASZE DROGIE WOJNY...
SŁAWNA SOLOMIJA
99. SEZON OTWARTY!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
