Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Żale żałośniejsze po nocach

Слово Просвіти, №40 за 2017 рік

Do miasta, co woła z otchłani, Gdzie i po śmierci dzisiaj ty — nie swój… Płaczę, Iwasiu, i co tchu przewracam dni, Żeby czas minął i stało się — po wojnie, I świat powstał w złocie i błękicie, Żeby wyrwy zaplotła nowa trawa, I rodzimy step poczuł, że ożywa, I nasze słowiki niesamowite Chwaliły Boga na twoje słowa. 2016 * * * Usycha klon. Jedno jego skrzydło Jest jeszcze tam, gdzie ptactwo i kudłate chmury. A zamiast drugiego — tylko szkielet, Niepogodami, jak ospą, zbity. Usycha ród. Starzy gospodarze Pokonczyli całą swoją robotę, Nagościli się i poszli “do domu” — Pod niebieskie pomalowane krzyże. Została tylko ich niemłoda córka Kurczęta karmi, wodę z jaru nosi, I w wiejskim zaniedbanym sklepiku Bierze od czasu do czasu konserwy dla kota. A wcześnie rano za sztachetami płotu Wydaje jej się, jakby ojciec i matka Szli z targu i cicho gwarzyli. Wtedy ona lekko wącha dłoń, Z dłoni pachnie kogucik targowy. 2015 Listy do Saszy Pawłenki List z półdrogi Z półdrogi trzymam puste powietrze w dłoniach zmarzniętych, Śpiew drogi przeciągły, i przestrzeni przeciąg w polach bezimiennych, Tylko wiatr naprzeciw raz po raz włącza topolę sygnalną, Na ramiona nieznajomego chłopca, w zimnym autobusie zasypiam, On siedzi nieruchomo, niewygodnie, ramię mu całkiem drętwieje, On się o mnie, biedaczysko, chłopięcym swoim serduszkiem troszczy, On mi współczuje, niezdarnej uciekinierce w sen ratowniczy, W zimnym autobusie, gdzie tylko przeciąg lata północny, Gdzie boję się podnieść czoło z cudzego chudego ramionka — O pustym powietrzu w dłoniach nie warto czytać z twarzy... List z domu Jak się jechało, pytasz? A jak — w tym wagonie Ja szeptem układałam całą noc tobie list. Że nieszczęścia — nieodwracalne, Że rany — niezagojone, I samo życie — marność, zgryzota i marność nad marnościami. Że myślałam, pytasz? A uspokajałam duszę, Rozmazywałam farbę rozciekłą po oczach, Bo wszystkie smutki — większe, Wszystkie trwogi — silniejsze I wszystkie żale żałośniejsze zazwyczaj po nocach. A jeszcze ja rozmyślałam, Dziwna samotna kobieta, Pod senne mruczenie sąsiadów w przedziale — Że wszędzie ja — w drodze, I wszędzie ja — obca, I los kogo kocha — to czubi, to skubie... Czy jest dziwniejsze dziwactwo — W własnoręczne pułapki Wepchnąć się niechybnie, dopaść, dobrnąć?.. Nie daj mi przepaść, Nie daj mi przepaść Między rodzimą marnością, Zgryzotą i marnością nad marnościami... List na pierwszy śnieg Złotej jesiennej nocy Cichy dzwon śnieżny zadzwonił. Bracie-śniegu, nakryj moje oczy, Żeby one nie tęskniły za nim. Przedmieście, zaorane łąki, I słodki od słoneczników dym... Bracie-śniegu, spowij moje ręce, Żeby one nie tęskniły za nim. I gwiazdy w to zadymione szkiełko Widzą świat nasz prostym i niezłym... Bracie-śniegu, utul moje serce, Żeby ono nie tęskniło za nim. 1988—2017 * * * Rozwijają się skrzydła świtowych drzew do zorzy, Pierwszy oddech pól o świcie obejmuje pszczołę... Witaj, rodzima drogo w prostym Twoja ciepła rzeka obejmuje znowu mnie. Twoja ciepła rzeka w błękitnych wysepkach rdestu, Ciemne chaszcze cierniowe po obu stronach twoich brzegów... Powrócić tutaj, gdzie na wietrze płynie ostnica, Gdzie na promieniu słonecznika kwitnie szczęśliwa pszczoła. Powrócić tutaj, i przeżyć, jak oddech, życie, I zostać na wieki w żyznej glebie tej... Ptaszku serca mojego, rozwijają się skrzydła drzew, Poruszyła się droga, niby w mgle rzeka. 1992 Na stokach Zórz głogu, Błyski osik, I wosk brzóz, I dębu miedź ciężka... W wybojach, zapadlinach, jarach Stoi powietrze niebieskimi słupami, I głos ptaka głosowi ptaka Odbrzmiewa na dnie niebieskich wież. Echo, echo-o-o-o! Lisico ognista, Po gliniastych sypkich, rudych dąbrowach My lecimy, I kłuje policzki cierń, I gorzknieje w gardle Dym cudzych ogni. My lecimy w rozpaczy wolności — Na wylot wiatr serce przebił. 2011 Po glinę W węzełku pół chleba i cebula, Zgęstniała mgła w butelce z mlekiem, Cienki sierp nad orką miga — Chodźcie po glinę, tato, chłodkiem. Stepy sobie sterty ponapinały, Jak z miedzi stały za lato drogi… Patrzcie, tato — hen za Halanami Jesienne oczy mrużą susły. Coś niby idzie suchymi łodygami kukurydzy, Coś niby idzie i oddycha w mgle… Jak pachnie, tato, w świecie przedzimiem, Aż prosto w serce dreszcze weszły. A tam, za wybojem, smutne krzyże powstały, I na krzyżach — krzyżowane ręczniki… Już pół wsi zasnęło pod krzyżami, I pół wsi poszło na kopalnie. A my na święto wymażemy chatę — I zręcznaż glina, biała i puszysta! Wstawajcie, tato, i chodźmy, tato! — Ja rad bym, córciu — glina nie puszcza. 1980

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn