Strona · s. 8strona oryginału ↗
Żale żałośniejsze po nocach
Слово Просвіти, №40 за 2017 рік
Do miasta, co woła z otchłani, Gdzie i po śmierci dzisiaj ty — nie swój… Płaczę, Iwasiu, i co tchu przewracam dni, Żeby czas minął i stało się — po wojnie, I świat powstał w złocie i błękicie, Żeby wyrwy zaplotła nowa trawa, I rodzimy step poczuł, że ożywa, I nasze słowiki niesamowite Chwaliły Boga na twoje słowa.
2016
* * * Usycha klon. Jedno jego skrzydło Jest jeszcze tam, gdzie ptactwo i kudłate chmury. A zamiast drugiego — tylko szkielet, Niepogodami, jak ospą, zbity.
Usycha ród. Starzy gospodarze Pokonczyli całą swoją robotę, Nagościli się i poszli “do domu” — Pod niebieskie pomalowane krzyże.
Została tylko ich niemłoda córka Kurczęta karmi, wodę z jaru nosi, I w wiejskim zaniedbanym sklepiku Bierze od czasu do czasu konserwy dla kota.
A wcześnie rano za sztachetami płotu Wydaje jej się, jakby ojciec i matka Szli z targu i cicho gwarzyli. Wtedy ona lekko wącha dłoń, Z dłoni pachnie kogucik targowy.
2015
Listy do Saszy Pawłenki
List z półdrogi Z półdrogi trzymam puste powietrze w dłoniach zmarzniętych,
Śpiew drogi przeciągły, i przestrzeni przeciąg w polach bezimiennych,
Tylko wiatr naprzeciw raz po raz włącza topolę sygnalną,
Na ramiona nieznajomego chłopca, w zimnym autobusie zasypiam,
On siedzi nieruchomo, niewygodnie,
ramię mu całkiem drętwieje,
On się o mnie, biedaczysko, chłopięcym swoim serduszkiem troszczy,
On mi współczuje, niezdarnej uciekinierce w sen ratowniczy,
W zimnym autobusie, gdzie tylko przeciąg lata północny,
Gdzie boję się podnieść czoło z cudzego chudego ramionka —
O pustym powietrzu w dłoniach nie warto czytać z twarzy...
List z domu Jak się jechało, pytasz? A jak — w tym wagonie Ja szeptem układałam całą noc tobie list. Że nieszczęścia — nieodwracalne, Że rany — niezagojone, I samo życie — marność, zgryzota i marność nad marnościami.
Że myślałam, pytasz? A uspokajałam duszę, Rozmazywałam farbę rozciekłą po oczach, Bo wszystkie smutki — większe, Wszystkie trwogi — silniejsze I wszystkie żale żałośniejsze zazwyczaj po nocach.
A jeszcze ja rozmyślałam, Dziwna samotna kobieta, Pod senne mruczenie sąsiadów w przedziale — Że wszędzie ja — w drodze, I wszędzie ja — obca, I los kogo kocha — to czubi, to skubie...
Czy jest dziwniejsze dziwactwo — W własnoręczne pułapki Wepchnąć się niechybnie, dopaść, dobrnąć?.. Nie daj mi przepaść, Nie daj mi przepaść Między rodzimą marnością, Zgryzotą i marnością nad marnościami...
List na pierwszy śnieg Złotej jesiennej nocy Cichy dzwon śnieżny zadzwonił. Bracie-śniegu, nakryj moje oczy, Żeby one nie tęskniły za nim.
Przedmieście, zaorane łąki, I słodki od słoneczników dym... Bracie-śniegu, spowij moje ręce, Żeby one nie tęskniły za nim.
I gwiazdy w to zadymione szkiełko Widzą świat nasz prostym i niezłym... Bracie-śniegu, utul moje serce, Żeby ono nie tęskniło za nim.
1988—2017
* * * Rozwijają się skrzydła świtowych drzew do zorzy, Pierwszy oddech pól o świcie obejmuje pszczołę... Witaj, rodzima drogo w prostym
Twoja ciepła rzeka obejmuje znowu mnie.
Twoja ciepła rzeka w błękitnych wysepkach rdestu, Ciemne chaszcze cierniowe po obu stronach twoich brzegów... Powrócić tutaj, gdzie na wietrze płynie ostnica, Gdzie na promieniu słonecznika kwitnie szczęśliwa pszczoła.
Powrócić tutaj, i przeżyć, jak oddech, życie, I zostać na wieki w żyznej glebie tej...
Ptaszku serca mojego, rozwijają się skrzydła drzew, Poruszyła się droga, niby w mgle rzeka.
1992
Na stokach Zórz głogu, Błyski osik, I wosk brzóz, I dębu miedź ciężka... W wybojach, zapadlinach, jarach Stoi powietrze niebieskimi słupami, I głos ptaka głosowi ptaka Odbrzmiewa na dnie niebieskich wież. Echo, echo-o-o-o! Lisico ognista, Po gliniastych sypkich, rudych dąbrowach My lecimy, I kłuje policzki cierń, I gorzknieje w gardle Dym cudzych ogni. My lecimy w rozpaczy wolności — Na wylot wiatr serce przebił.
2011
Po glinę W węzełku pół chleba i cebula, Zgęstniała mgła w butelce z mlekiem, Cienki sierp nad orką miga — Chodźcie po glinę, tato, chłodkiem.
Stepy sobie sterty ponapinały, Jak z miedzi stały za lato drogi… Patrzcie, tato — hen za Halanami Jesienne oczy mrużą susły.
Coś niby idzie suchymi łodygami kukurydzy, Coś niby idzie i oddycha w mgle… Jak pachnie, tato, w świecie przedzimiem, Aż prosto w serce dreszcze weszły.
A tam, za wybojem, smutne krzyże powstały, I na krzyżach — krzyżowane ręczniki… Już pół wsi zasnęło pod krzyżami, I pół wsi poszło na kopalnie.
A my na święto wymażemy chatę — I zręcznaż glina, biała i puszysta! Wstawajcie, tato, i chodźmy, tato! — Ja rad bym, córciu — glina nie puszcza.
1980
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
