Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

«Kozacka krew pulsuje i huczy»

Слово Просвіти, №40 за 2017 рік

Marharyta DOWHAN Zdjęcia Serhija BORYSOWSKIEGO Wszystko, co we mnie dobre — od babci Sierota przy żyjących rodzicach: „Niepotrzebni mi rodzice-pijacy” — gorzko wyznał Dmytro Szyszkin. Chłopak, urodzony we wsi Samijiwka na Zaporożu, wychowywał się w szkole z internatem dla dzieci z problemami mowy. A co najważniejsze — babcia Nina rozgrzewała duszę dziecka. Powiedział: „Wszystko, co we mnie dobre — od niej”. Dmytro uczył się na spawacza, ale nie dokończył nauki. Pobierał nauki wojskowe na poligonie pod Lwowem, jest wdzięczny nauczycielowi o pseudonimie „Zachar”, który nauczył go obsługiwać i strzelać z armaty „Rapira”, broni precyzyjnej niczym snajperska. Podszedł do nas rehabilitant Ołeksij Tawołżanśkyj. Wita się. Dmytro wyciąga do niego lewą rękę, a doktor: „Dlaczego podajesz mi lewą, bo łatwiej? Przecież mówiłem ci — prawą, prawą podawaj!”. W lutym tego roku wroga mina dopadła Dmytra pod Awdijiwką. Został ranny w głowę. Operacja za operacją. Funkcje kierownicze mózgu zostały przywrócone, ale wciąż są problemy z prawą stroną ciała, oto dlaczego lekarz-rehabilitant zmusza go do aktywniejszego poruszania prawą ręką. Starszy marynarz Wiktor Łucyk — Kocham technikę, zwłaszcza rolniczą. Lubię ją naprawiać. Coś podreperowałem, zaczęło działać — i radość! A na wojnie radości mało. …Z 21-letnim Wiktorem Łucykiem poznałam się w sali nr 9 neurochirurgii Kijowskiego Szpitala Wojskowego trzeciego dnia po ciężkiej operacji. Lekarze mówią, że operacja przebiegła pomyślnie. Głowa nie boli, ale lekarze nakazali: zapomnij o armii. Tak też będzie. Wiktor będzie naprawiał w swoim Nowokrasnym, w obwodzie mikołajowskim, sprzęt rolniczy. A na froncie został bronić ojczystej ziemi jego brat Iwan. Niech Bóg go strzeże. Potrzebny nowy Statut wojskowy Młodszy sierżant 11 batalionu „Kijowska Ruś” Serhij Hermanczuk ma małą córeczkę Oksanę. I kiedy podarowałam mu książeczkę dla córki, podpisaną przez autorkę, pisarkę Nadię Kyrjan, tata bardzo się wzruszył. Ucieszył się, że do wierszy kompozytorka Tetiana Dyman napisała muzykę i w książeczce są nuty. Bardzo chce, aby dziecko uczyło się muzyki. Ta książeczka ożywiła naszą rozmowę. Serhij w Kijowskim szpitalu jest od 20 sierpnia tego roku. W siódmej sali oddziału chirurgii ropnej. Zdrowie powoli wraca po obrażeniach minowo-wybuchowych, które miały miejsce 27 czerwca 2016 roku. Ale nie o wojnie, a o pokoju chce mówić Serhij Hermanczuk z Białej Cerkwi. Martwi się wojownik, że na broń, a nie na komfortowe pokojowe życie musi ukraiństwo wydawać szalone pieniądze… Problemy wojskowe go niepokoją. Trzeba w Armii poprawiać wyżywienie, jakość środków ochrony. A co najważniejsze — już dawno warto przeredagować Statut wojskowy. Przecież obecny — to stary sowiecki dokument, przetłumaczony z rosyjskiego na ukraiński z nieznacznymi zmianami. A nam potrzeba nowoczesnego Statutu, wzorowanego na NATO. Odważny kozak z Czerkasów Chude, młode chłopaczysko — i zamiast jednej nogi kula. To 20-letni Jarosław Czaban z Czerkasów, młodszy sierżant pierwszego batalionu szturmowego 92 oddzielnej brygady zmechanizowanej, a do tego — dowódca armaty. Po szkole poszedł do liceum budowlanego. Lecz zamiast budować, przyszło mu wojować. Ponieważ zna technikę, rozumie ją, a do tego jest dobrym organizatorem, został dowódcą. Wspomina Marjinkę, Krasnohoriwkę: „Porządnie obrywał tam wróg od naszych chłopaków”. Małomówny. Sąsiedzi z sali podpowiadają: „Pokaż medal!”. Jarosław wyciąga odznaczenie. Jest na nim napisane — „Medal za odwagę”. Obrażenia Jarosława są ciężkie. Leczenie będzie długie. Jest wdzięczny swoim pierwszym ratownikom ze szpitala rejonowego w Kurachowem. Już miesiąc intensywnie leczy się w Kijowie. Niepokoi pamięć. Trudno się skoncentrować. Poważne problemy z lewą nogą. Ale lekarze mówią, że nowoczesna medycyna i młody organizm kozaka Czabana zwyciężą. Z głosu Mykoły Hohola Niespodziewanie w padole niepokojów i bólu rozmowa powróciła do życiodajnej sztuki… — Znalazłem 9 melodii ukraińskich pieśni ludowych, zapisanych z głosu Mykoły Hohola! Tak mnie zachwyciły, że napisałem z tego materiału „Suitę” i „Fantazję” na chór mieszany, solistów i orkiestrę. Te moje utwory wykonywano w Nieżynie na konferencji z okazji 200-lecia naszego Geniusza. Słucham żołnierza-ochotnika oddzielnej grupy mobilnej ds. naprawy sprzętu wojskowego Wadyma Polanśkiego — i nie mogę uwierzyć! Przede mną utalentowany z natury technik i jednocześnie odkrywca Hohola-etnografa! Ukończywszy w 1993 roku Kijowską Akademię Muzyczną, pracował jako dyrygent, w tym także Narodowej kapeli bandurzystów Kijowskiego Uniwersytetu Muzycznego im. Bohomolca. Potem uczył się i jednocześnie wykładał nauki muzyczne na Uniwersytecie w Nieżynie. Ukończył tam aspiranturę. Został historykiem sztuki. A obronić się jeszcze nie zdążył. Wojna przeszkodziła. …Po neurochirurgii, gdzie Wadym przeszedł skomplikowane operacje, dochodzi do zdrowia w chirurgii ropnej. Ostatecznie wyzdrowieć i nabrać sił pomaga żona Nataloczka, która obecnie wykłada choreografię i muzykę w Nieżyńskim liceum dla uzdolnionej młodzieży wiejskiej obwodu czernihowskiego. Tutaj uczy się 200 utalentowanych dzieci ziemi siewierskiej — krainy, gdzie niegdyś zaczynała się Ruś Kijowska! Kierowca, strzelec, granatnikowy Smukły, wyprostowany, wysportowany. W obojczyk wstawiono metalową płytkę. Wierzy, że z czasem ręka zacznie działać, ale kierowcą na froncie już nie będzie mógł być. Lecz 39-letni żołnierz 56 brygady 21 batalionu piechoty zmotoryzowanej Serhij Nesterenko z obwodu połtawskiego — to nie tylko kierowca. On jest jeszcze strzelcem i granatnikowym. Uniwersał. Jest pewien, że te jego umiejętności jeszcze przydadzą się na froncie. Dlatego utrzymuje formę. Jest na wojnie od wiosny 2015 roku. Razem z nim z rejonu kobielackiego obwodu połtawskiego aż 15 chłopaków stoi na pierwszej linii! Piecze Serhija śmierć rodaka Bohdana. Żołnierz Nesterenko ma uwagi i żądanie wobec władzy: dać frontowi więcej solidnego, nowoczesnego sprzętu bojowego. Będziemy mieli mniej ofiar. Oto nasz Bohater! Wołczańsk — współczesne miasteczko w obwodzie charkowskim, blisko rosyjskiej granicy, chociaż historycznie żadna to granica, bo sąsiedni Biełgorod, jak i Kursk, i Woroneż z przyległymi ziemiami — to nasze kraje, zagarnięte w niedobrym czasie przez agresywnego północnego sąsiada. …Więc wchodzę do znajomego w czwartej sali traumatologii, a on do mnie: oto nasz Bohater! I wskazują na chłopaka, który leży w stanie drzemki, bo jest tuż po operacji. Wałerij Daniuk z Wołczańska! Ochotnik, szeregowy 92 brygady. Na froncie od początku 2017 roku. Koledzy z sali donoszą: ma tylko 20 lat. I opowiadają o wyczynie młodego Bohatera: 25 separów wdarło się do sąsiedniego okopu. Siedmiu naszych zabili, jednego chłopaka wzięli do niewoli… Ale Wałerij nie stracił rezonu. Na wezwanie Daniuka siedmiu najodważniejszych poszło z pomocą swoim, którzy wpadli w tarapaty, zniszczyli z 25 napastników szesnastu separów. Reszta — uciekła! Tak młody bohater uratował niemało żyć swoich towarzyszy broni. …Pół roku walk. 20 lipca w Krasnohoriwce wróg zaczął ostrzeliwać nasze pozycje pociskami czołgowymi. Jeden trafił w ziemiankę, gdzie był Wałerij… Szpitale w Kurachowem, w Dnieprze, wreszcie — Kijów. Lekarze porządnie się napracowali, ratując chłopakowi ręce, nogi… Po kilku dniach dzwonię do młodego bohatera, aby dowiedzieć się, jak on, gdzie? I słyszę: „Jestem już na rehabilitacji w Irpieniu”. Lubomyr Dopiero co przywieźli go z reanimacji do dziesiątej sali neurochirurgii. Na głowie białe opatrunki. To już druga operacja. Słaby, ale do rozmowy chętny. Nazywa się Lubomyr, poszedł na front, aby poskromić wroga. Od początku roku żołnierz-artylerzysta 44 brygady Lubomyr Semeniuk walczył w wielu gorących punktach frontu. Przyszła niespodziewana bieda. I oto jest w szpitalu. Przeżywają za Lubomyra towarzysze broni. Przeżywa rodzina. Lubomyr jest z miasta Łanowce na Tarnopolszczyźnie. Mamie trudno, z powodu choroby, jeździć do syna. Życzmy synowi Lubomyrowi szybkiego powrotu do zdrowia i uścisków ukochanej mamusi.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn