Strona · s. 10strona oryginału ↗
Nadia Hawryluk. Cząstki dni: Poezje. — Drohobycz: Koło, 2017
Слово Просвіти, №40 за 2017 рік
W „Cząstkach dni” Nadii, wypełnionych po brzegi miłością i radością, jest też goryczka, a czasem i gorycz — bolesne strony historii rodzinnej, związane z wysiedleniem z rodzinnych stron (gałąź rodziny od strony mamy pochodzi z okolic Trembowli), wspomnienie o wsiach zatopionych w czasach radzieckiej niedoli, o rodakach, którzy „wymierali całymi powiatami”, a obecnie wyjeżdżają „całymi rejonami”, tragiczne echo Czarnobyla, otwarta rana obecnej wojny rosyjsko-ukraińskiej… Misją poety jest, zarówno w jasnych, jak i w ciemnych czasach, budowanie państwa słowa, tak jak robił to Mykoła Zerow, któremu autorka składa hołd w wierszu dedykacyjnym. I, idąc śladem wielkiego nauczyciela, obrabia ona „niepokorny dźwięk”, kując dźwięczne, muzyczne rymy, jak choćby „gracja — z Horacja — pracą”, rzeźbi swoje poetyckie wersy według klasycznych wzorców, sięgając także po formy antyczne — strofy alcejską i asklepiadejską (czasem eksperymentując z rymem), dystych elegijny, a także po króla strof — jego wielmożność sonet. Ktoś drwi z poetów, którzy nieustannie studiują i szlifują technikę wiersza, wyśmiewa ich oddanie tradycji? Nieważne, Nadia Hawryluk należy do tych mistrzów, którzy potrafią i wolą płynąć pod prąd. I w jej duszy, i w jej słowie żyje silna wola, i czystość, i poświęcenie. Ale niech powie o tym sama: Były pytania. Są. Ktoś się nimi męczył. Kogoś piekło sumienie za występek, Paliło to, co innym — za błahostkę. Nie mógł inaczej. Jakby ktoś nakreślił Słodką i pełną poświęcenia pracę — Pozbywać się najmniejszej obłudy, Mniejsza o to, że ludzie będą się śmiać, Że czeka go, powiadają, porażka-nieuchronność, Że drogę wybrał ciężką i pełną trudu, Że, widzisz, stał się wielkim świętoszkiem… Był cichy, ale nie był bezimienny, Wiedział o nieuchronności — zwycięstwa.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
