Strona · s. 2strona oryginału ↗
Syndrom Czipki
Слово Просвіти, №40 за 2017 рік
Galina PAHUTIAK, Laureatka Narodowej Nagrody Ukrainy im. T. Szewczenki, Lwów
Pewnie do dziś w głowach tych, którzy uczyli się w szkole sowieckiej, tkwi gwóźdź: „Za to, że Czipka został przestępcą, odpowiada ustrój społeczny, czyli środowisko. Gdyby nie środowisko, byłby wzorowym chłopem”. Właściwie na każdym kroku natrafiamy na motywację do popełniania zbrodni lub niemoralnych czynów. Pobożne babiny, bo pobożność dziś jest w modzie, a czasem nawet „sojuzianki” i patriotki, wysyłają mężczyzn na zarobki do kraju, z którym wojujemy, bo „trzeba się dorobić”. Winne jest państwo, które nie zapewnia im trzypiętrowych willi i bezpłatnej edukacji dla ich dzieci, które nie chcą lub nie mogą się uczyć. Nauczyciele dają złą edukację, bo mają małe pensje. Gdyby pensje były duże, staliby się latarniami wiedzy. Z tego samego powodu oficerowie okradają zwykłych żołnierzy, lekarze nie leczą bez pieniędzy, urzędnicy biorą łapówki. Bo „trzeba się dorobić”. Czasem mówi się: „Trzeba przeżyć”. Pisarze piszą tandetę, bo lud nie zrozumie i nie kupi poważnej książki, śpiewacy występują na rzecz partii i przypochlebiają się magnatom na przyjęciach. Woleliby służyć wysokiej sztuce, ale „trzeba coś jeść”. Ale to nijak nie usprawiedliwia popełnionego zła. Przypominam sobie bajkę, jak królewicza uczono pleść kosze, aby w razie opresji mógł wyżywić siebie, a nie chodzić z
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
