Strona · s. 9strona oryginału ↗
Kto chce nabyć książkę Natalki Fursy „...ani wyriju, ani skytu”, może zwrócić się bezpośrednio do autorki: telefonicznie — 097 76 09 405, pocztą elektroniczną — [kontakt ukryty] lub przez portal Facebook.
Слово Просвіти, №40 за 2020 рік
Lecz wiosną rozmarznę — niczym lód, który rzekę od srogich mrozów osłonił, — i popłynę, i umyję, i napoję. Przyjmij mnie w swoje głębokie żyły — jeszcze zdążę się nalatać… w raju.
***
… my, małe rybki (pisciculi), rodzimy się w wodzie,
podobnie do naszej Ryby (ἰχθύν) Jezusa Chrystusa,
i tylko pozostając w wodzie, będziemy zbawieni.
Tertulian
Złapałam powietrze — i dość? I znów na głębię? Wiosna tak podobna do jesieni — zimą nie wspomnę w srogiej rzece zaspanej, gdzie wiekiem przykryje się rok, gdzie ciało zastygnie — w mule i tylko bielmem — w górę…
Gdzie będzie dusza — pytam Boga, który dopuścił. Bez zawiązka opada ten kwiecień, co truciznę wypił! Kryształki płatków żółkną, kryształki rosy — płyną. Nie rzeka życia, a męty, nie nurt — mętność.
A gdzie ta woda, co światłem świat poi — jak mlekiem? — Rękami sięgam po lato — jak ryba po haczyk. Lecz krew na moich dłoniach i skapuje na płetwę. A noc wbija w skroń zardzewiały gwoździk winy.
I z nim szukam twardego gruntu — tam, gdzie go nie ma! Gdzie kneble w rozwarte usta wpycha tęsknota ciemności. Gdzie głęboko — lecz nie mądrze… Gdzie wiekiem lody się stają…
Gdzie w żyły płynie cykuta — ostatnie, co mędrcy piją. Ostatnie, co zwą miłością, bo wiedzą: po ich śladach ktoś przyjdzie na ryby — przebić bielmo w lodach…
Dyptyk o krzyżu 1 Ten krzyż na słońcu, co trzyma niebo nad światem — jak wieko sine, trzyma ktoś inny, silniejszy od ciebie, i czeka na ciebie na zmianę. A ty wybierasz szczęśliwe chwile z trawy — jak poziomki późne. Lecz włosy twoje — rwie na strzępy wiatr, lecz nogi twoje — w jarach rozrytych, a wiek — w czasach Ojczyzny…
Dzisiaj ślepa, już jutro — bezlitosna, tę ziemię krew napawa. Niewdzięczna pamięć nawet potomnym wszystkich stygmatów nie odkrywa. Jednak tylko się zdaje, że wszystko — obok ciebie — błądzenie, co światem nudzi: to kwiat obrywa, to łamie łodygi, szuka dla ramion nieważkiego nieba i poziomki w garści chłodzi…
Te jagody — jare, i mniejsza o to, że darń przegryzły krety i myszy, tutaj wiecznie żywi tylko ci, co martwi, — i martwymi staną się przybyli. Ich łowią w pułapki krótkie chwile, ich trują poziomkowe soki. A tam, na słońcu, stoi jak wmurowany, niewidoczny dla przybyszów i błądzących dzieci, dla każdego — krzyż wysoki.
2 Boże lato dłuższe niż wiek, wiek — większy niż biografia… Ty wybierasz dla siebie świat — jak w atlasie z geografii, jak wróbelek — okazały słonecznik, czy jak gruszkę — osi rój. A horyzont — od skroni do skroni… A krzyż rośnie na słońcu — od „zawsze obcy” do „twój”.
Bóg chowa do czasu miecz. Świat na tarczy przysiada bojaźliwie. Ty wybierasz dla siebie czas — żeby radośnie i bezboleśnie. Wróbelek wypija słonecznik… Gruszkę wysysa rój… A horyzont zaciska skronie, a krzyż ramiona chłodne szykuje pod rozmiar twój… Biografii — dość myślnika przed cyfrą nieznaną. Historii kichać — umarł, nie umarł, — ona pisze kropkami i przecinkami. I każdy w godzinę cichą u podnóża swojego krzyża smakuje poziomkę dojrzałą — i nie widzi niebiańskiego stygmatu na horyzontu ustach…
***
Tutaj — granica. Skoro nie ma miłości… Ziemio, wchłaniaj ostatnią kroplę… Wyrzekają za nią wdowy — i urodzi się pieśń jutro. Ciało — kością, wojna — krukiem ostro zerka w lękliwe dusze… Szczodrze wschodzi nowa nauka: skoro nie chcę — więc nie muszę…
Duszyczce w ciele chce się pożyć — bo czy wzejdzie to Królestwo Boże?.. Lecz przychodzi Pan każdego lata — i znajduje Judasza w każdym. I, zakrwawiony, błaga:
— Ojcze,
przenieś… nie przelej daremnie… Ten naród tylko śpiewać chce nad kośćmi, które trzymają ziemię. Te mogiły, które wchłonęły krew tę, co już nie wróci, ten naród przygniótł miastami i zasiał trującym ziarnem. A na świeżych, pulchnych i ciepłych (jeszcze wieńce nie ostygły), już śpiewa: to „Stepem-stepem…”, to o tej, co nie umrze nigdy… Ładnie tak… o miłości i żalach… o świętej nieśmiertelności Naszej… Przenieś… Niech śpiewają dalej… I nie piją z Mojego kielicha.
*** W miejskich nieprzebytych dżunglach biją w bębny wieszcze i pokazują syte figi bóg handlu i bóg wojny. Idą gorące tropikalne ulewy, znów nadchodzi tektoniczny uskok… Świat zapomniał, kiedy był szczęśliwy i czy naprawdę takim był. Sieje strontem ruta-mięta, topnieją zmęczone bieguny, każda ulica, niczym Chreszczatyk, wzdłuż pokopana i na ukos… Wszystko odgadnięte, wszystko obżyte i zbadane wszystko do dna? Dlaczego więc przepaść wciąż w żyto nas wabi — i pochłania?
*** Podnoś się. Wychodź. W polu wojownik kogoś tam spotka. Nie ma połówek w wolności, lecz wolny zawsze jest z cieniem, — zatem, jest ich już dwoje.
Wieczorem cień okrywa — kołdrą, z głową. I póki owa głowa jest, siebie nie rozdwoi wojownik — trzyma serce w niewoli.
A rano, kiedy słońce zrywa go z łoża, on obmacuje duszę i ciało: czego ona chce — i co ono może, żeby pozostać w całości?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
