Strona · s. 12strona oryginału ↗
«Maria» zbiera przyjaciół
Слово Просвіти, №40 за 2021 рік
W stolicy wystartował XVII Międzynarodowy Festiwal Monodramów „Maria”, który jest hołdem dla pamięci pierwszej ludowej artystki Ukrainy Marii Zańkowieckiej i jedynym Międzynarodowym charytatywnym festiwalem kobiecych monospektakli w Europie. Łarysa Kadyrowa otwiera festiwal „Maria”. W tym roku jego poświęcono 30-leciu Niepodległości Ukrainy. Również w centrum uwagi Festiwalu znalazły się: 150-lecie od dnia urodzin Łesi Ukrainki, Wasyla Stefanyka, Lesia Martowycza, Ahatanhela Krymskiego, 165. rocznica od dnia urodzin Iwana Franki, 200-lecie od dnia urodzin Charlesa Baudelaire’a, 175-lecie od dnia urodzin Henryka Sienkiewicza, 90-lecie Iwana Dziuby, 100-lecie Friedricha Dürrenmatta… Dewiza festiwalu – dialog kultur. Tradycyjne miejsce spotkania – Scena Kameralna imienia Serhija Danczenki Narodowego Akademickiego Teatru Dramatycznego imienia Iwana Franki. Festiwal otworzyła kompozycja literacko-muzyczna „Dzieci – ukraińskiej armii” w wykonaniu wychowanek Kijowskiego Państwowego Liceum Muzycznego imienia Mykoły Łysenki. O znaczeniu Międzynarodowego Festiwalu „Maria” w kontekście kultury krajowej i światowej opowiedziały niezmienna szefowa tego forum teatralnego, ludowa artystka Ukrainy Łarysa Kadyrowa oraz dyrektor generalny – kierownik artystyczny Narodowego Akademickiego Teatru Dramatycznego imienia Iwana Franki, ludowy artysta Ukrainy Mychajło Zacharewycz. Ze swoimi nowymi książkami zapoznały Natalia Kolesniczenko-Bratuń („Użwij. W chowanego z losem”), Ałła Pidłużna („Fenomen Bielskiego”) oraz Wałentyna Korotia-Kowalska („Pieśniarskie drzewo Iwana Mykołajczuka”). A znany ukraiński filmoznawca Serhij Trymbacz opowiedział o własnych zamysłach książek poświęconych Bohdanowi Stupce i Iwanowi Mykołajczukowi. W foyer Sceny Kameralnej imienia Serhija Danczenki otwarto od razu trzy wystawy: „Maria” ze zbiorów Muzeum Marii Zańkowieckiej, „Frankowcy grają Iwana Frankę” ze zbiorów Muzeum Teatru im. Iwana Franki oraz wystawę obrazów ludowego artysty Ukrainy, laureata Nagrody Szewczenkowskiej Wałerija Franczuka. Festiwal otworzył monospektakl według sztuki Romana Horaka „Aktorka”, poświęcony Marii Zańkowieckiej, w wykonaniu lwowskiej aktorki Ołeksandry Lutej. A spektakl „Imię Stupki na dłoniach wieczności” przedstawili młodzi aktorzy z Ludowego Teatru Dramatycznego im. Symczycza, m. Kołomyja. Po tym swoimi wspomnieniami o Bohdanie Syl... Wadym KRYSCZENKO. Jeszcze wtedy, gdy na naszej ziemi grzmiała wojna, akurat na Pokrowę, w niewielkiej połtawskiej wsi urodziła się czarnooka dziewczynka. Minie trochę czasu – i o niej zacznie mówić cała Ukraina. To była Raisa Kyryczenko, której głos wyrył się w naszej pamięci na zawsze. Aż chce się powiedzieć: głos Ukraińskiego losu. Dziwna historia odnośnie daty urodzenia Raisy Panasiwny Kyryczenko. W paszporcie, we wszystkich informatorach czarno na białym napisano: urodziła się 14 listopada 1943 roku. Ale mama Raisy nie raz powtarzała: – Zapamiętaj, Raju, urodziłaś się akurat na Pokrowę, 14 października. Były wojenne ciężkie czasy – ktoś pomylił się w zapisach. I zawsze sama Raisa Panasiwna, jej rodzina, my – jej przyjaciele i wielbiciele – obchodziliśmy i obchodzimy dzień urodzin Wielkiej ukraińskiej śpiewaczki i unikalnej kobiety właśnie 14 października, w dzień Świętej Pokrowy. Los podarował mi szczęśliwą możliwość przez długie lata komunikować się, współpracować i, nabiorę śmiałości i powiem, – przyjaźnić się z Raisą Panasiwną. Kiedyś już mówiłem: gdyby mnie poproszono namalować portret Ukrainy, wcieliwszy go w kobiecy wizerunek, namalowałbym go z Raisy Kyryczenko. Połączyła w sobie nie tylko wysoki talent, ale też kobiecą urodę, skromność, delikatność, dobroć. Jakoś umiała rozjaśniać ludzi, czynić ich lepszymi i szczerszymi. ...Poznaliśmy się, kiedy śpiewaczka jeszcze nie była ludową artystką, a pracując jako solistka Czerkaskiego chóru ludowego, czasami robiła oddzielne występy solowe. Początek współpracy położyła pieśń „Wioska mojego losu”. Napisaliśmy ją razem z Ołeksandrem Osadczym specjalnie dla Raisy. Ten utwór od razu wzięła do swojego repertuaru, bo wieś, wiejscy ludzie ze swoją wysoką moralnością i dobrocią byli wieczną miłością śpiewaczki. Przez pewien czas Raisa Kyryczenko mieszkała w moim rodzinnym Żytomierzu, pracując w zespole „Lonok”, dalej – w Czerkasach. Lecz najbardziej...
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
