Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Teatralna paleta Marii Łewyckiej

Слово Просвіти, №40 за 2021 рік

Eduard OWCHARENKO Zdjęcia Ksenii PANCZENKO Przyszła artystka urodziła się w mieście Kijowie, ukończyła Narodową Akademię Sztuk Pięknych i Architektury Ukrainy – wydział malarstwa, oddział scenografii pod kierunkiem profesora Danyła Lidera. Jako scenografka i kostiumografka pracowała w Studiu Filmowym imienia Ołeksandra Dowżenki. W szczególności współpracowała z reżyserami Romanem Bałajanem (film “Pocałunek”) oraz Ołehem Fiałkiem (“Powrót Butterfly”). Od 1989 roku Maria Łewycka jest główną artystką Narodowego Akademickiego Teatru Opery i Baletu Ukrainy imienia Tarasa Szewczenki. Stworzyła scenografię i kostiumy do ponad 160 oper, baletów i spektakli dramatycznych na Ukrainie, w Kanadzie, Słowenii, Polsce, Japonii. Na scenie Narodowej Opery Ukrainy jest autorką dekoracji i kostiumów do oper: “Kopciuszek” G. Rossiniego, “Napój miłosny” G. Donizettiego, “Zaporożec za Dunajem” S. Hułaka-Artemowskiego, “Gioconda” A. Ponchiellego, “Aleko” S. Rachmaninowa, “Miłość do trzech pomarańczy” S. Prokofiewa, “Bajka o carze Sałtanie” N. Rimskiego-Korsakowa, “Mazepa”, “Dama pikowa”, “Jolanta” P. Czajkowskiego, “Manon Lescaut”, “Turandot”, “Cyganeria” G. Pucciniego, “Bal maskowy”, “Makbet”, “Don Carlos”, “Nabucco” G. Verdiego; baletów: “Jezioro łabędzie”, “Śpiąca królewna”, “Dziadek do orzechów” P. Czajkowskiego, “Kopciuszek” S. Prokofiewa, “Szeherezada” N. Rimskiego-Korsakowa i in. Na nowej wystawie artystka prezentuje szkice kostiumów teatralnych oraz szkice do spektakli Narodowej Opery Ukrainy z ostatnich lat. Atrakcją ekspozycji stały się manekiny z kostiumami do opery G. Verdiego “Nabucco”, stworzone dla gwiazdy światowej sceny Ludmyły Monastyrskiej. Te stroje tworzono ręcznie z wykorzystaniem unikalnych technik szycia. Według słów Ludmyła Monastyrska i Maria Łewycka artystki, to umiejętność mówienia językiem dramaturgii, gdzie każdy element stroju jest nieodłączną częścią składową postaci, ściśle powiązaną z jej charakterystyką, a także ze zmianą nastroju czy zachowania w spektaklu. Pracując nad szkicami do spektaklu, Maria Łewycka dąży do harmonijnego połączenia historii kostiumu i stylu z muzyką oraz ruchem scenicznym. specjalnie pojechałam do Chin. Ułożyłam sobie trasę podróży, zaczynając od Pekinu. Wróciłam i zrobiłam spektakl. Mówią, że bardzo piękny. Potem były inne spektakle i inne podróże… Takie wyjazdy to moja odskocznia. Jestem wdzięczna wszystkim, którzy odwiedzili wystawę – to moi przyjaciele. Z niektórymi z nich współpracuję od 25 lat i dłużej. Miłą niespodzianką była wizyta na wystawie pierwszego zastępcy ministra Kultury i Polityki Informacyjnej Ukrainy Rostysława Karandiejewa. Zdołaliśmy już z nimi omówić kwestie dotyczące dalszej współpracy. Obok mnie – główny reżyser naszego teatru, artysta ludowy Ukrainy Anatolij Anatolijowycz Sołowjanenko. To unikalny człowiek i reżyser, z którym zrobiliśmy razem wiele spektakli. Mam nadzieję, że wspólna praca czeka nas również w przyszłości. – Aby namalować niebo w dekoracjach teatralnych, trzeba je namalować z natury – opowiada artystka. – Tak samo, jak kwitnące gałęzie, wodę, trawę. Bardzo lubię postać na łonie natury, wsłuchując się przez długi czas w ciszę i studiować, jak zmienia się kolor, forma, oświetlenie drzew, kwiatów, nieba. Wszystkie moje podróże po świecie też są związane z twórczością. Kiedy po raz pierwszy pracowałam z włoskim reżyserem nad operą “Turandot”, to – Jestem dumny z tego, że mam obok ramię Marii Serhijiwny i już 21 lat pracujemy razem, zaczynając od mojej pierwszej pracy – wyznał Anatolij Sołowjanenko. – To było wznowienie opery “Łucja z Lammermooru”, którą wystawiła Iryna Mołostowa, a scenografię i kostiumy stworzyła Maria Łewycka. Maria Serhijiwna to unikalna osobowość, która nie pracuje w jakichś nowych programach znanych projektantów i przedstawicieli sztuki współczesnej, a tworzy z pędzlem w ręku. Bez żadnych najnowszych osiągnięć postępu naukowo-technicznego, chyba że pojawiły się nowe farby. Wiem, ile czasu poświęca ona na przygotowanie do każdego nowego spektaklu. I to nie tylko praca w domu z albumami, jakimiś szkicami czy notatkami, ale także wyjazdy w miejsca, gdzie odbywały się wydarzenia tej czy innej opery. Artystka stara się przejść każdy stopień, który później zostanie odzwierciedlony w spektaklu. Na zmianę sztukom plastycznym w XIX wieku do teatru przyszła scenografia, czyli sztuka obrazowo-działaniowa. I wszystkie zaprezentowane na wystawie prace nie są po prostu obrazkiem, są uczestnikami działania scenograficznego. – Ukraina jest bogata w utalentowanych artystów – jest przekonany Rostysław Karandiejew. – Ale Maria Serhijiwna to unikalna artystka. Wybrała drogę twórczej realizacji, której niewielu jest w stanie sprostać. Ta praca, która dzisiaj jest sensem jej życia, podyktowana jest inspiracją muzyków, wokalistów, choreografów – ludzi, którzy reprezentują inne rodzaje sztuki. I po to, aby widz organicznie odebrał dzieło w wykonaniu wielu artystów, trzeba włożyć niemało sił. Dla mnie prawdziwą niespodzianką stało się odkrycie na wystawie innych oblicz talentu Marii Serhijiwny. To prace stworzone w gatunku martwej natury, artystycznej elegii, romantyzmu. Patrząc na kompozycje kwiatowe, można się zrelaksować, wejść w swój wewnętrzny świat, zrozumieć, że melodia miękkiej tonacji, która płynie z tych obrazów, też jest właściwa naszej bohaterce. – Aby stworzyć scenografię do opery “Don Carlos”, artystka objechała całą Hiszpanię – zaznaczył historyk sztuki Ołeksandr Fedoruk. – Głęboko przestudiowała hiszpański barok. I poczułem ten barok w operze. Przypominam sobie, jak Maria Łewycka broniła swoją pracę dyplomową “Książę Niezłomny”. To był początek wielkiej artystycznej, twórczej kariery przyszłej głównej artystki Narodowej Opery. Wtedy Danyło Lider, członek komisji egzaminacyjnej, powiedział: “Stawiamy ocenę celującą nie tylko dlatego, że pięknie pani urządziła ten spektakl, ale dlatego, że już zrealizowała pani oprawę dziesięciu spektakli w całej Ukrainie”. To był unikalny przypadek, kiedy studentka urządzała spektakle. Za tym stała żmudna praca i ciągłe wyjazdy. Wspominam słowa naszego wybitnego artysty Fedora Niroda, który powiedział, że główną rzeczą w teatrze muzycznym nie jest libretto, a muzyka. I tę muzykę czują główny reżyser, główny artysta, artyści i publiczność. Płakałem, kiedy niedawno oglądałem operę “Nabucco”... Kostiumy i dekoracje były niezwykle piękne, po prostu bajkowe. A przed tym była opera “Makbet”, też niezwykle poruszająca. Dzisiejsza wystawa daje wyobrażenie o talencie jednej z najlepszych artystek świata teatralnego Europy. Dziękuję galerii “Myteć”, dzięki której możemy dzisiaj to wszystko zobaczyć. O twórczej współpracy z Marią Łewycką opowiedziała także jedna z najbardziej znanych ukraińskich śpiewaczek operowych, artystka ludowa Ukrainy Ludmyła Monastyrska. W sali wystawowej stołecznej galerii “Myteć” otwarto wystawę indywidualną artystki ludowej Ukrainy, laureatki Narodowej Nagrody Ukrainy imienia Tarasa Szewczenki, głównej artystki Narodowej Opery Ukrainy Marii Łewyckiej. Bądźmy razem! PRENUMERATA—2 0 2 1 Koszt prenumeraty TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA “PROŚWITA” (z dostawą i kosztami pocztowymi):

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn