Strona · s. 3strona oryginału ↗
POLITYKA
Слово Просвіти, №41 за 2007 рік
Czy czekają nas bezpośrednie rządy prezydenckie? Biorąc pod uwagę, na przykład, wspólne głosowanie Partii Regionów i Bloku Julii Tymoszenko za ustawą „O Gabinecie Ministrów” oraz fakt, że większość będzie konstytucyjna, można dojść do wniosku, że takiego wariantu koalicji nie należy lekceważyć. Rzeczywiście, szanse na to, że dojdzie do takiego zjednoczenia, są skrajnie małe, ale taki wariant również trzeba rozważać, choćby jako teoretycznie możliwy. „Super-szeroka” koalicja PR+NU-NS+BJuT=402 deputowanych (+Blok Łytwyna=422 deputowanych). „Super-szeroka” też wydaje się czymś ze sfery fantastyki, ale czyż nie o niej mowa była w orędziu Prezydenta? W rzeczywistości taka koalicja byłaby najbardziej organiczna i naturalna, wszak nie ma istotnej różnicy między klanowo-oligarchicznymi ugrupowaniami. Jedynym powodem ich kłótni są pieniądze, a jeśli przywódcy megabloków zdecydują, że można pójść sobie nawzajem na rękę i pokojowo podzielić strefy wpływów, to dlaczego „super-szeroka” miałaby nie powstać? Przynajmniej byłoby to uczciwe. Ale zrozumiałe jest, że taki krok doprowadziłby do przejrzenia narodu, dlatego o wiele efektywniej jest imitować walkę między sobą. I mimo wszystko, najbardziej prawdopodobne pozostają dwa formaty koalicji: albo „pomarańczowa” (razem z Łytwynem), albo „szeroka” (PR+NU-NS). Oba warianty są przegrane dla Prezydenta i oba wygrane dla Tymoszenko. Partia Regionów, rzecz jasna, nie pała chęcią oddania władzy, ale przejście do opozycji wcale nie stanie się dla „regionałów” tragedią. Komuniści prawdopodobnie znajdą się poza koalicją i wrócą do stanu, w którym znajdowali się przed V kadencją. Dla Łytwyna sam fakt dostania się do parlamentu jest wielkim sukcesem, dlatego raczej nie martwi go brak możliwości radykalnego wpływania na koalicyjne układy, bo PR, KPU i Blokowi Łytwyna brakuje czterech mandatów do utworzenia własnej koalicji. Gdyby taka możliwość istniała, to właśnie na Łytwynie koncentrowałaby się teraz cała uwaga i od jego decyzji zależałby los większości. A tak trzeba ograniczyć się do roli „stabilizatora” dla „pomarańczowej” koalicji (jeśli taka powstanie). „KRYZYSOWE” WARIANTY JAKO RATUNEK? Przed wyborami aktywnie maglowano temat, że po 30 września kraj czeka „wojna prawna”, czyli ktoś z głównych graczy ogłosi masowe fałszerstwa i rozpocznie sądowe przepychanki. Taki wariant się nie sprawdza (choć nie należy myśleć, że wybory były w 100 procentach uczciwe), ale nikt nie jest zabezpieczony przed tym, że deputowani z BJuT czy PR, jeśli nie będzie im odpowiadał nowy układ, po prostu nie złożą przysięgi i w ten sposób nie pozwolą nowej Radzie Najwyższej rozpocząć pracy. Wtedy można prognozować najbardziej nieprawdopodobne scenariusze. W kraju rozpocznie się wielka konstytucyjna... Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki. Dla Moroza jako dla działacza politycznego to koniec. Biznes, który był w partii, zacznie szukać sobie nowego politycznego „parasola”. Jedyne, co może utrzymać Socjalistyczną Partię Ukrainy na powierzchni, to znaczna reprezentacja w radach lokalnych, która na razie jeszcze pozostaje. Ale czy miejscowi deputowani będą teraz zachowywać wierność partyjnemu kierownictwu, zwłaszcza biorąc pod uwagę niezbyt różowe perspektywy SPU w przyszłych wyborach lokalnych, które w obecnych warunkach mogą odbyć się już niedługo? PSPU. Kampanii wyborczej Postępowej Socjalistycznej Partii Ukrainy w tym roku nie da się porównać z zeszłoroczną. Witrenko przeprowadziła skromną kampanię, a cały jej fikcyjny radykalizm ostatecznie zamienił się w nudne powtarzanie wyświechtanych sowieckich szablonów. W rezultacie – spadek poparcia o ponad połowę. Witrenko ze swoją partią raczej nie zniknie w najbliższych latach z pola politycznego, kontynuując orientację na wąską warstwę zrusyfikowanego ukrainofobicznego lumpenu. Ale po tych wyborach może już ostatecznie pożegnać się ze swoimi nadziejami na udział w wielkiej polityce. Prawdopodobnie PSPU będzie musiała zadowolić się rolą lokalnego gracza z celowaniem w wybory lokalne w niektórych regionach. Ale nawet o ten status Witrenko będzie musiała powalczyć, bo wygląda na to, że „regionałom” i komunistom znudziło się oddawanie komuś innemu nawet okruchów swojego elektoratu. „Swoboda”. Czy nie jedyna partia, która w tych wyborach przeprowadziła kampanię ideologiczną. Jedyna z „małych” partii, która poprawiła swój wynik z poprzednich wyborów, w ciągu półtora roku zwiększając swoje poparcie ponad dwukrotnie. To jedyna partia spośród tych, które nie weszły, która ma dobrą dynamikę i szansę jednak trafić do wielkiej polityki. Wybory 2006 były dla „Swobody” pełnym improwizowaniem, w tym roku partia wyszła na poziom ogólnokrajowy. Dobre szanse „Swoboda” będzie miała w wyborach lokalnych, co więcej, nie tylko w Galicji, ale i w Kijowie. I jeśli co rok-półtora poparcie będzie rosło dwukrotnie, to parlamentarna przyszłość „Swobody” nie jest taka daleka i nierealna. Tym bardziej, że czas nadchodzi odpowiedni – kiedy, jak nie w okresach chaosu i niezgody, rośnie poparcie dla idei narodowych, które niosą porządek i sprawiedliwość? PODSUMOWUJĄC Wybory na Ukrainie stają się normą codziennego życia, tracą jakiś sakralny charakter. Mało prawdopodobne, by parlament nowej kadencji przepracował wszystkie przypisane mu pięć lat. Przedterminowe wybory lokalne to już też jakby sprawa przesądzona, a stamtąd niedaleko do prezydenckich. Ale wszystkie te „święta demokracji” nie rozwiążą niczego, dopóki na Ukrainie nie zostanie zburzony pasożytniczy system politycznej nieodpowiedzialności.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
