Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

GORĄCY TEMAT

Слово Просвіти, №41 за 2007 рік

Zbliża się znaczący dzień — 14 października, rocznica utworzenia UPA, Święto Pokrowy, Dzień Ukraińskiej Broni. Już nie pierwszy rok dzień ten w stolicy będzie towarzyszył masowym wydarzeniom ukraińskich patriotów, którzy będą czcić bohaterów UPA, oraz kontrdziałaniom ukrainożerców wszelkiej maści i odcieni, którzy będą robić wszystko, aby zepsuć ukraińskie święto. W tym roku oczekujemy jeszcze większej skali obchodów, gdyż mamy okrągłą datę — 65 lat utworzenia UPA. Zatem w Kijowie 14 października odbędą się następujące wydarzenia: 10.00 — początek Marszu za uznanie Ukraińskiej Powstańczej Armii, organizator — WS „Swoboda” i WMOO „Patriota Ukrainy”. Miejsce zbiórki — Park Szewczenki, trasa — Park Szewczenki — Plac Lwa Tołstoja — Chreszczatyk — Majdan Niepodległości — ul. Mychajliwska — Plac Mychajliwski — Plac Sofijski. 12.00 — początek rycerskiego święta „W obronie rodzinnej ziemi” na Placu Sofijskim z udziałem duchowieństwa, weteranów OUN-UPA, działaczy kultury i nauki, Sił Zbrojnych, młodzieży studenckiej, a także przedstawicieli patriotycznych organizacji politycznych i społecznych. 16.00 — początek uroczystego widowiska „Niech milczą Ameryki i Rosje, kiedy ja z tobą rozmawiam…” w Narodowym Pałacu „Ukraina”. W tym dniu Ukraińcy muszą pokazać wszystkim, że są siłą i nikomu nie pozwolą deptać swoich świętości! Ulana HLIBCZUK — Niedawno w Symferopolu wzniesiono pomnik „Ofiarom OUN-UPA”, niektóre gazety konsekwentnie publikują artykuły o wrogiej roli UPA… Co może Pan odpowiedzieć przede wszystkim jako historyk? — Nam, po wielu dziesiątkach lat, nie wolno stawać po stronie jednej czy drugiej strony, czyli tych, którzy brali udział w tym konflikcie obywatelskim. Ze strony prorządowej radzieckiej mamy kilkadziesiąt tysięcy ofiar, a ze strony ludności Zachodniej Ukrainy naliczymy kilkaset tysięcy. Dziś warto zacząć przede wszystkim od pytania: dlaczego nasi obywatele, na Krymie czy na wschodzie Ukrainy, mają tak zdeformowaną pamięć historyczną? Przecież UPA występowała pod flagami, które dla współczesnej Ukrainy są państwowymi. Dlaczego znaczna część naszego społeczeństwa ma taką niechęć? Oczywiście, skierowały to określone siły polityczne. Występują one nie przeciwko banderowcom, gdyż bojownicy mają już daleko ponad sześćdziesiąt lat i nie biorą aktywnego udziału we współczesnym życiu politycznym. Trwa wojna na froncie historycznym. Trwa wojna między tymi, którzy uosabiają niepodległą, samodzielną, soborną Ukrainę, o którą walczyła UPA, a tymi dawno przebrzmiałymi siłami historycznymi, które wciąż pozostają w naszym społeczeństwie i mają wsparcie określonych sił zagranicznych. Jedyne, co nam pozostaje, to tylko opowiedzieć prawdę. To wszystko zaczynało się na moich oczach. W 1992 roku do Instytutu Historii przyszli przedstawiciele Związku Oficerów. Była wtedy taka postępowa demokratyczna organizacja. Zaproponowali uczczenie pięćdziesięcioletniego jubileuszu UPA. I myśmy to razem zrobili. Wtedy w Domu Oficerów zebrali się ludzie, którzy reprezentowali skrzydło banderowskie i melnykowskie. Oni zawsze między sobą konfliktowali. Bez wątpienia w czasie wojny mieli wspólnego wroga. Zapamiętałem młodą dziewczynę, która przez więzi rodzinne należała do jednej i do drugiej gałęzi nacjonalistycznej. Oburzała się: „Ile może trwać to, że my już w niepodległej Ukrainie nie możemy sobie poradzić?”. I jest inne pytanie: dlaczego nie możemy sobie poradzić, jeśli wiemy, że Ukraińców skłócała wroga dla naszego narodu władza? Przecież Stalin walczył z ukraińskim ruchem narodowym rękami samych Ukraińców. — Czyli Stalin chciał sprowokować konflikt obywatelski? — To nie była wojna obywatelska, jak w 1918 roku. Po prostu do radzieckiego terytorium po wojnie przyłączono terytorium, które należało sowietyzować. A to oznaczało nacjonalizację, kolektywizację i inne przymusowe rzeczy. Na Wschodniej Ukrainie wyrosła już inna ludność — radziecka, która z nikim nie walczyła… Za jej plecami był i terror lat 1937–38, i głód 1933 roku. Inaczej było na Zachodniej Ukrainie, ją trzeba było zmusić do „pokochania” władzy radzieckiej. Kierowano z Kremla. Często wysyłano do Galicji lekarzy i nauczycieli z ukraińskiego wschodu… Jeśli wykonywali oni zalecenia władzy radzieckiej i nie chcieli robić tego, czego wymagali od nich miejscowi powstańcy, to mogli ucierpieć. Liczba ofiar jest znana. To oficjalne dane radzieckie, których oczywiście w tamtym czasie nie ujawniano. Ze strony radzieckiej zginęło 30 676 osób. Przedstawicieli organów partyjnych — około 3 tysięcy osób. Kołchoźników — 16 tysięcy, inteligencji — 1931 osób, bojowników wojsk wewnętrznych zginęło 3200 osób itd. Łatwo nam sobie wyobrazić, jak przebiegała kolektywizacja na Wschodniej Ukrainie w latach 1929–1931. Rozkułaczanie, terror głodem… Zbrojnej walki prawie nie było. Na przeszkodzie stał i stepowy teren, i to, że przed kolektywizacją czekiści „wyciągnęli” całą broń, która pozostała po wojnie obywatelskiej. Na Zachodniej Ukrainie wszystko było odwrotnie: góry, lasy, formacje zbrojne… Jasna sprawa, że opór wobec kolektywizacji był kolosalny. I czy może jakakolwiek armia istnieć dziesięć lat? W uchwale prezydium KC KPZR „O stanie politycznym i gospodarczym zachodnich obwodów Ukraińskiej SRR” z 26 maja 1953 r. podsumowano pierwsze wyniki walki w tym regionie od 1944 r. do 1952 r. włącznie: represjonowano przez państwo do 500 tys. osób, w tym aresztowano ponad 134 tys., zabito ponad 153 tys., wysłano dożywotnio z Ukrainy ponad 203 tys. osób.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn