Strona · s. 2strona oryginału ↗
DEMOKRACJA PO UKRAIŃSKU, czyli GDZIE KOŃCZY SIĘ LAS?
Слово Просвіти, №41 за 2008 рік
nie w tym, że naród zobojętniał, choć do tego celu również się dąży. Ważniejsze jest sprowadzenie wszystkiego na krawędź absurdu, tak aby demokracja także wyglądała na absurd. A przykładów na to nie trzeba długo szukać. Dla ciebie, czytelniku, to nie odkrycie, bo przez 17 lat słyszysz, jak zapewnia się o wielkiej miłości do ojczyzny, do ukochanej matuli-Ukrainy, jak wiele mówi się o poczuciu obowiązku, a o odpowiedzialności wspomina się mimochodem. Dlaczego? Bo poczucia obowiązku można komuś narzucić, a odpowiedzialność człowiek bierze na siebie sam. Kto zatem jest sobie wrogiem?! Jak zauważył były prezydent Leonid Krawczuk, w kraju w istocie przy robocie jest tylko władza wykonawcza (jak ona pracuje, to już inna sprawa), a cała reszta na każdym kroku poucza rząd i kpi… To przecież łatwiej, odpowiedzialnością nie zalatuje. Można nie akceptować premiera, można jej nie lubić, ale przecież pozwólcie dźwigać ciężar odpowiedzialności przynajmniej do jakiejś granicy! Chce się, jak Zakarpatczycy, zapytać: a kto tu jest gospodarzem w domu? Dla wielu zwykłych ludzi nie jest pytaniem, czy odrodzi się demokratyczna koalicja. Oni są przecież mądrzy i widzieli: już na początku nie było do niej nastawienia. Po prostu wtedy nie udało się dojść do porozumienia w szerokim zakresie. Władzy skonsolidowanej nie było i nie będzie, nawet jeśli w nowym formacie pojawi się parlamentarna koalicja. Nie po to się uczyliśmy… A dzisiejsze ultimatywne targi czy nie wywołują śmiechu? Odwołajcie głosowanie, zniesiecie pięć ustaw! Zniesiono! Nie, to jeszcze nie wszystko, powiedzcie, że nie pójdziecie na wybory prezydenckie… Byłoby śmiesznie, gdyby nie było gorzko. Naród zaczął przeszkadzać własnej politycznej „elicie”, przypominam sobie słowa poważnego gospodarza z Czernihowszczyzny. Nawiasem mówiąc, nikt się tego po nim nie spodziewał, także na Majdanie, tak jak nikt nie spodziewał się zobaczyć jeszcze takiej fali protestów! Ale wszystko szybko zapomniano, widzicie, wrażenie jest takie, że dla nich wszyscy już wymarliśmy – podsumował mój rozmówca. Szabrownicy w poszukiwaniach są zjednoczeni, a gdy już jest łup i zdobycz – pokoju nie ma. Najwyraźniej w tym jest gorzka prawda. Pragnienie władzy zaćmiewa rozum. Bo przecież jak można było w tak krótkim czasie roztrwonić tak potężny zapas energii mas? Bez wątpienia zgromadzona przez Majdan pod pomarańczowymi, białymi sztandarami z serduszkiem czy niebieskimi, była ukierunkowana na poprawę życia we własnym domu – na Prykarpaciu i w Donbasie, na Krymie i na Polesiu, na Słobożańszczyźnie i Zakarpaciu. Ale to odebrano dosłownie – jako wzbogacenie się dla własnego domu, własnych dzieci i rodziny na Ukrainie i za granicą. Dziś nawet słowem nie chcą się zająknąć o tym, że 7 milionów rodaków przebywa na wygnaniu, a także o tym, by sprowadzić zdolną do pracy część ludności z powrotem do ojczyzny. Dla współczesnego procesu politycznego elektorat stracił wartość. Jeśli przystąpić do analizy sytuacji, odtwarza ją dziecięca piosenka-zabawa: „Oto za drzewem drzewo, i kończy się las. Ach, nie! Tam jeszcze – drzewo, a za drzewem drzewo, i kończy się las. Ach, nie! Tam jeszcze…” Były przedterminowe wybory. Na kolejce są nowe przedterminowe. Przecież to demokratyczne! Nie przyniosą one niczego dobrego Ukrainie ani jej ludowi (znowu sobie przypomniano!) – zapewniają przedstawiciele wiodących graczy politycznych w obecnym parlamencie. Wybory są potrzebne, brzmi przeciwna opinia, ale nie bardzo przekonująco i konkretnie – komu?! Trzeci zacierają ręce: a
Tymoszenko premierem nie będzie — oto wynik. Czwarta część dołącza swój głos: ludzie nie pójdą, bo ta cała szopka po prostu im obrzydła. Wracam do rozmowy z gospodarzem-Poleszukiem. Dziś potrzebny jest nie wybór, a wybór… Mądry człowiek mówił: królestwo, które wojuje samo ze sobą, obraca się w nicość. Pamiętacie, w niektórych krajach ustawodawców zamykano w sali obrad na kilka dni i zostawiano im snop lnu: jeśli dojdą do wspólnej decyzji, niech podpalą len. Poszedł dym — otwierano drzwi. U nas chciałoby się zamknąć wszystkich zwierzchników. Bez dymu! Niech dokonują wyboru, żeby ludzie wreszcie zaczęli żyć. Podobne, nawet bardziej radykalne myśli już wcześniej padały. Dojrzewają one w społeczeństwie ukraińskim. Bo to, co się dzieje, przeczy ludzkiej harmonii. To, co dziś nazywa się ukraińską demokracją, w rzeczywistości jest kierowanym chaosem. Autorzy tej nowo wymyślonej teorii są znani, a jej realizatorzy na każdym etapie dążą do tego, by trzymać sznurki, aby społeczność pełniła rolę jedynie posłusznego narzędzia, by bez namysłu przyjmowała wszystkich ogłoszonych „mesjaszy”, „zdrajców”, „apologetów” dzikiego Zachodu czy „imperialnej” Rosji, by żyła wyłącznie dniem dzisiejszym. I nikt nie spojrzy wstecz, na to, jak w najgorszych, najcięższych czasach ukraińska społeczność, zdawałoby się, podnosiła się z kolan, odradzała się duchem i stawała do sporu. Najwyraźniej i teraz, ukołysani nieodpowiedzialnością i wszechobecnym przyzwoleniem, twórcy „chaosu” nie spojrzą na to, co niszczy nie tylko ukraińskość, ale i harmonię Świata, jak zmiecie to wszystko do szczętu fala woli narodowej…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
