Strona · s. 16strona oryginału ↗
NA ŚWIĘTEGO JANA TEOLOGA, W SZEWCZENKOWYM
Слово Просвіти, №41 за 2009 рік
Proboszcz cerkwi św. Jana Teologa ks. Petro Bojko. Chleb i sól od ziomków Kobziarza. Zdjęcie Serhija Marczenki. Zdjęcie Serhija Marczenki było świętem parafialnym. Ziomkowie Tarasa Szewczenki, dawniej zwani kereliwcami (kyryliwcami), zaprosili gości — pracowników Instytutu Literatury NAN Ukrainy, członków Komitetu Szewczenkowskiego, laureatów Narodowej Nagrody Ukrainy im. T. Szewczenki. Na czele kijowskiej delegacji stał przewodniczący Komitetu ds. Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki, akademik Mykoła Żułynski. Oczywiście zabrali ze sobą prezenty — eleganckie tomy z biblioteki szewczenkowskich laureatów, które zostały wręczone zarówno muzeum „Ojczyzna Tarasa Szewczenki”, jak i wspaniałej szkole, której budynek zachwyca modernizmem i nowoczesnym wyposażeniem. Gości witano chlebem i solą, a Mykoła Hryhorowycz Żułynski, który przyjmował wysoki korowaj z nowych zbiorów, zaproponował przełamanie chleba gościom i gospodarzom — ten poczęstunek połączył nas z ludźmi z krainy Szewczenki, spowinowacił i od razu pozbawił nasz przyjazd jakiejkolwiek oficjalności. Bo co najbardziej zbliża ludzi na świecie? Wspólna modlitwa i wspólny chleb. Na modlitwę ruszamy do cerkwi św. Jana Teologa, gdzie świąteczne nabożeństwo odprawia jej proboszcz ojciec Petro. W świecie — Petro Todosowycz Bojko, dobrze znany całej Ukrainie. Zasłużony Artysta Ukrainy, lektor Narodowej Kompanii Radiowej, „głos” wielu programów radia „Kultura” — czego warte są tylko jego odczyty „Kobziarza”, historii Ukrainy, poematów Iwana Dracza?! Wszakże w działalności Petra Todosowycza nie ma rozbieżności — tworzy on duchową świątynię ukraińskiego słowa i jest jednym z pierwszych budowniczych narodowej Jednej Cerkwi Lokalnej. Cerkiew św. Jana Teologa zaczęto budować jeszcze w czasach radzieckich. W 1989 roku wspólnota zdecydowała o wzniesieniu cerkwi, poświęcając ją imieniem apostoła-ewangelisty, gdyż, jak wiadomo, właśnie w cerkwi św. Jana Teologa, która istniała w czasach Szewczenki, po raz pierwszy przyjął komunię mały Taras. Historia budowy cerkwi jest tragiczna, wzniosła i pouczająca: wspólnoty cerkiewnej nie chciano rejestrować, początkowo nie wydzielano, a potem próbowano wyznaczyć działkę ziemi jak najdalej od centrum wsi; środki zbierano wspólnymi siłami, ale ich główna część napłynęła z kanadyjskiego Cleveland, dołączyli się też Ukraińcy z Ameryki. Budowla zachwyca swoimi rozmiarami i… nieurządzeniem. Środków nie wystarczyło ani na ocieplenie, ani na usunięcie wad długotrwałej budowy, ani na podłogę, zamiast której jest drewniany podest. Ale to świątynia — unosi się w niej duch modlitwy, porusza ukraińskim kolorytem i atmosferą — kunsztowne hafty parafianek, które ozdobiły ikony, ołtarz i ściany luksusowymi ręcznikami, wyhodowały żywe kwiaty, podarowały domowe obrazy — świadczą o tym, że parafianie kochają swoją cerkiew, są jej wierni i robią wszystko dla jej rozwoju. Ale bez pomocy całej Ukrainy, całej ukraińskiej Cerkwi się nie obejdzie. A dlaczego byśmy nie mieli dołączyć do ziomków Szewczenki? Mam nadzieję, że ten ważny problem koniecznie poruszymy razem z ks. Petrem Bojko, z mieszkańcami wsi Szewczenkowe, z parafianami cerkwi św. Jana Teologa i nie porzucimy go, dopóki go nie rozwiążemy. Tego samego dnia kijowianie odwiedzili Budyszcze i Moryńce, a w drodze do domu wciąż wracali do święta parafialnego: laureaci Nagrody Szewczenkowskiej dyrygent Iwan Hamkało, aktorka Łarysa Kadyrowa, poeta Ołeś Łupij, malarz Jewhen Szewczenko mówili o tym, że kraina Szewczenki i cerkiew św. Jana Teologa zasługują na największą uwagę i pomoc — zarówno państwową, jak i ogólnonarodową. A jeszcze, być może, każdy z pasażerów tego „szewczenkowskiego” autobusu myślał o tym, jak hojnie natura obdarzyła tę apostolską ziemię — piękno dębowych, topolowych, orzechowych alei i dróg, jabłkowych sadów, kaskad stawów, łąkowych jeziorek, malowniczość parowów, jarów, stepów opisano nie raz i nie dwa. Więc jakże my, Ukraińcy, mamy jej nie chronić, nie upiększać, nie szanować darami z naszej pracy? Własny korespondent „SP”. Nad grobem matki Tarasa Szewczenki płonie jesienny krzew kaliny.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
