Strona · s. 4strona oryginału ↗
NIE ZNISZCZENIE, LECZ ROZWÓJ
Слово Просвіти, №41 за 2010 рік
Pawło MOWCZAN
Już nie po raz pierwszy w tych murach omawiano problem, który wniesiono pod obrady parlamentarnych przesłuchań. Ale jak nigdy dotąd jest on wyjątkowo aktualny i zarazem już absurdalny. Wystarczy wczytać się w treść tego, co rozpatrujemy: „Strategia polityki humanitarnej” (słyszycie?) współczesnej Ukrainy”. Szanowni uczestnicy, zauważmy, że „strategia” nigdy w żadnym kontekście nie łączyła się z takimi pojęciami jak „demontaż”, „ruina” czy „autodestrukcja”. Słowo „strategia” naturalnie łączy się z „rozwojem”, „postępem”, „walką” i zakłada pozytywny rezultat. Strategia absurdu natomiast jest możliwa wtedy, gdy za nią kryją się inne wątki, które doprowadzają istniejący stan do całkowitego bezsensu, a za którymi przebija się wcześniej opracowane działanie, przeciwne w swoich skutkach. Weźmy choćby sferę oświatową we „współczesnej Ukrainie”. W jaką strategię, a dokładniej czyją strategię wpisuje się ona wraz ze swoim kierownikiem Tabacznikiem, który koncepcyjnie narzuca wszystkim nauczycielom i uczniom postrzeganie Ukrainy — cytuję: „Jako terytorium, na którym żyją przedstawiciele różnych grup etnicznych i religijnych… gdzie najważniejsze jest odejście od etnocentryzmu, postrzegania wydarzeń z pozycji oddzielnej grupy etnicznej i wprowadzenie podejścia antropocentrycznego, czyli przedstawianie wydarzeń poprzez percepcję oddzielnego człowieka”. Jeszcze raz powtarzam: „oddzielnego człowieka”. A tego człowieka dobrze znamy. Zatem o jakiej strategii, zwłaszcza w oświatowym składniku polityki humanitarnej Ukrainy, może być mowa, skoro „sterowana z Kremla, według słów Oksany Pachlowskiej, oświata może doprowadzić do ślepego zaułka — patologicznego ciemnogrodu, niemoralności, nieprofesjonalizmu — kontynuuję cytat — nie mówiąc już o nowym etapie sowietyzacji historii, o demontażu jakiejkolwiek formy wiedzy o historii Ukrainy”. Zatem demontaż pamięci narodowej. Holodomoru nie było. Słowo Ludobójstwo zostaje wykreślone ze słowników. Druga wojna światowa znów staje się wojną ojczyźnianą. Paktu Mołotow–Ribbentrop nie istniało. Józef Stalin powraca na Ukrainę na razie w brązie, UPA to wymysł banderowców, kolektywizacja to osiągnięcie ustroju społecznego na Ukrainie, nieprzebyta Syberia to ziemia rodzima, Mazepa to zdrajca. Wyhowski to zbój. Język ukraiński to polsko-austriacki wytwór, ukraińska inteligencja to „tonkij słoj obrazowannosti”, i to wszystko przekłada się na naszej wspólnej ziemi w imieniu naszym przez jedną kreaturę… I zupełnie logicznie nasuwa się pytanie: ile jeszcze czasu może trwać ta „strategia zniszczenia?” I kto dalej będzie kształtował sprawy humanitarne na Ukrainie? Oni? On? Czy ono? Sześć lat temu zapoznałem się z pracami znanego rosyjskiego politechnologa S. Pereslegina, który jako konsultant zalecał ówczesnemu szefowi administracji prezydenta Rosji D. Miedwiediewowi, jak należy działać wobec Ukrainy. Ukrainę trzeba rozpatrywać (cytuję): „jako tani źródłowy zasób nieuwidocznionych zasobów. Przede wszystkim ludzkich. Utylizacja tych zasobów może być prowadzona metodami ekonomiczno-dyplomatycznymi przy słabej Ukrainie, bądź metodami siłowymi, jeśli do władzy w RESPUBLICE w sposób legalny albo poprzez mechanizm przewrotu dojdzie silny przywódca… Jednym z niezbędnych środków jest zmiana
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
