Strona · s. 5strona oryginału ↗
DLACZEGO POTRZEBUJEMY NARODOWEJ STRATEGII ROZWOJU HUMANISTYCZNEGO UKRAINY?
Слово Просвіти, №41 за 2010 рік
Zarządzeniem ministra kultury i turystyki reformowane jest Narodowe Centrum Ołeksandra Dowżenki, będące jednocześnie państwowym archiwum filmowym. Główna treść reformy polega na tym, że właściwą część archiwalną (najwyraźniej dlatego, że nie podlega prywatyzacji) przenosi się do studia filmowego imienia Dowżenki, gdzie nie ma nawet minimalnych warunków do pracy takiego archiwum. Na protesty naszego Związku odpowiedź jest jedna: są interesy państwowe… Czym one są, chciałbym wiedzieć? Prosiłbym o wniesienie do rezolucji naszych przesłuchań stanowiska w sprawie Centrum Dowżenki: wezwać Ministerstwo Kultury do wstrzymania wykonania zarządzenia. Ponieważ rzeczywiście konieczne jest podjęcie decyzji, ale na rzecz rozwoju, a nie niszczenia. Bo inaczej to archiwum, jeśli będzie istniało, to tylko na papierze. Właśnie archiwum i muzea powinny stać się centrami edukacji filmowej i medialnej, którą czas już wprowadzać. Nasze dzieci i wnuki mało czytają, za to dużo pracują z ekranem. Jednak ich kontakt z tekstami ekranowymi nie ma podstaw edukacyjnych. Ogólnie mamy do czynienia z upadkiem kultury filmowej publiczności, którą usilnie karmi się czymś bardzo prymitywnym. Język ekranu przez niektórych postrzegany jest już jako chiński pod względem złożoności. Proste porównanie z jakością publiczności lat 60.—80. ubiegłego wieku wywołuje smutne myśli. I to przy tym, że śmiesznie jest nawet porównywać objętość dostępnej wtedy i teraz informacji kulturalnej. Pierwsze opracowania naukowców i pedagogów dotyczące edukacji medialnej już istnieją. Ministerstwo Nauki i Oświaty oraz Ministerstwo Kultury muszą się włączyć, aby w ciągu 5—6 lat stworzyć skuteczną, wyważoną edukację. Proponuję wnieść do rekomendacji przesłuchań parlamentarnych punkt o opracowaniu państwowego programu celowego rozwoju edukacji medialnej. Jednocześnie trzeba przeprowadzić analizę odpowiednich instytucji filmowo-telewizyjno-edukacyjnych. Tylko w Kijowie są cztery uczelnie wyższe, które kształcą kadry dla filmu, telewizji, wideo. Jednocześnie panuje całkowita ruina w przygotowaniu średniego szczebla specjalistów, bez których produkcja filmowa jest niemożliwa. Potrzebne są poważne i przemyślane nakłady w tę sferę, jej reformowanie, inaczej stagnacja będzie trwać. Swoją drogą, nasz Dom Kina od dawna jest faktycznym centrum edukacji filmowej. Obecnie ten akcent tylko się wzmocnił — warsztaty, retrospektywy, wymiana doświadczeń… I chodzi o sztukę artystyczną. Proponujemy, aby państwo poważniej podeszło do możliwości naszego Związku i Domu Kina, pomagając przekształcić go w prawdziwie nowoczesne centrum popularyzacji, rozpowszechniania przede wszystkim taśm z krajowego zasobu filmowego. Swoją drogą, ten ostatni wykorzystywany jest nadzwyczaj nieproduktywnie, tutaj są podstawy do analizy i poważnych wniosków. Są pytania dotyczące strategii, czyli gry na wyprzedzenie. Czy nie najbardziej zauważalną oznaką współczesnego rozwoju jest przejście sieci kin w Europie i USA na technologie cyfrowe. Praktycznie wszystkie kraje Europy opracowały programy przejścia na cyfrę. Są tam też programy państwowe, których celem jest wsparcie i celowe finansowanie sieci kinowej. Powiedzmy, kredytowanie preferencyjne… U nas wszystko póki co ogranicza się do prywatnej inicjatywy. A państwo powinno wesprzeć. Mykoła ŻULYNSKYJ, akademik Narodowej Akademii Nauk Ukrainy. Przywołuje się poetyckie wersy niezapomnianego Mykoły Winhranowskiego: „My na Ukrainie — chorzy Ukrainą. Na Ukrainie — w poszukiwaniu jej”. To choroba — chroniczna. Ale uleczalna. Pod warunkiem, że w polityce państwowej czynniki humanistyczne staną się priorytetowe. Każda nowa ukraińska władza ogłasza przejście do społeczeństwa typu innowacyjnego,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
