Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

WYSTĄPIENIA NA PARLAMENTARNYCH WYSŁUCHANIACH «STRATEGIA POLITYKI HUMANITARNEJ WSPÓŁCZESNEJ UKRAINY»

Слово Просвіти, №41 за 2010 рік

mający wielowiekową pisemność i literaturę, naukowo opracowany i utrwalony normami, właśnie we własnym domu, na Ukrainie, znalazł się w stanie ZAGROŻENIA. Bo w środkach masowego przekazu słyszymy przeważnie produkt językowy nieukraiński, rynek wydawnictw drukowanych jest przeważnie nieukraiński, a próby wyrównania sytuacji i wreszcie zapewnienia systemowej edukacji w języku ukraińskim, które obserwowaliśmy w ostatnich latach, napotkały zaciekłych przeciwników w obecnym rządzie, wśród deputowanych, urzędników państwowych różnej rangi. Szukając różnych pretekstów, nawet najmniejszych zaczepek, antyukraińsko nastawieni przywódcy podawali i nadal podają w wątpliwość celowość ugruntowania języka ukraińskiego jako rzeczywiście państwowego, tworzą realne przeszkody dla jego upowszechniania i uzakonienia w różnych sferach użytku. Raz daj im dwa, raz daj im trzy języki państwowe, byle tylko nie państwowy ukraiński w Państwie Ukraina. Nie warto komentować, jakich traum zadaje narodowi ta otwarta, nieukryta profanacja tego, co najcenniejsze, czym przez wieki szczycił się naród ukraiński, czyli języka ukraińskiego, jak głęboko raniły go nieustanne spekulacje wokół kwestii językowych, jaką antypatię i podziały w społeczeństwie one wywołują. Przeciwdziałanie rozwojowi języka ludności rdzennej państwa na poziomie państwowym, wprowadzanie antyukraińskich, wojowniczych zapisów – za którymi by lojalne sformułowania nie były – Kostenko, przywrócić narodowi ukraińskiemu jego historię, jego język, jego kulturę. Tylko wtedy naród ukraiński umocni się w swoim suwerennym państwie, tylko wtedy świat go uzna i będzie szanował. Zatem główny cel polityki humanitarnej Ukrainy, jak każdego innego państwa, polega na tworzeniu pozytywnego wizerunku własnego kraju, który przywraca narodowi godność, uświadomienie sobie jego zbiorowego uczestnictwa w bogatej, oryginalnej kulturze, stworzonej przez poprzednie pokolenia. Jednak siły, które przeciwdziałają naturalnemu procesowi wyzwolenia i sa… …ale one nie były ukryte — do programów partii politycznych, zwłaszcza tych partii, które wzięły na siebie pełnię władzy — to unikalny przypadek w historii świata. Przypadek celowego niszczenia państwa, narodu i kultury wielkiego europejskiego narodu, świadome sprowadzanie do poziomu językowej i kulturowej wasalnej zależności narodu ukraińskiego, czego dokonują kierownicy, przywódcy, „słudzy narodu”, którzy wygodnie usadowili się na karku właśnie tego narodu. Władza, butnie głucha na analityczne wnioski intelektualnych przewodników narodu, demonstruje nieugiętość. A zatem — swoją ograniczoność. Gdzież indziej mogłoby być tak, aby minister kluczowego dla perspektywicznego rozwoju państwa resortu, jakim jest Ministerstwo Edukacji i Nauki, był nieskrywanym ukrainofobem? O tym na całą Ukrainę (i nie tylko) powiedziano w materiale analitycznym człowieka, który jest sumieniem narodu, w wnioskach akademika I. M. Dziuby, opublikowanych w gazecie „Dień”. Mimo to władza nadal udaje, że taka polityka kadrowa to wynalazek nowej władzy, która „buduje nową Ukrainę” (nową — nieukraińską Ukrainę!). Oto wam dialog władzy z najlepszymi umysłami narodu, oto wam realna zdolność Prezydenta słyszeć głos i wolę narodu! Dialog władzy z narodem, z niesprzedajną elitą intelektualną — to również składnik humanitarnej polityki Państwa, znak jego zdrowia lub choroby. Nie mogę przypuszczać, że naszej władzy potrzeba jedynie władzy, jeszcze, jeszcze, jeszcze więcej władzy… A naród ze swoimi myślami, stanowiskiem, nadziejami — niech sobie odpoczywa… aż do następnych wyborów? Dziś co najmniej nieszczere są deklaracje o niepełnej realizacji praw obywateli Ukrainy mówiących po rosyjsku, o niemożności przebywania i swobodnego czucia się w rosyjskojęzycznym środowisku językowo-kulturowym, bo przez ostatnie dziesięciolecia na Ukrainie środowisko to było i pozostaje przeważnie rosyjskojęzyczne. A próby lekkiego ukrainizowania Ukrainy wywoływały szalony opór i dobrze finansowane oraz zorganizowane przeciwdziałanie. Produkcja rosyjskojęzyczna, tworzona na wielką skalę rosyjsko- wzmocnienie narodu ukraińskiego, okazały się silniejsze. Obecnie strategię polityki humanitarnej Ukrainy opracowuje się na Kremlu, a kierownictwo kraju posłusznie ją wciela w życie. Główny cel tej polityki to uzależnić kraj kulturowo i językowo od Rosji. Jak wiadomo, kajdany kulturowego podporządkowania łatwiej nosić, a trudniej zrzucić. Należy podkreślić, że obecna antyukraińska i antygumanitarna polityka nie ogranicza się do dominacji produkcji rosyjskiej masowej kultury w ukraińskich mediach, przede wszystkim w kanałach telewizyjnych, łącznie z państwowym, które mają na celu kształtowanie w ukraińskiej ludności pozytywnego wizerunku Imperium Rosyjskiego. Najgorsze jest to, że w obecnym masowym natarciu na język ukraiński, kulturę i historię stosuje się znaną imperialną strategię poniżania zależnych narodów. Najwyraźniej przejawiło się to w fakcie ustawienia w Zaporożu za zgodą władz pomnika Stalina. Taki monumentalny hołd dla największego w historii kata narodu ukraińskiego czyni nas pośmiewiskiem w oczach całego cywilizowanego świata. Nie mogę pominąć uwagą także projektu ustawy „O językach na Ukrainie”, przedłożonego przez koalicję O. Jefremowa, W. Hrynewieckiego i P. Symonenki. Projekt ustawy także za- w obszarze językowym swobodnie dostępnym na Ukrainie zajmuje większą część przestrzeni językowej. A czy gdziekolwiek jeszcze na świecie istnieje taki kontynent twórczości ukraińskojęzycznej, obszar wytwarzania tekstu ukraińskojęzycznego, który – tak jak rosyjskojęzyczna produkcja – mógłby być wprowadzany z zewnątrz granic Ukrainy? Nie ma. W domu nie pozwala się tworzyć i nie wspiera władza, gdzie indziej – zasada! Jedyne wyjście dla wspólnoty ukraińskojęzycznej – po cichu zniknąć z tej starej planety. Tylko dokąd? Dziś nieodpowiedzialne wobec europejskiej i światowej wspólnoty, a z istoty swej antyhumanitarne jest niszczenie funkcjonalnej pełni języka ukraińskiego na Ukrainie – jedynym na świecie obszarze jego naturalnego powstawania i rozwoju, na jego historycznej ojczyźnie: nie ma innej Ukrainy, w której tworzyłaby się język ukraiński oraz ukraińskojęzyczna i ukraińskomentalna kultura. Zubożymy, zniszczymy język ukraiński i kulturę ukraińską – zniszczymy Ukrainę. Jedną wielką kulturą ubogaci się cywilizacja ludzka. Czy tego pragnie nasza Wierchownа Rada, Prezydent Ukrainy? Wiem, że właśnie to jest celem działalności poszczególnych wicepremierów. Czuwajmy: język ukraiński jest w niebezpieczeństwie! Zatem humanitarna przyszłość Ukrainy jest w niebezpieczeństwie! * * * …Na koniec chcę poinformować, że przeprowadzona w Instytucie Języka Ukraińskiego NAN Ukrainy oraz w Instytucie Językoznawstwa im. O. O. Potebni NAN Ukrainy ekspertyza wniesionych pod rozwagę Rady Najwyższej Ukrainy projektów ustaw o językach na Ukrainie, szczególnie tych, w których zasadniczym rdzeniem jest idea wprowadzenia języka rosyjskiego jako drugiego państwowego lub urzędowego, nie została poparta przez naukowców jako taka, która nie odpowiada ideom budowania państwa i konsolidacji społeczeństwa Ukrainy, jest ukierunkowana na segregację i podział społeczeństwa według znaków językowych i regionalnych. ...świadczy o tym, że obecny nienaturalny sojusz kapitalistów z komunistami dąży do wepchnięcia naszego kraju z drogi wolnego rozwoju i przywrócenia go do kolonialnej przeszłości. Nie będę charakteryzował tego projektu ustawy, zrobili to już poprzedni mówcy. Chcę podkreślić jedynie to, że wszystkie jego kluczowe postanowienia są przepisane słowo w słowo z projektu ustawy o tej samej nazwie, który już w 2007 roku przedstawił komunista Leonid Hracz. Poniżanie Ukraińców ze strony niektórych urzędników, zwłaszcza ze strony ministra edukacji, odbywa się nie tylko otwarcie i brutalnie, tak że wrażenie jest takie, jakby społeczność ukraińską celowo prowokowano do wybuchu. W każdym razie nie ma wątpliwości, że obecna polityka językowo-kulturalna władz, przedstawiająca ukraińską historię, język i kulturę w krzywym zwierciadle, jest ukierunkowana na antyukraińską mobilizację prorosyjskiej części społeczeństwa we wschodnich i południowych obwodach, gdzie przestrzeń informacyjno-kulturalna od dawna znajduje się pod pełną kontrolą Rosji. W tej taktyce świadomego prowokowania i rozpalania międzyetnicznego konfliktu wewnątrz kraju kryje się największe zagrożenie dla przyszłości państwa. Bo, jak wiadomo, kto sieje wiatr, zbierze burzę. Ciąg dalszy na str. 4

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn