Strona · s. 5strona oryginału ↗
Jak państwowi mężowie umacniają państwowość?
Слово Просвіти, №41 за 2012 рік
…radzieckich republik Ukraina miała najlepsze warunki startowe), nie stworzyła własnego nowoczesnego kombajnu zbożowego, małej techniki uprawowej dla rolników, elektrowozu, samochodu osobowego ani wielu innych bardzo potrzebnych maszyn, drobną przedsiębiorczość i gospodarstwa rodzinne zdusiła podatkami, a chłopów bez sprzętu skazała na ciężką pracę fizyczną. Nie lepiej jest w sferze kulturalno-społecznej. Zaniedbane jest narodowe kinematografia i wydawnictwo książkowe. Pewnego razu w jednej z księgarni rzuciła mi się w oczy monstrualnie gruba książka „Encyklopedia Mądrości” z serii „Najlepsze książki Rosji”, w której zebrano aforyzmy od zarania pisma do końca XX wieku. Bohaterami książki są wybitni pisarze, filozofowie, mędrcy, latarnie ludzkości. I co myślicie? W tym poważnym wydaniu (814 stron) nie znalazło się miejsca dla naszego Proroka Tarasa Szewczenki, nie mówiąc już o Iwanie Franko i Lesi Ukraince! Tak oto północna sąsiadka okazuje nam swój „braterski” szacunek. To hańba! Jako członek Klubu Książki „Klub Rodzinnego Wypoczynku”, działającego w Charkowie, otrzymałem niedawno kolejny katalog do zamawiania pożądanej literatury, uważnie go przejrzałem i nie znalazłem w nim nic przyjemnego ani dla siebie, ani dla wnuków, bo spośród prawie 400 proponowanych książek i kaset wideo tylko 7 wydań było w języku ukraińskim, a te już mam. Oburzony napisałem o tym do Klubu Książki, z kopią do Państwowego Komitetu Telewizji i Radiofonii Ukrainy, jako kuratora Klubu. I co myślicie? Państwowy Komitet odpowiedział mi, że „ani organy państwowe, ani urzędnicy nie mogą i nie mają prawa ingerować w sprawy wydawania książek. O tym, co drukować, decydują same wydawnictwa”. No, pięknie! Pojawia się zatem pytanie: po co w takim razie utrzymywać takie organy państwowe za nasze pieniądze? A jaka jest prasa periodyczna? Przeważnie rosyjskojęzyczna. Choć to dziwne, na terenie Ukrainy z jakiegoś powodu nadal funkcjonują wydawnictwa byłego Związku Radzieckiego, do których nazwy dopisano tylko słowa „w Ukrainie”, takie jak „Komsomolska Prawda w Ukrainie”, „Moskowski Komsomolec w Ukrainie” (po co on się Ukrainie przydał?), „Argumenty i Fakty w Ukrainie”, „Izwiestija w Ukrainie”, „Trud w Ukrainie”… Po co to pośmiewisko i jak długo będziemy je tolerować?! Reklamodawcy, przekraczając granice przyzwoitości, natrętnie reklamują napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe, środki o charakterze seksualnym. W prasie periodycznej, reklamie, w radiu bezpodstawnie zaczęto używać mnóstwa obcojęzycznych słów, niezrozumiałych dla zwykłego czytelnika, takich jak: online, play-off, drive, driving, monitoring, shopping, parking, casting, piercing i wiele innych. Komu potrzebne są te wybryki Pegaza? Czy nasz ojczysty język nie ma odpowiedników tych słów? Przytoczone przykłady jasno charakteryzują naszą „samoszacunek”, „patriotyzm” i bezczynność odpowiedzialnych ministerstw i resortów oraz nieefektywne kierowanie państwem. A ponieważ milcząco konsumujemy antynarodową informację, pojawił się projekt antykonstytucyjnej ustawy Kiwałowa–Kolesniczenki „O podstawach państwowej polityki językowej”, jako dalszy rozwój rusyfikacji Ukrainy. I mimo masowych protestów świadomych Ukraińców przeciwko temu projektowi, podpisali go zarówno W. Łytwyn, który przysięgał, że nie podpisze, jak i prezydent W. Janukowycz, który jednocześnie powołał komisję roboczą do dopracowania treści tej ustawy. Po co więc ją podpisywać, skoro jest niedopracowana? Przez prawie pięćdziesiąt lat mojej pracy inżynierskiej nigdy nie widziałem, żeby nawet kierownik przedsiębiorstwa podpisał niedopracowane zarządzenie. A to przecież ustawa państwowa!!! Zatem rządzą nami mało kompetentni i upolitycznieni Kiwałowowie, Kolesniczenki, Tabaczniki, Czeczetowowie i im podobni, na czele z prezydentem, którzy usłużnie zaglądają w usta północnej sąsiadce; to „brud Moskwy”. Jestem bardzo oburzony deputowanymi Rady Miejskiej Kijowa: znaleźli się i tam tacy „mądrale”, którzy zaproponowali wprowadzenie w stolicy Ukrainy języka rosyjskiego jako regionalnego. Taka władza nam nie jest potrzebna. Ukrainą powinni rządzić patrioci swojego państwa! A jak państwowi mężowie sprzyjają umacnianiu ukraińskiej państwowości? Pod pretekstem wymyślonych reform zamykają ukraińskie szkoły, wyprzedają obcokrajowcom przedsiębiorstwa przemysłowe, prawo do wydobycia kopalin; krążą pogłoski, że wkrótce sprzedawane będą żyzne ukraińskie ziemie; przysyłają krymskich i odeskich prowokatorów z czerwonymi flagami do Lwowa na obchody Dnia Zwycięstwa. Najwyższy czas chwycić za widły. Ukraińcy! Nie bądźmy obojętni! Sądzę, że przykładów jest dość. I tak jest jasne: społeczeństwo degraduje się, wycierpiana wolność nie przyniosła korzyści, a niepolityczna władza robi wszystko, by zniszczyć Ukrainę. A przywódcy państwa uspokajają nas „wysokimi” wskaźnikami naszego wzrostu, rzekomo „życie się poprawia”. Te smutne refleksje chcę zakończyć słowami naszego narodowego Proroka Tarasa Szewczenki, które brzmią jak rozkaz dla nas wszystkich — od najmniejszego Ukraińca po prezydenta: „Opamiętajcie się! Bądźcie ludźmi, bo nieszczęście was spotka… Nadejdzie sąd, przemówią i Dniepr, i góry!.. I na wieki przeklęci będziecie przez swoich synów!”. Dlatego do wszystkich struktur władzy wybierajmy wyłącznie patriotów Ukrainy!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
