Strona · s. 11strona oryginału ↗
„Święta brama" Akbara Churasaniego
Слово Просвіти, №41 за 2012 рік
Pośrodku wystawowej sali Narodowego Muzeum Sztuki im. Bohdana i Warwary Chanenków, na jasnym dywanie, na małych poduszkach, dzieci pilnie kreśliły flamastrami paluszki, starając się nadać lekkości swojej ręce, tak by kreska kończyła się jak długi przecinek… Akbar Churasani pokazywał każdemu uczniakowi, jak prawidłowo napisać znaki kaligraficzne w języku farsi, podobne do tych, które wpisane są w obramowania jego obrazów.
rano. Kiedy w górach padał śnieg, ludzie odgarniali drogę, idąc naprzeciw siebie od wsi do wsi, aż połączyli w jeden tunel o śnieżnych ścianach. Na tej śnieżnej pionowej powierzchni rysowałem patyczkiem. Często się spóźniałem, a nauczyciel mnie surowo karał. Rysowałem też węglem na oczyszczonych z kory pniach drzew…
Wszechmogący zachowywał go dla wysokiego celu. Akbar usprawiedliwił wszystkie nadzieje. Jednak o dzisiejszym Afganistanie mówić nie może. Zapewne właśnie wspomnienia z dzieciństwa uświęcają w twórczości Akbara Churasaniego temat przyszłości. Afganistan na jego płótnach nie jest wyidealizowany, jest idealny, taki, jakim postawił go w zamyśle Stwórca. Ta wystawa indywidualna nosi tytuł „Święta Brama” i poprzez płótna odsłania ten segment świata w subtelnym wymiarze, który artyście jest najdroższy. Jego rozjaśnione „Miasto przyszłości”, prezentowane w Muzeum Chanenków, koresponduje z obrazem Niebiańskiej Jerozolimy, właściwym tradycji europejskiej.
Pierwsza indywidualna wystawa artysty w galerii „Grifon" zawierała pejzaże, namalowane przez Akbara w manierze dawnych ukraińskich mistrzów. Patriarchalna wieś z strzechami i słonecznikami w jego pracach wyglądała sentymentalnie-prawdziwie, jednak nie wychodziła poza granice dawno widzianych przez nas wzorców artystycznych. Na szczęście artysta wsłuchał się w opinię profesjonalistów-malarzy i od tamtej pory podarował nam sporo płócien, których nie pomylisz z żadnym innym pędzlem. Ulubiony uczeń profesora Puzyrkowa nauczył się farbami oddawać ducha — człowieka, miejsca, zjawiska. O pokojowym usposobieniu, pis
...na życiowe próby, których zaznał już w Kijowie, Akbar Churasani wprawdzie umie postawić się za siebie, ale jest dla niego nie do przyjęcia wszelka przemoc. Wielkie skupisko ludzi w mieście wschodnim (obraz „Nauruz” — Nowy Rok) nie przypomina ruchu browna, lecz to nie tłum, a współistnienie wspólnoty, gdzie nikt nikogo nie krzywdzi i nikomu nie przeszkadza. Wokół przedstawienia, w języku perskim, wpleciony w kaligrafię wiersz poetycki: „Chodźmy, Mullo Malldżo, patrzeć na kwiaty tulipanów…” Cała twórczość malarza Akbara Churasaniego, w jakiejkolwiek manierze by nie pracował, to pochwała życia, w którym panuje pokój i dobro. Malowniczy pejzaż „Dwie czasze”, na plakacie wystawy, która potrwa w Muzeum Chanenków do Pokrowy, przedstawia wykonany z kamienia w górach ogromny zbiornik do gromadzenia wody, którą następnie puszcza się kolejno przez aryki na skrawki urodzajnych pól. Ziemia, wypielęgnowana z pokolenia na pokolenie pośród górskich kamieni, dzieliła się między potomków — dlatego tak drobnym stał się płat roli… Czasza nieba nad czaszą życiodajnej wody — połączenie ziemskiego, codziennego i mistycznego. Innym znakowym płótnem na wystawie „Święta Brama” jest „Wędrowiec”. Można go interpretować różnie. Pielgrzym albo święty, wędrujący od wsi do wsi, a najchętniej jasny duch, dla którego nie istnieją granice, który może niewidzialnie pojawiać się w miejscach smutku czy bólu i wnosić pokój i harmonię w przestrzeń wokół lub w ludzkie dusze. Dziś, gdy świat jest wstrząsany wirem przemocy, religijną nietolerancją i dzikością bezbożnictwa, malarstwo Akbara Churasaniego świadczy o wzniosłości ludzkiego ducha, którą można zdobyć lub odzyskać, pracując nad własnym doskonaleniem.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
