Strona · s. 13strona oryginału ↗
Silniejszy od Wangi i Messinga
Слово Просвіти, №41 за 2017 рік
Za życia pomógł ponad 300 tysiącom cierpiących, Ołeksandr MYCHAJLUTA, autor książki “Dziadek Petro”. Żył i leczył Dziadek Petro w swojej rodzinnej wsi Dywyn w rejonie brusiłowskim w obwodzie żytomierskim. Odwiedzał go pierwszy sekretarz KC KPU W. Szczerbycki i cała ówczesna wierchuszka republiki, ale zwykłych ludzi przyjmować mu zabraniano. Ludowy medyk zmuszony był stawiać na nogi chorych, z których oficjalna medycyna rezygnowała, półlegalnie. Dodam, że próg jego chaty przekraczali i I. Płuszcz, i O. Moroz, i W. Łytwyn, i W. Juszczenko… Czy ma następców? Ma. Ich imiona są w książce. * * * Mało kto zwraca uwagę także na taką mistyczną paralelę. Petro Utwenko urodził się w 1922 roku. Właśnie wtedy archeolog Howard Carter odkrył nienaruszoną grobowiec egipskiego faraona Nowego Państwa Tutanchamona... Zatem Kosmos jednocześnie podzielił się z ludzką cywilizacją odkryciem dwóch sław — tajemnicą Tutanchamona, która była, i tajemnicą dywińskiego jasnowidza Petra, która będzie... Można bez końca spierać się — istnieje czy nie istnieje między tymi dwoma zjawiskami pewien informacyjny związek, ale pod koniec XX wieku uczeni udowodnili: wszystko, absolutnie wszystko w naszym świecie jest wzajemnie powiązane i nic nie dzieje się bez przyczyny. * * * Oto co opowiedziała Marija Łeszczenko, młoda kobieta ze wsi Pryworittia w rejonie brusiłowskim. To ona opiekowała się Dziadkiem i jego żoną Lubow Mykytiwną po tym, jak oboje podupadli na zdrowiu. Dziadek był bardzo zadowolony z jej pracy, martwił się, czy nie wstydzi się przy nim krzątać. Przebierać, przesuwać… — Pewnego wieczoru — opowiada Marija — Petro Dementijowycz poprosił mnie: “Córuś, zaprowadź mnie na randkę z babcią Lubą”. Zbiło mnie to z tropu. Przecież mieszkali w jednym pokoju. Po prostu Petro Dementijowycz już nie widział oczami. I posadziłam go na wózek, potem pomogłam przesiąść się na kanapę do babci Luby. Usiadł obok, wziął jej dłoń w swoją rękę, szlochał i wyznawał miłość. Uwierzcie, było to tak wzruszające, że gryzłam wargi, żeby nie wybuchnąć płaczem… Skarżył się na nieznośne bóle w całym ciele. Ale dużo mówił czułych słów o tym, jak kochał i kocha swoją żonę… Babcia Luba go żałowała. Po prostu nie mogłam powstrzymać łez… Rozumiałam sercem, że to ich ostatnia taka randka. Wyobraziłam ich sobie młodych i pomyślałam: jak szybko płynie czas, kiedyś tak pierwszy raz spotykali się koło tej chaty, a już przekwita kwiat ich życia… Powiem, że Dziadek Petro pomaga i po swojej śmierci. To prawda. Wtedy, kiedy się nimi opiekowałam, dał mi gazetę rejonową ze swoim portretem, a tam był napisany numer telefonu prawnika Wołodymyra Jarosza. Dziadek powiedział, że kiedyś ta gazeta mi się przyda. I oto minęło prawie pięć lat, jak go nie ma. A u mnie pojawiły się nieprzezwyciężone problemy w pracy, zwolnią mnie — i co wtedy? Dwóch synów jeszcze trzeba postawić na nogi. I śni mi się sen: portret mojego dziadka Serhija Korczemnego, który z czasem zmienia się w portret Dziadka Petra, i jakby głos dochodził o tej gazecie… Rano znalazłam gazetę, dodzwoniłam się do Wołodymyra Mykołajowycza, a ten pomógł. Ale przecież to Dziadek pomógł! * * * Dwa tysiące lat ze świadomości Ukraińców (w słowie Ukraina nie przypadkowo obecne jest imię Boga Słońca Ra: UkRAina) wywietrzali obraz słowiańskiego Boga Słońca Dadźboga. Ale nie zdołali. I niech on ożywa w naszych sercach i popycha nas do odrodzenia ducha, do utwierdzenia naszych wnuków i prawnuków na wiecznym kontynencie przez Boga przeznaczonej dla ukRAińców ziemi. Jeśli Najwyższy zarządził, żeby “poganie” przekształcili swoje wierzenia w Chrystusa, niech wierzą. “Każda wiara jest pożyteczna — mawiał Dziadek — jeśli wywyższa i rozwija ród, a nie czyni go potulnymi owcami w wilczej zagrodzie”. Dawni Słowianie mieli sanktuaria, gdzie ludzie znajdowali schronienie od swoich bied i cierpień, szukali pomocy żerców, otrzymywali słoneczne błogosławieństwo na obronę swoich ziem przed zdobywcami, na życie rodzinne i pokonywanie chorób… Swoistym sanktuarium dla potomków dawnych Słowian w XX wieku stała się skromna posiadłość Petra Utwenki w poleskiej wsi Dywyn. I tysiące, dziesiątki tysięcy ludzi, uzdrowionych przez tego tajemniczego, ale niezwykle prostego i życzliwego człowieka, zaczęło z ust do ust przekazywać tajemnicę: “On jest jak Bóg”, “Jego dar jest od Boga”, “Dziadek Petro to nasz Bóg i jest…”. Zatem sam naród uznał go za swojego obrońcę, orędownika, swojego patrona, swojego Świętego… Historia ludzkości przechowuje niemało imion fenomenów, którzy posiadali niezwykłe zdolności. Nostradamus przepowiadał wojny i katastrofy… Wanga “czytała” przeszłość i przyszłość człowieka… Wolf Messing mógł ostrzec przed niebezpieczeństwem przywódców państw… Dziadek Petro z Dywina robił to wszystko, a jeszcze uzdrawiał. Kiedy podczas telewizyjnego reportażu z pogrzebu papieża Jana Pawła II egzaltowani pielgrzymi z oddaniem wykrzykiwali na ulicach Rzymu: “Święty! Święty!”, komentator z kręgów najwyższego duchowieństwa Watykanu zauważył: synod może włączyć zmarłego do grona świętych, jeśli zostanie udowodnionych choć kilka faktów uzdrowienia przez niego ludzi. W kronice bezinteresownych czynów Petra Utwenki takich przykładów jest bez liku. Nic dziwnego, że sam naród uznał go za Świętego. * * * Nie chciał Petro Dementijowycz mówić w sprawie tajemniczego zgonu dusiciela Ukrainy J. Stalina. Powiedział, jak uciął: “Został otruty”. Zaznaczcie, powiedział to jeszcze w 2002 roku, kiedy nigdzie na podobny temat nie mówiono. Dopiero po 5—6 latach od mojej rozmowy z jasnowidzem wokół śmierci “wodza wszystkich narodów”, “przyjaciela radzieckiej młodzieży”, “przyjaciela literatów i fizkulturowców”… wzburzyła się postkomunistyczna prasa. O tym świadczyli byli przewodniczący KGB Semiczasny i Kriuczkow: “Józef Stalin jak na człowieka w jego wieku czuł się praktycznie absolutnie zdrowy… Jednocześnie z dokumentów wynika, że Stalin najprawdopodobniej został otruty trucizną dosypaną do butelki wody mineralnej lub naniesioną na ścianki i dno szklanki, z której pił generalissimus. Naczelnik laboratorium trucizn do tajnych zabójstw Grigorij Majranowski, aresztowany zaraz po śmierci Stalina, w swoich listach do Berii kajał się, że wytworzone przez niego preparaty okazały się nie tak silnie działające, jak reklamował”. A Dziadek Petro widział cały ten kremlowski terrarium, całą tę kremlowską krzątaninę wokół likwidacji Stalina, a potem — i uczestników likwidacji ze swojego rodzinnego Dywina jakimś fantastycznym wzrokiem. Opowiadał on i o “samobójstwie” Hitlera, i o prawdziwej przyczynie tragedii w Czarnobylu…
* * * Oto co napisała mi po wydaniu pierwszej książki Maria Rybałko z Siewierodoniecka w obwodzie ługańskim (a w sumie otrzymałem ponad pięć tysięcy listów-odpowiedzi od ludzi, którzy odwiedzali Dziadka): „Bardzo kocham Dziadka Piotra, on jest Świętym, zesłanym nam przez Boga. Latem 1986 r. po śmierci klinicznej uratował mnie Petro Dementijowycz… Miesiąc leżałam w jednym z instytutów medycznych w Kijowie, przyczyny mojego gaśnięcia nie znajdowano, wreszcie przeniesiono mnie do innej placówki. I już wyznaczają operację na wtorek. I wtedy jedna lekarka dała mi adres Dziadka Piotra. I pognałam do Dywina. Petro Dementijowycz, wyróżniwszy mnie w tłumie za bramą, wprost powiedział: „Jeśli będą ci robić operację we wtorek, to umrzesz. Idź do kręgarza, on poprawi kręgosłup, a serce odpuści”. Ale przecież nie zdążyłam nic Dziadkowi powiedzieć. Widział całą mnie na wylot i wiedział, co się ze mną dzieje. Opowiedział, gdzie byłam podczas wojny, zrugał, że nie skończyłam instytutu medycznego, a byłabym dobrym chirurgiem… Diagnozę postawił mi po dłoni, wszystko tam „przeczytał” i o kamieniach w pęcherzyku żółciowym, i o guzach w części brzusznej, przepuklinach na kręgosłupie, zrostach… Był jak Bóg, dzięki niemu dożyłam już 74 lat. Wzruszający i taki szczegół: wtedy wzięłam na wyjazd do wsi 100 rubli pieniędzy, myślę, jakoś trzeba się odwdzięczyć, a Petro Dementijowycz przeczytał i moje myśli i mówi: „U sąsiadki pożyczyłaś 100 rubli? Wrócisz – oddasz…”. Sam nie brał ani kopiejki, chociaż jego pomoc ludziom jest bezcenna. * * * Przemilczany przez oficjalną propagandę ZSRR nasz Dziadek Piotr uzdrowił ponad 300 tysięcy cierpiących, a potok dokumentalnych potwierdzeń od samych uzdrowionych nie ustaje od wielu lat, lecz ukraińscy urzędnicy i duchowni nijak nie odważą się samodzielnie oddać Petrowi Dementijowyczowi Utwence choćby takich honorów, jakich dostąpiła bułgarska jasnowidzka Ewangelia Dimitrowa (baba Wanga). A to – kilka książek w ogromnych nakładach, filmy dokumentalne, instytut badawczy, muzeum i świątynia w jej wsi. Nie jest zbyteczne przypomnieć, że unikalne zdolności widzenia przez przestrzeń i czas, unikalne zdolności bioenergetyczne ludowego geniusza Dziadka Piotra niejednokrotnie przydawały się i dwukrotnemu Bohaterowi Związku Radzieckiego, dowódcy partyzanckiemu S. Kowpakowi, i dwukrotnemu Bohaterowi Związku Radzieckiego, Marszałkowi lotnictwa J. Sawickiemu (ojcu słynnej kobiety-kosmonauty), i setkom deputowanych ludowych już niepodległej Ukrainy. Lecz jak śpiewa się w znanej współczesnej piosence: „...chociaż oni i nie dziękują za to”. Nikt nigdy nigdzie nie powiedział o Dziadku Piotrze złego słowa. Naród już uznał go za swojego Świętego. Wszak Petro Dementijowycz, oprócz uzdrawiania (a leczył on i przewlekłe choroby kobiece, i wrzody, i najcięższe formy chorób narządów wewnętrznych, i choroby kręgosłupa), wszczepiał i wszczepia nadzieję, czyste myśli i wolę życia. On jest i ludowym uzdrowicielem, i wieszczym Bojanem, i mędrcem, i prorokiem, i filozofem, i posiadaczem niezgłębienie potężnych właściwości biofizycznych. Uświęcić się w słonecznej świątyni jego serca przybywać będą i przybywać ludzie ze wszystkich stron. Tajemnica jego talentu jest głęboka. Sprawy jego są błogosławione – od Najwyższego. Przypomina się, kiedy w 2009 roku współmieszkańcy zebrali się przy grobie swojego wielkiego rodaka, aby położyć pierwszą cegłę w fundament znaku pamięci Dziadka Piotra, wybitny poeta Borys Olijnyk, który dawno odwiedzał tamtego, przeczytał poświęcony Petrowi Dementijowyczowi wiersz: ...Nadejdzie dzień żałoby światowej I popłynie w łodzi trumny Za wieczny krąg i krawędź ostatni wojownik Wielkiej świętej wojny. I sam Piotr zdumienia pełen Z niewidzianej dotąd dziwności U Wszechdobrego zapyta: „Kto on?” I Bóg odpowie: „To – ostatni wojownik Wielkiej świętej wojny”. Ty otwórz mu bramy, Piotrze, I grzesznego do raju zaproś, On na ziemi zaznał takiego piekła, Że ja go wybaczyłem na wszystkie czasy”… Niech duch Dziadka Piotra, Świętego Piotra pomaga nam w codziennej walce o godne życie na swojej ziemi. W tym celu musimy nieustannie rozpowszechniać jak najwięcej informacji o sprawach dobrego ukraińskiego geniusza – Petra Dementijowycza Utwenki, stworzyć skromne, ale wyraziste muzeum i przyciągnąć uwagę świata do niepowtarzalnego Dywina. Bo tutaj boska energetyka, boska aura Dziadka Piotra dodaje człowiekowi sił fizycznych, moralności, tutaj schodzi z Kosmosu jego łaska. Zamówić książkę „Dziadek Piotr” (wydanie z 2017 roku) można elektronicznie: [kontakt ukryty] Pamiętajcie: ona jest pomocna, szczególnie – dla kierowców. Jeśli książka jest w samochodzie – uniknięcie wypadków jest prawie stuprocentowe. O tym, w szczególności, zaświadcza adwokat, były dowódca śmigłowca wojskowego Serhij Tytow... Swoją drogą, Dziadek był pewien, że Ukrainę z upadku wyprowadzi kobieta. Jaka? Zależy od nas. pomaga i dziś... P. D. Utwenko, uzdrowiciel i jasnowidz, znany jako Dziadek Piotr z Dywina był fenomenem. A Borys Olijnyk jakoś zaznaczył: „On jest wielkim obrońcą Ukrainy… Byłoby słuszne, gdyby książka o nim dotarła do każdej ukraińskiej rodziny. Jego sprawa jest tego warta”. Chodzi o książkę „Dziadek Piotr”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
