Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Katalonia. Referendum jako skuteczny instrument globalnego terroryzmu hybrydowego?

Слово Просвіти, №41 за 2017 рік

W październiku 1936 roku parowiec „Lake Favonia”, który kilka lat wcześniej został kupiony przez ZSRR w USA i otrzymał nazwę „Zyrianin”, przybył do portu w Barcelonie (obszar autonomiczny Katalonia). W kraju szalała wojna domowa, a Katalonia była jednym z bastionów republikanów w starciu z wojskami generała Franco. Jak opisywały później radzieckie źródła historyczne, na cześć przybycia parowca, który dostarczył republikanom dziesiątki ton żywności, w mieście odbyła się dwustutysięczna demonstracja „przedstawicieli wszystkich organizacji pracujących stolicy Katalonii”, a następnie 30-tysięczny wiec międzynarodowej przyjaźni Republiki Hiszpańskiej i Związku Radzieckiego. O tym, że w ładowniach „Zyrianina” (podobnie jak innych radzieckich statków) dostarczano także czołgi i broń, wiedziały tylko nieliczne osoby. Nie utrzymując z Hiszpanią stosunków dyplomatycznych, ZSRR próbował poprzez dostawy broni i wysyłanie kadrowych wojskowych (przede wszystkim lotników i czołgistów) wpłynąć na uformowanie na zachodzie Europy potężnego stalinowskiego ruchu, który byłby zdolny zmienić krajobraz polityczny kontynentu na korzyść bolszewików. Przypuszczenie, że Stalin skieruje Hiszpanię na komunistyczne tory, zaniepokoiło, jeśli nie przestraszyło Europę. Generał Franco otrzymał pomoc od Niemiec, Włoch i innych krajów. Po dwóch latach, w styczniu 1938 roku, frankiści zajęli Katalonię, w spustoszonej Barcelonie odbyła się parada zwycięzców. Rok później w kraju ustanowił się dyktatorski reżim Francisco Franco. Mykoła HOŁOMSZA, przewodniczący partii „Patriota” Referendum to głos społeczeństwa, który określa perspektywę. Misją referendum jest kwestia wyboru. Kwestia wyboru to podstawa życia społeczeństwa w paradygmacie pokojowych demokratycznych środowisk życia i jednocześnie konstytucyjnej kompletności, czyli soborowej suwerennej państwowości. Jeśli zaczniemy analizować, kosztem czego i wychodząc z czego, to natrafimy na kwestię regulaminów i procedur funkcjonowania informacji jako bazy dla rozwoju wspólnoty. Informacji w statycznym trybie środowisk życia oraz informacji, która zazwyczaj żyje długimi okresami. Takim okresem umownie można uznać średni wiek życia przeciętnego obywatela. Legalizują te okresy dla potomnych (tradycyjnie w praktyce historycznej) księgi metrykalne, które rejestrują to życie, oraz prawdziwe organy samorządowe, które je przechowują. Czyli z jednej strony jest to rodzina, gdzie otwierają się przed nami potencjały wartości duchowych, z drugiej – wspólnota jako najmniejsze społeczeństwo, w której organizacyjnie utrwalone są mentalne poziomy istnienia terytoriów w postaci miejscowości, posiadających historyczno-geopozycyjne kody połączeń przeszłości z przyszłością. To niezwykle długie rzeczy wzrostu (upadku) społecznego, które mają wpływ na aspekty społeczne, socjolingwistyczne, kulturologiczne i wreszcie społeczno-polityczne oraz ekonomiczne istnienia terytoriów, a także ustanawiania i utrzymywania relacji z sąsiadami, partnerami, centrami zarządzania (państwem) itd. Ale w trybie operacyjnym ta długa informacja krąży w środowiskach życia w postaci pewnych (krótkich) cykli informacyjnych. Są one tworzone i utrzymywane przez demokrację po to, aby mieć zrozumienie tego życia, pozycję oraz świadomy i odpowiedzialny wybór. Konstytucyjnie zapisano i powtórzono w różnych wariacjach prawo obywatela do wyboru. Istnieje też wystarczająca lista instytucji i stanowisk, które są wybieralne. Jednak wybierać możemy tylko wtedy, gdy rozumiemy – co (kogo) wybieramy, po co i na jak długo. To warunek prawdziwej demokracji. Ale oprócz prawa do wyboru istnieje jeszcze obowiązek adekwatnego wyboru (to już norma świadomości społeczno-obywatelskiej społeczeństwa). Czyli wybierając, wiesz o co chodzi, o kogo i po co. To jest demokracja. Ale świat zna nie tylko taką formę rządów. Dość często kraje i narody stykają się z autorytarnymi, dyktatorskimi, innymi bezprawnymi formami zarządzania państwami. I w takich warunkach dochodzi do zamiany pojęć, kiedy pod formalnymi oznakami stosowania mechanizmów demokratycznych (na przykład wyborów, referendów) w rzeczywistości ukrywa się mechanizmy niwelowania obywatelskiego wyrażania woli. Tak było, nawiasem mówiąc, w byłym Związku Radzieckim. Tak jest, w szczególności, w dzisiejszej putinowskiej Rosji. Współcześni moderatorzy praktyk geostrategicznego niszczenia zrozumieli, że można sformalizować i wykastrować proces wyborów publicznych nie tylko u siebie, ale i w każdym kraju. I wtedy statyczno-informacyjna wiedza o wyborach zostaje zastąpiona taką realnie ukierunkowaną sumą segmentowych stanów informacji, która stwarza możliwość manipulowania prawem publicznego wyboru. Istnieje jeszcze jeden aspekt, związany z procesem wyborczym i informacją krążącą w społeczeństwie w tym okresie. Jest to stan (tryb funkcjonowania i krzyżowania się interesów) środowiska medialnego. Ponieważ media i środki masowego przekazu najczęściej znajdują się w posiadaniu oligarchatu z odpowiednimi korzyściami klanowo-partyjnymi, to dawno już przekształciły się one w megakorporacje. I teraz przeszły na tryb tworzenia (w razie potrzeby właściciela) takiej społeczno-socjalnej rzeczywistości, którą przedstawiają poprzez swoją działalność. Wychodząc z globalnych technologii i dynamiki współczesności, korporacje te mogą przedstawiać rzeczywistości, o których nikt nie będzie wiedział, czyli będzie to stworzony przez możliwości medialne obraz życia, które w rzeczywistości nie istnieje. I stopniowo takie media (korporacje) mogą stać się narzędziem atrybucji w przedstawianiu najszerszemu społeczeństwu życia każdego terytorium w granicach kraju czy nawet za granicą. Taki wariant rozwoju wydarzeń ma szansę na realizację, ponieważ z codzienności wspólnot kompleksowo (ustawowo i fizycznie) wypierane są lokalne (małe) gazety czy inne media. Wobec braku warunków istnienia stale działających regulaminów wspierania demokracji i zainteresowania społecznego, lokalne i międzyterytorialne media i środki masowego przekazu będą umierać, bo nie będzie dla nich miejsca na terytorium i w świadomości społecznej. Ukraina, nawiasem mówiąc, jest przykładem właśnie takiej sytuacji. W rezultacie otrzymujemy wynik, kiedy w państwie (ustawowo) i na poziomie międzynarodowym prawo wyboru istnieje, ale w rzeczywistości dochodzi do zamiany głównego instrumentarium świadomego, perspektywicznego i odpowiedzialnego wyboru – wiarygodnej i obiektywnej informacji. Do tego dochodzą specyficzne warunki przeprowadzania wyborów, na przykład szantaż polityczny lub geostrategiczny. I to już nie jest obiektywny wybór, tym bardziej świadome referendum. Temat referendów, które w ostatnim czasie nabrały skali wpływów geostrategicznych, wymaga osobnego i wnikliwego badania nie tylko towarzystwa naukowego, ale i struktur międzynarodowych, przede wszystkim UE i ONZ. Mówię o tym dlatego, że widzę realne zagrożenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego właśnie przez wykorzystywanie technologii nacisku i manipulowania przy przeprowadzaniu plebiscytów. Czym jest referendum? To głos, który określa perspektywę (wspólnoty, terytorium, kraju). Powstaje pytanie – jeśli współczesne globalne technologie dają możliwość konkretyzacji wyboru, czyli przeniesienia go na poziom pierwotności interesów społeczeństwa i spowodowania w ten sposób możliwości ingerencji z zewnątrz, to czy nie warto referendum określić jedynie jako lokalnego instrumentu samorządowych czynników demokracji? Uważam, że na poziomie strategicznym taki instrument demokratycznego wyrażania woli należy zlikwidować ustawowo. Strategia wyszła poza granice miejscowości i stała się geostrategią. Bo w obecnych warunkach miejscowość jest partnerem geostrategicznego działania, a odpowiednio – prawa międzynarodowego. Czyli globalne procesy i technologie wyprowadzają miejscowość (wieś, osiedle, miasto) na poziom ekonomicznej, kulturalnej czy innej bezpośredniej współpracy, gdzie związek z centrum mierzony jest jedynie przestrzeganiem obowiązującego ustawodawstwa, serwisami infrastrukturalnymi, pamięcią historyczną oraz płaceniem podatków (jako instrumentu odpowiedzialności i godności). Jednocześnie działania o charakterze politycznym (w szczególności wybory, referenda) w miejscowości (terytorium) od razu stają się przedmiotem uwagi geopolitycznej lub geostrategicznej, która dość często przechodzi w bezpośrednie interesy innych krajów, które często w ogóle nie przejmują się demokracją. Potwierdza to szereg referendów w ostatnich latach. Weźmy dla przykładu Iracki Kurdystan, gdzie plebiscyt odbył się 25 września br. W tym działaniu krzyżują się interesy szeregu krajów. I można już mówić, że płonięcie bliskowschodniego ogniska międzynarodowych i międzykrajowych namiętności w perspektywie będzie tylko rozdmuchiwane. 23 czerwca ubiegłego roku mieszkańcy Wielkiej Brytanii zagłosowali z minimalną przewagą (52%) za wyjściem kraju z Unii Europejskiej (Brexit). „Sekcja zwłok” Zjednoczonego Królestwa odbyła się zygzakowato – Szkocja, Irlandia Północna i Londyn wystąpiły przeciwko Walii i reszcie „starej dobrej” Anglii. Wyjście drugiej gospodarki UE z unii uderza nie tylko w ideę zjednoczonej Europy, ale stawia pod znakiem zapytania trwałość, wydawałoby się, nienaruszalnego United Kingdom. Jeszcze jeden cios w jedność europejskiej wspólnoty został zadany w Holandii 6 kwietnia 2016 roku podczas przeprowadzania konsultacyjnego referendum w sprawie stowarzyszenia Ukrainy i UE. Mniejszość populacji, która przyszła na plebiscyt, oddała większość głosów przeciwnikom umowy. A konsultacyjność referendum z powodu politycznych obaw stała się obowiązkowa i spowodowała niemało kłopotów dla Ukrainy i UE. Wykorzystywanie referendów, a częściej – niekontrolowanych pseudoreferendów, stało się już globalną technologią, którą wykorzystują jako hybrydowy środek osiągania celów geopolitycznych i geostrategicznych gracze różnych poziomów międzynarodowych w obecnych warunkach wzrostu procesów globalizacyjnych. A to – zagrożenie dla pokojowej perspektywy planety. Pseudo-wyrażenie woli na Krymie podczas nielegalnego głosowania 16 marca 2014 roku, które odbyło się pod karabinami putinowskich wojsk okupacyjnych i zaangażowanych struktur kryminalnych, jest właśnie przykładem takiego brutalnego wykorzystania mechanizmów i procedur demokracji przeciwko wolności i godności obywateli oraz państwa – brutalnym zniszczeniem ukraińskiej państwowości w ARK. Pseudoreferenda w ORDLO w maju 2014 roku faktycznie są drwiną z narodowych i międzynarodowych systemów prawnych, niwelowaniem praw obywatelskich i utwierdzaniem brutalnej geostrategicznej siły praktyk terrorystycznych. Podtrzymywanie przez Kreml w sferze publicznej idei przeprowadzania referendów w Abchazji i Osetii Południowej (terytoria Gruzji) w sprawie przyłączenia do RF jest ciągłym produkowaniem stanu napięcia w regionie. Wykorzystywanie emocji etnicznych w intencjach terrorystycznych – to technologia i ostatni bastion imperialnej polityki Kremla. Ale nie dla zaspokojenia jakichś lokalnych lub państwowo-merkantylnych (geopolitycznych) interesów. Odpowiedź na pytanie – po co przeprowadza się lub ogłasza takie działania, leży w płaszczyźnie wcale nie lokalnych interesów – one rozwiązują kwestie prawa międzynarodowego. Współczesne prawo międzynarodowe kształtowało się po II wojnie światowej. To, jeśli uciec się do porównań, kryształowa czasza, którą państwa świata (poprzez ONZ) napełniały coraz to nową źródlaną wodą. Putin zadał cios w tę czaszę, denuncjując Memorandum Budapeszteńskie, i teraz ona przecieka. Czy uda się ją odnowić, czy trzeba będzie tworzyć nową – pytanie pozostaje otwarte. Ludzkość poprzez kataklizmy wojen światowych i konfliktów na dużą skalę (granicą tutaj, najwyraźniej, jest XX wiek) doszła do zrozumienia wartości jako motywacyjnego silnika cywilizacji. Zwróciłbym baczną uwagę na emocje wartościujące, które określają optymistyczną perspektywę, przede wszystkim wspólnot i tworzą niezbędne warunki dla absolutnej publiczności w środowiskach życia. Natomiast technologie globalnego hybrydowego terroryzmu (putinowska Rosja tutaj przoduje), w szczególności poprzez referendalny styl wyrzucania publicznie podgrzanych emocji, narzucają nam (ludzkości) izolacjonizm, brutalny etnoegoizm, prymat religijny, czyli detonatory niszczenia pokojowej przyszłości. Aby pokonać tę technologiczną nawałę, systemy władzy przedstawicielskiej – lokalnej, regionalnej, narodowej, międzynarodowej – muszą stanowczo działać poprzez systemy zarządzania publicznego. Na przykładzie Katalonii my

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn