Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Słowa rosły z gruntu jak żyto. Dorodnym ziarnem kłosiła się mowa. Ona jak chleb. Ona mi święta.

Слово Просвіти, №41 за 2018 рік

wicz Stepanenko. Świat Go poznał… i otworzył się, a Przenajświętsza Boża Matka z ziemskiej matki przyjęła pod swój płaszcz w jasny dzień 14 października 1958 roku we wsi Wielkie Seleckie w rejonie orżyckim, na Połtawszczyźnie. Z wiekowych głębin wyrastają korzenie wieśniaków, od kozaka Romana Seleka, którego ocaliła ta ziemia; przebiega historia dwóch wsi — Wielkiego Seleckiego i Małego Seleckiego — i ich sławnych potomków, dumnych duchem, wolnych, odważnych, szczerych i hojnych na dobro. Człowiek kiełkuje z dzieciństwa. Ono użyźnia pole bytu czułymi wspomnieniami i rodzinnym ciepłem, ojcowską radą i matczyną pieszczotą, dziadkowym doświadczeniem i wiecznym babcinym duchowym schronieniem, zapachem domowego chleba i smacznego barszczu, mądrą drogą do Nauczyciela i wąziutką ścieżynką do Światła na widnokręgu, szczególnym przytulnym ciepłem rodzinnego domu, który czeka przez lata na swoich wędrowców i uśmiecha się do nich na ścieżkach życia i drogach miłością i marzeniami. Dzieciństwo Mikołajka Stepanenki było takie samo, jak dzieciństwo jego przyjaciół i tysięcy rówieśników wielkiej Ukrainy, która już uleczyła rany Drugiej wojny światowej i boleśnie milczała o krwawych i niezagojonych ranach innych, nieogłoszonych wojen naszemu ukraińskiemu rodowi. O tym, czym są bogactwo i przepych, ani powojenne pokolenie dzieci, ani ich rodzice nie wiedzieli, dlatego to, co zdobyte i wypracowane ciężką wiejską pracą, cenili. I wierzyli: lepsze i dostatnie życie niezawodnie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn