Strona · s. 8strona oryginału ↗
Lina Kostenko
Слово Просвіти, №41 за 2018 рік
kim zaczynał uczyć się historii swojego kraju, rozumieć ludzi, rozmyślać o swoim przeznaczeniu w życiu i marzyć. Wiejska biblioteka była dla niego prawdziwą oazą kultury i duchowości. Mykoła Iwanowycz wspomina, jak z babcią czytali „Fata Morgana”, płakali, dyskutowali. Być może dlatego tak się zżył z Kocjubyńskim, że pisał o zwyczajnych, a zarazem bliskich sercu wsi, ziemi, ludziach, którzy zdawali się żyć obok, dążyć do czegoś lepszego, stawać się lepszymi, cieszyć się i płakać. Ziemią zakochana Małanka Wołyk zawsze przypominała wnukowi babcię zmęczoną życiem — Jawdochę Michajliwnę Zinenko. Zachwycał się uczeń klas początkowych Mykoła Stepanenko oraz Archipem Tesłenko, wraz z autorem przeżywał los jego bohaterów. Szczególnie poruszyło go opowiadanie „Szkolnik” i rozumny, dociekliwy chłopiec, który marzył o zostaniu nauczycielem. Ta znajomość nie była bezmyślna, lecz przemyślana i emocjonalna. Pojawiało się bowiem wiele trudnych pytań, na które tak młodej i wrażliwej duszy nie starczało sił znaleźć odpowiedzi: „Dlaczego nauczyciel nie pomógł swojemu spragnionemu nauki uczniowi, a jedynie mu współczuł? Dlaczego nie zabrał go, nie wyciągnął z mocnych objęć biedy?” Z tymi pytaniami przychodził do swojego nauczyciela i już wtedy utwierdził się w przekonaniu, że marzenia się spełniają, jeśli niestrudzenie dążyć do wiedzy. W 5 klasie to „Cichy Don”, i dziadek Szczukar z „Podniesionej dziewicy”, i … niezapomniane czytelnicze dialogi z babunią. Drobna kobieta z wykształceniem zdobytym na kursach likwidacji analfabetyzmu, która znała
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
