Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Róbcie to, co przetrwa po was. To, co zrobicie tylko wy i nikt inny. Róbcie to dla dobra ogólnego, dla ojczyzny, dla rodziny. Bo w tym zawiera się nasza wieczność. Mirosław Dociniec

Слово Просвіти, №41 за 2018 рік

wychowywało dzieci, szanowało starość, starało się chronić tradycje, coś traciło, a coś zyskiwało, a jednak nie przestawało być małym rajem na ziemi dla swoich dzieci, małych, młodych i już dorosłych. Miasto zaś i miejski sposób życia lat 60.–70. bardzo różniły się od wiejskiego, spokojnego, napojonego wiatrami stepu i rosistymi świtami, ukołysanego słowikami i budzonego kukurydzanym pianiem kogutów, przesiąkniętego kurzem i pracowitymi rękami, które uprawiały chleb, pielęgnowały pieśń, język, duszę i Człowieka. Oczywiście w mieście łatwiej było pojmować życie, ono i toczyło się jakby przyspieszonym tempem, nowinki cywilizacyjne rozprzestrzeniały się tam szybciej, a na wsi musiałeś poznawać wszystko samodzielnie. „Upodabniaj się do palmy — pisał mędrzec Hryhorij Skoworoda — im mocniej ściska ją skała, tym szybciej i piękniej wzbija się ona w górę… Kto myśli o nauce, ten ją miłuje, a kto ją miłuje, ten nigdy nie przestaje się uczyć…”. Pierwsze spotkanie Mykoły z cudem techniki — telewizorem — nastąpiło w 1968 roku. Sąsiedzka chata… Dużo ludzi… Hałas… „Rekord-64”… Piłka nożna… „Dynamo” (Kijów)… Ale to drobnostki!.. Najważniejsze — jakie wrażenia!!! Opowieść o chłopcu spragnionym wiedzy byłaby niepełna, gdyby nie wspomnieć, że oprócz książek, nauki, typową dla każdego wiejskiego dziecka była Praca. W domu krzątał się z babcią przy gospodarstwie, pasł gęsi, krowę. W kołchozie lubił na ciężarówce wozić zboże na klepisko, do szkoły pedagogicznej. Mykoła nawet się nie zastanawiał. Babcia chciała, żeby został nauczycielem. A wnuk tak pragnął usprawiedliwić jej nadzieje! Nawiasem mówiąc, z trzydziestu sześciu kolegów z klasy, oprócz Mykoły Iwanowycza, zawód nauczyciela wybrał jeszcze jeden chłopak i czworo dziewcząt. Niezwykle trudno było się przyzwyczajać, straszliwa tęsknota, brakowało kontaktu z babcią, zwłaszcza w pierwszym roku trudno było przyzwyczaić się do nowych warunków bytowych. Chłopiec o wrażliwej duszy czuł się niezbyt pewnie wśród miejskich rówieśników. Jednak solidna wiedza, rzadka pamięć i babcina mądrość pomogły mu nie zachwiać się i zaznaczyć swoją obecność. Szkoła pedagogiczna stała się mocną bazą dla przyszłej działalności nauczycielskiej i wykładowczej. A najważniejsze — kolektyw pedagogiczny i system nauczania utwierdziły w przekonaniu, że edukacja i wysiłek są zdolne tworzyć cuda. „Bardzo chciałem kontynuować naukę, — wspomina Mykoła Iwanowycz. — Szkoła dała skierowanie na wydział pedagogiki i psychologii oraz podstaw badań Kijowskiego Państwowego Uniwersytetu im. T. H. Szewczenki”. Jednak los rozporządził po swojemu — w ostatnim dniu Mykoła Stepanenko złożył dokumenty na wydział filologiczny Połtawskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego im. W. H. Korolenki (obecnie Połtawski Narodowy Uniwersytet Pedagogiczny im. W. H. Korolenki, jego rektorem jest M. I. Stepanenko). Naturalny wydaje się wybór absolwenta Kremenczuckiego Pedagogicznego

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn