Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Witamy Nauczycielkę Ukraińskiego Liceum Humanistycznego

Слово Просвіти, №41 за 2018 рік

O. Kompan, kobzarzem W. Lisowołem i innymi świadomymi Ukraińcami. To właśnie ta grupa ludzi przyczyniła się do jej życiowego ukierunkowania i podjęcia studiów na Wydziale Filologicznym Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki. Uniwersytet stał się tą intelektualną alma mater, która zapoznała ją nie tylko z wiedzą teoretyczną i naukową, ale też duchowo i mentalnie połączyła z wyjątkowymi wykładowcami i profesorami, wśród których byli L. F. Dunajewska, N. P. Pliusz, P. P. Kononenko. To właśnie Petro Petrowycz, dostrzegłszy poetyczny talent i patriotyczną postawę Katarzyny Mikołajewny, przyprowadził ją do placówki, która stała się dla K. M. Bałohy rodzinnym domem, rodziną liceum. Katarzyna Mikołajewna swoim życiowym przykładem codziennie przekonuje nas, że patriotyzm zaczyna się od miłości i oddania ulubionej sprawie, rodzinnemu zespołowi, kolegom, uczniom. W tych dniach nasza droga Nauczycielka obchodzi swój dojrzały jubileusz. Na wiele, wiele lat, Katarzyno Mikołajewno! Jesteśmy niezmiernie szczęśliwi, że mamy zaszczyt i radość rozmawiać z Panią, że słyszymy codzienne cenne Pani rady, nabieramy sił dzięki Pani uzdrawiającemu poetyckiemu Słowu i chłoniemy Pani duchową Mądrość. Niech Bóg da Pani siły i cierpliwość, zdrowie i natchnienie, abyś jeszcze przez wiele lat cieszyła naszą rodzinę liceum i wychowywała najlepsze ludzkie cechy u współczesnych uczniów. Dziękujemy za Pani lekcje literatury ukraińskiej i piękną poezję, która, jak mamy nadzieję, pokrzepi serca czytelników „Słowa Proświty”. Zespół Ukraińskiego Liceum Humanistycznego Katarzyna Bałoha Credo Toruję drogę, szukam słów i możliwości, opierając się na Twojej pomocy, by wznieść ten Dom, którego imieniem jest Szkoła Ukrainy. Nauczycielu! Od dawnych lat prowadziłeś mnie mgiełką labiryntu do ludzkiego serca, które jest wieczną tajemnicą… Nauczycielu! Twój skarb jest nieoceniony, bo drogę do szczęścia otwierasz Ty. Tobie moja i cześć, i miłość; Twoje nieśmiertelne imię w naszych genach — rozstrzelanych, zabitych, uwięzionych, lecz takich, którzy odnaleźli ślad do tego Kwiatu, którego imieniem jest Wolność. Mój Nauczycielu! Słudze swojego narodu — Ty jesteś nieogarniony w swoim credo, bo w nim nasza niwa i czyste niebo, i złocisty pektorał wiary. Błękitne wieże Złotego słowa W mym kraju nad brzegami Dniepru I jarej kaliny w zielonej łące Od ogniska zajęła się jutrzenka I zaprosiła na rozmowę przyjaciół. Niech będzie tak, jak nakazuje sumienie: Ziemia ojców – podstawa twoich dążeń. Kto, jak nie my, wzniesie i obroni Błękitne wieże złotego słowa? Kto, jak nie my – nie ja i moja rodzina? Kto, jak nie my – razem i pojedynczo Odnowi śpiew źródełka-strumyka, Kto, jak nie my, panowie-Ukraińcy? Już południe z haftowanym rękawem Kołysze kolebkę lat z wnukami… Jaki błękit nad łagodnym Dniprem – To Ukraina unosi skrzydła! * * * Różnie, drodzy, różnie, ludzie – I gorzko, i słodko, i źle… Nie wszystko od razu, Nie wszędzie jednomyślnie: Bywa jeszcze i skąpo, ale – Ten świat – niezniszczalny, Ten świat – niepojęty, Bo każdy przyszedł po szczęście… Przez smutek i drwiny, Przez łzy i winy – Jest Wiara, Nadzieja, Miłość. Różnie, ludzie, różnie, drodzy. W splocie szczęścia i żalu, Choć męczę się, karzę się – Niczego nie żałuję – Kocham Ukrainę! Kocham…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn