Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Za co chciałem udusić Leonida Krawczuka

Слово Просвіти, №41 за 2020 рік

Dmytro PAWŁYCZKO Przypomnijmy, co działo się w Radzie Najwyższej w dniu ogłoszenia naszej niepodległości 24 sierpnia 1991 roku. “Podszedłem za stół Prezydium sesji, usiadłem za Leonidem Makarowyczem, podałem przedrukowany projekt Aktu i powiedziałem: “Tekst uzgodniony. Czytajcie!” L. Krawczuk przebiegł oczami dokument i milczał. “Czytajcie, Leonidzie Makarowyczu”... – powiedziałem z podkreślonym szacunkiem do przewodniczącego Rady Najwyższej. Ale on milczał. Wtedy cichaczem odezwał się: “A może odłożymy do poniedziałku?” Zamarłem. Krew uderzyła do piersi. “Czytaj!” – powiedziałem szeptem, ale to już był znak gniewu. “A może niech Łewko Łukjanenko przeczyta?” Ja spokojnie i cichutko powiedziałem: “Czytaj, a jak nie, to uduszę cię!” L. Krawczuk udawał, że nie usłyszał mnie. Zaczął czytać. Zdążyłem dobiec do swojego miejsca i zagłosować. Zdążyłem jeszcze spojrzeć na tablicę: 346 – za. To była najwyższa chwila radości w moim życiu. “Dobrze byłoby teraz umrzeć!” – pomyślałem. Wydawało mi się, że moja krew nie jest w żyłach, a na wierzchu mnie, że ona płonie i jestem podobny do człowieka, który oblał się benzyną i podpalił siebie. Ale to nie był ogień śmierci, a gorączka buchającej, wielkiej, nieporównywalnej z niczym radości.” Straszne, antyukraińskie zachowanie dzisiejszego Leonida Krawczuka przypomniało mi tamten dzień, kiedy chciałem go udusić. Teraz Krawczuk wykonuje wolę Zełenskiego, własnej ukraińskiej duszy on nie ma. Nigdy nie był prawdziwym prezydentem wolnej Ukrainy, zawsze był sługusem Moskwy. Leonid Krawczuk wygnał ze swojego rządu najwybitniejszego ukraińskiego patriotę Kostiantyna Morozowa, pierwszego ministra obrony Ukrainy, który nie podobał się Moskwie itd., itd. Swoje imię Leonid Krawczuk sam próbuje okryć wieczną hańbą. 12 września 2020 r. prof. K. D. Towstiuka. Ta prywatna maszynka nie trafiła do ewidencji KGB i została ukrainizowana przez zegarmistrza, który miał złote ręce, Hryhorija Puhacza, który przez wiele lat pracował w tandemie z naukowcami wydziału fizycznego uniwersytetu — wytwarzał unikalne urządzenia do badań naukowych półprzewodników. W naszym oddziale AN Ukrainy nawet prymitywny kserokopiarkowy aparat “Era” z wydajnością kilkudziesięciu kopii na godzinę był kontrolowany przez przedstawiciela KGB i prowadzono dziennik ewidencji liczby wykonanych kserokopii. Dlatego powielanie ulotek na zwykłej maszynie do pisania, na której pod kalkę za jednym razem można było w najlepszym razie wytworzyć tylko 5-7 egzemplarzy ulotki, było ciężką pracą. Jednemu z naszych aktywistów udało się zorganizować powielanie naszych ulotek – agitatorów “Komitetu na rzecz demokratycznych wyborów”. Tę niezwykle ważną pracę wykonała jedna osoba pod samym nosem władzy, w obwodowym komitecie wykonawczym. Otrzymaliśmy kilka tysięcy ulotek agitacyjnych! Po kilku dniach ciężkiej pracy agitacyjnej, póki chodziłem od domu do domu we wsiach, do głowy przyszła idea zaangażowania wiejskich dzieciaków. Przyjeżdżałem do wsi, rozwieszałem oficjalną agitację kandydata W. Wizniuka, wypytywałem, gdzie szkoła — i w drodze do szkoły rozdawałem agitki napotkanym osobom. Doczekawszy się, aż uczniowie młodszych klas tłumnie wybiegali po zakończeniu lekcji ze szkoły, pytałem: “Kto chce roznieść agitki?” Zgodny chór odpowiadał: “My!” — i wszyscy zgodnie wyciągali swoje rączki do mnie. Moja prośba była krótka i jasna: “Oddajcie jedną ulotkę rodzicom, a resztę — wszystkim sąsiadom. Wszyscy zrozumieli?” “Tak!” Te wróbelki w mgnieniu oka rozlatywały się we wszystkie strony bukowińskiej wsi i roznosiły odezwy “Komitetu na rzecz demokratycznych wyborów” po wszystkich domach — czytały i dzieci, i ich rodzice, sąsiedzi, cała wieś. Tak udało mi się napełnić agitkami nie jeden z rejonów obwodu. Ale czasu do wyborów pozostawało niewiele i uciekliśmy się do nowej taktyki. Nasi aktywiści zaczęli rozdawać ulotki do autobusów, które odjeżdżały do różnych rejonów obwodu z różnych dworców autobusowych, w Czerniowcach było ich kilka. Agitki wręczano kilku pasażerom dosłownie przed odjazdem autobusu z prośbą o przeczytanie i przekazanie sąsiadom. Przez tydzień takiej pracy udało nam się objąć ulotkami “Komitetu na rzecz demokratycznych wyborów” prawie cały obwód. Ale tę pracę byliśmy zmuszeni pilnie przerwać, bo o naszej aktywności doniesiono do KGB i na dworcach autobusowych pojawili się pracownicy tej instytucji. Chcę wspomnieć jeszcze jeden epizod tamtej kampanii wyborczej, a mianowicie zebranie aktywu obwodu, które odbyło się w domu oświaty politycznej, jednej z największych sal m. Czerniowce. Nie byłem obecny na zebraniu, a dowiedziałem się o tym, co tam się działo, z opowieści mojego kolegi z instytutu, delegowanego na to zebranie z naszej placówki — Czerniowieckiego Oddziału Instytutu Problemów Materiałoznawstwa AN USRR. Zebranie, zorganizowane i zwołane przez obwodową władzę komunistyczną, miało pokazać wielką pracę na rzecz wsparcia przedstawiciela KC — kandydata L. Krawczuka. Leonid Makarowycz uroczyście zasiadał w prezydium zebrania, życzliwie uśmiechał się i dziękował za zaufanie oraz zaproszenie do kandydowania właśnie w Czerniowcach, wsłuchiwał się w pochwalne ody, które słodkim potokiem płynęły z ust występujących. Potem z sali zaczęły napływać wcześniej przygotowane pytania, kandydat pewnie odpowiadał. I oto Leonidowi Makarowyczowi przekazują zwinięty w kilka razy arkusz papieru, on uroczyście go rozwija i radośnie ogłasza: “O, widzicie, tutaj nawet wiersze przysłali!” Zaczyna czytać patetycznie i wzniośle: Bardzo cenią naszą obwód W Kijowie, w KC, I przysłali kandydatem Stamtąd — Krawczuka. Według scenariusza odbyły się Zebrania okręgowe, Jedynie “godnych” wybrali Nasi sługusy. O, Makarowycz nam pokaże Jak kocha naród, Jak pisarzom i dalej Zatykać usta. O, Makarowycz ma doświadczenie, Jak kocha swój kraj I z błękitnego ekranu Opowie o raju. O Czarnobylu, o Czerkasach, Kapitału duchu, Że narodu złośliwy wróg, To – “Ludowy ruch”! On strateg i ideolog W naszym CeKa, Wie on na kogo trzeba Wieszać etykietę. On nadzieję ma szczerą, Że klasa robotnicza, “Dobrowolnie” swoich zdejmie Kandydatów naraz.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn