Strona · s. 13strona oryginału ↗
Kobzarz ze światłem w sercu
Слово Просвіти, №41 за 2020 рік
Galina DACIUK, dziennikarka
Swoją ziemską drogę zakończył kobzarz Bohdan Ostrowski – jego bandura zabrzmiała żałośnie nad ukraińskim niebem. A my zrozumieliśmy, ile światła ten człowiek wypromieniował dla każdego z nas. Z bandurą, kupioną w 1975 roku od niewidomego kobzarza Markewycza, objechał całą Ukrainę, która była jego siwą dumą, chwalebną historią, kijowskim pagórkiem, zaporoskim stepem i wołyńskim lasem. Imię Bohdana Ostrowskiego zostało wpisane do „Tarnopolskiego słownika encyklopedycznego”, wyryte we Wszechukraińskim spisie kobzarzy, bandurzystów i liryków. Jego śpiew można dziś posłuchać w sieci Internet, przeczytać o bandurzyście w ogólnoukraińskich wydawnictwach, choć nie jest tego zbyt wiele. W latach 80. został wykluczony z Państwowej Kapeli Bandurzystów za „nacjonalistyczne nastroje”. Wraz z początkiem Niezależności, podobnie jak jego bracia po fachu, wyszedł z bandurą z podziemia na ulice i place. Jego wysoki baryton zabrzmiał w niejednej starodawnej dumie oraz w utworze znakowym – „O kozaku-bandurzyście”, w wierszach Tarasa Szewczenki „Wstała chmura zza limanu”, „Świecie jasny”, „Mnie wszystko jedno” oraz we własnych – „Ja – gospodarz”, „O ukraińskim rodzie”. Jego imię na zawsze pozostanie w historii ukraińskiego kobzarstwa. Ale jest jeszcze setki osobistych ludzkich historii, związanych z rodziną Tetiany i Bohdana Ostrowskich, które w te dni są przeżywane sercem. Te historie, tak jak moja, zaczęły się 30 lat temu, w kółku
„Znaki”, które prowadziła żona Bohdana, Tetiana, znana mistrzyni i badaczka ukraińskiego haftu. To ona opracowała słynną książkę „155 starożytnych znaków”, uczyła haftowania dzieci i dorosłych. A Bohdan rozjaśniał krąg szczerą radością, częstował aromatycznym ziołowym herbatą, ożywiał dobrym humorem. W świetlicy Ostrowskich, w centrum Kijowa, gospodarz dodawał własnego zrozumienia do ładu zakodowanego w haftie Światolada. Oboje z żoną budowali ten ład w domu, twórczości, związkach. Ich szlachetna para ożywiała swoim wyglądem nudną codzienność, a ich niezachwiane zasady życia – „nie brać pieniędzy za komercję” – utwierdzały przekonanie, że jednak nie wszystko da się sprzedać.
Co jesień w Ukraińskim Funduszu Kultury organizowano wystawy haftów kręgu „Znaki”, i Bohdan był tam nie gościem, lecz gospodarzem. Znał się na pieśni i haftowaniu, sam umiał dobrze haftować i mocno wierzył, że budowa świata Ukrainy jest zakodowana w znakach na ręczniku, koszuli, kozackiej dumie i rodzimej wierze — i że wszystko to trzeba znać i według tych zasad żyć.
Światło Bohdana to dyduchy w wielu kijowskich świetlicach i w mojej. To jego kobzarskie gwiazdy nad Chortycą, Subotowem, Baturynem, Beresteczkiem. To niezłomność poglądów, własne zdanie, potężna siła ducha, która uświęcała życie miejskie. To światło, które przyciągało. To zdumienie ludzi, którzy zawsze chcieli sfotografować się z nim. W wielkim mieście wyglądał tak
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
