Strona · s. 16strona oryginału ↗
Szczodry zastawniowski „Kołos” — gwiazdorskie kijowskie „Dynamo” — 3:3
Слово Просвіти, №41 за 2020 рік
40 lat temu niezwykle ciekawy przypadek uszczęśliwił naszych rodaków — piłkarzy. Switłana MASŁOWSKA, zastępca przewodniczącego Czerniowieckiej organizacji obwodowej Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. — Wasylu Todorowyczu, 40 lat temu odbył się mecz, przyуроczony 40-leciu zjednoczenia Bukowiny z Ukrainą, tego nie warto pozostawiać bez uwagi? — Oprócz tego, spotkanie odbyło się właśnie w Dniu Młodzieży, a już za tydzień, 7 lipca 1980 roku, Bukowina na Czerniowieckim stadionie przyjmowała Ogień Olimpijski! Mecz rzeczywiście pozostał w pamięci na całe życie! Sądzę, że nie tylko u mnie. Dlatego też odważyłem się na eksperyment, który zaproponowałem znanemu w rejonie futbolomanowi Iwanowi Mychajlukowi, który zgodził się razem ze mną być organizatorem wydarzenia. Proponuję redakcji gazety „Hołos kraju” również dołączyć do nas, i ogólnie skład organizatorów można poszerzać dla wszystkich chętnych, aby spotkanie odbyło się na wysokim poziomie. — Zatem „Hołos kraju” zostanie współorganizatorem wydarzenia. Dlaczego warto wspomnieć tamtą imprezę? — Po pierwsze, to historyczne wydarzenie, które miało miejsce w okresie radzieckim, kiedy system nie dawał nam należytego ukraińskiego, kulturalno-oświatowego rozwoju, który nierzadko zastępował nam futbol. W tym meczu łamały się ówczesne stereotypy, kiedy różni pod względem statusu piłkarze — zawodowcy i amatorzy, grali na równych prawach. Po drugie, jeszcze, dzięki Bogu, wielu bohaterów tamtej nieustępliwej gry żyje i jednoznacznie nie ma nic przeciwko, by się spotkać i wspomnieć ciekawe momenty meczu. Po trzecie, jest to bardzo ważne dla obecnej zmiany piłkarskiej, a zwłaszcza — jeśli chłopcy porozmawiają między sobą, podzielą się przemyśleniami o tym, jakim był futbol wtedy i jakim może stać się w przyszłości. Po czwarte, szczęśliwy, że byłem naocznym świadkiem-kibicem „Złotego kołosa”. W 1980 roku byłem korespondentem wiejskim i, przypadkowo dowiadując się o meczu, poprosiłem woźnicę, aby mnie oraz innych chłopców dowiózł wozem z Wikna do Zastawnej. Pamiętam, wtedy była taka ulewa, zmokliśmy, ale na 2. połowę zdążyliśmy! Wynik gry — 3:3, oczywiście, wszystkich zszokował, ale i zadowolił. Jak twierdzi naoczny świadek całej gry Iwan Mychajluk, początkowo gola strzelili kijowianie, potem — zastawniowcy, trzeciego — znowu kijowianie, czwartego — my, piątego — „Dynamo” i szóstego — „Kołos”. Mogę twierdzić, że remis — bez żadnych ustaleń, co w tamtym czasie uważano za poniżej godności dla każdej drużyny, a dla tej, która nadawała ton Europie — tym bardziej! — Dwa gole strzelił Mykoła Rudyj, a trzeciego — nasz (redakcji) sąsiad z piętra, który pracował w oddziale ochrony — Stepan Litowśkyj. — Pan, jako znawca futbolu, uważa, że ówczesny Zastawniowski „Kołos” miał niemal ligomistrzowski poziom? — W tamtym czasie drużyna Zastawniowska mogła grać w wyższej lidze, była bardzo silna, imponowała swoją grą wszędzie i dosłownie grzmiała swoimi wynikami. Na przykład, z sąsiednimi centrami rejonowymi Kicmaniem zagrała z wynikiem 5:0, Storożyńcem — 7:0! Co prawda, „Kołos” nazywał się Zastawniowskim, ale w tym meczu, oprócz mieszkańców centrum rejonowego, w drużynie grali jeszcze po dwóch ze wsi Towtry i Kadubiwci oraz po jednym z Dorosziwciw i Wikna. — A może Pan wspomnieć cały skład legendarnej drużyny? — Spróbuję… Za „Złoty kołos” grali: Wasyl Medwediew i Mykoła Bojko (bramkarze), Iwan Mychajluk, Heorhij Filipczuk, Mykoła Rudyj, Iwan Skybińśkyj, Stepan Litowśkyj, Heorhij Bojczuk, Dmytro Pisećkyj, Iwan Haras, Mykoła Haras, Iwan Słobodian, Wasyl Haras, Mykoła Adamko, Orest Tkacz, Iwan Rynżuk, Stepan Hucuł. Niestety, czterej ostatni już opuścili ten świat… Za Kijowskie „Dynamo”: Rudakow, Medwid, Szabo, Muntian, Chmelnyćkyj, Turianczyk, Serebrianykow, Ostrowśkyj, Łytowczenko, Kułykowśkyj, Kaszczij… Przy okazji, na zastawniowskiej trybunie był legendarny gracz-kijowianin meczu śmierci z Niemcami w 1942 roku Makar Honczarenko, który podczas wojny wyróżnił się dwoma bramkami i pozostał żywy. I jeszcze nasz kraj tak spodobał się Fedorowi Medwidowi, że wkrótce przeprowadził się do nas i został trenerem Czerniowieckiej „Bukowyny”. — Ma Pan nadzieję, że uda się zaprosić do Zastawnej także ówczesnych piłkarzy-„dynamowców”? — Tak, już prowadzę rozmowy z Heorhijem Filipczukiem, który w latach 90. był przewodniczącym Czerniowieckiej Obwodowej Administracji Państwowej, obecnie znany naukowiec-proświcianin, mieszka w Kijowie. Występuje on w roli pośrednika między Kijowem a Zastawną, aby ustalić, kto ze stołecznych gwiazd może przyjechać na 40-lecie gry. Bardzo mamy nadzieję, że oświatowe spotkanie odbędzie się wkrótce… Organizatorzy mają zamiar zaprosić na wydarzenie żony i rodziny tych czterech piłkarzy, którzy odeszli w niebyt. W związku z wymogami kwarantanny format spotkania — na ulicy, prawdopodobnie na dawnym boisku piłkarskim (przy gimnazjum). Gra, karne, rozmowy?.. To jest ta „złota” intryga, o której na razie nic nie wiadomo nawet organizatorom. Zastawniowskiego klubu „Złoty kołos” (Bukowina) oraz fanów-kibiców. Na miejskim stadionie niewielkiego centrum rejonowego drużyna zagrała z… Kijowskim „Dynamem”! To nie żart! Minęło nie tak dużo czasu, dlatego są naoczni świadkowie, którzy mogą to potwierdzić. Były redaktor naczelny gazety obwodowej „Hołos kraju”, fanatycznie zakochany w futbolu człowiek, obecnie przewodniczący Czerniowieckiej organizacji obwodowej Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy, bukowiński proświcianin Wasyl Dżuran mówi, że dobrze pamięta tamten widowiskowy mecz. Nie tylko pamięta, ale inicjuje spotkanie uczestników dwóch drużyn w Zastawnej! Jakim widzi wydarzenie, co pozostało w pamięci sprzed 40 lat — w wywiadzie z moim kolegą. Bądźmy razem! PRZEDPŁATA—2 0 2 0 Koszt przedpłaty (z dostawą i kosztami pocztowymi): TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROŚWITA”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
