Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

O historii i ukraińskim odrodzeniu Krymu opowiadają nowe książki

Слово Просвіти, №41 за 2021 рік

„bolszewickiego” złota, a w ciągu 8 miesięcy 1921 r. USA zaimportowały 715 ton cennego kruszcu. A w tym samym czasie szalał głód lat 1921–1923, kiedy to w Ukrainie liczba zmarłych z jego powodu sięgała już ponad 500 tys. osób. Przy czym Ukrainie w 1922 roku siłą odebrano 13,5 mln pudów ziarna z nowych zbiorów. Dokonywano ludobójstwa fizycznego, duchowego, politycznego, jako formy realizacji państwowej polityki bolszewików w stosunku do ukraińskości. Amerykańscy bogacze Hammerowie, którzy przez Tallinn prowadzili operacje przemytnicze bolszewików; Żywotowski (wuj Trockiego); Aschberg (szwedzki bankier); Reilly (brytyjski wywiadowca) i inne wywiady – wszyscy oni byli zaangażowani w tę kradzież stulecia. Znany amerykański historyk R. Spencer zaznaczał, że było to najbardziej spektakularne obrabowanie w historii ludzkości. O tych aferach wiedziało wtedy, najwyraźniej, kilka osób (Lenin, Trocki, Stalin, Dzierżyński…). A kiedy Stalin został sam, to przeprowadzając represje, realizował jeszcze jeden ważny dla siebie cel – znaleźć kody i szyfry poszczególnych „płomiennych rewolucjonistów”, którzy przechowywali ogromne kapitały w światowych bankach. Po zabójstwie Trockiego w bankach USA i Meksyku na jego kontach znaleziono 800 milionów dolarów, a w 1922 roku na kontach Zinowjewa wykryto 400 mln dolarów. Te epizody, które w znacznie większych skalach od dawna są znane światu, wymagają naświetlenia, aby ocenić przyczyny i skutki katastrofy rewolucji proletariackiej, ale przede wszystkim tragedię bezpaństwowego narodu, jakim była ukraińskość, ciemiężona przez obcych duchowo, politycznie, narodowo, społecznie, ekonomicznie. Jednakże głównym jest uświadomienie, że Ukrainie z ordyńcami, despotami i satanistami nie po drodze. Co do Ławry, to oczywiście, że część zabytków naszej narodowej świętości znajduje się w Moskwie, Petersburgu, a część bez śladu zniknęła w wyniku bolszewickiej ekspropriacji, zasilając ogromne (kryminalne) konta walutowe wodzów rewolucji. Dzisiaj kanały informacyjne świata i Ukrainy aktywnie przetasowują wyniki dziennikarskich śledztw offshore („Pandora Papers”), chociaż wymagają swojego zakończenia „panamskie” i „cypryjskie” operacje offshore. Jednakże mamy już nowe „mistrzostwo”, właściwie. Ukraina, jako jeden z najbiedniejszych krajów pod względem jakości życia, zajmuje pierwsze miejsce w światowym rankingu pod względem liczby biznesmenów offshore. „Wiwat offshore’owym handlarzom”. Jeśli bez sarkazmu, to musimy, w rzeczywistości, połączyć tych wirgińsko-bermudzkich „złodziei koni” z ich dalekimi i bliskimi „duchem” krewnymi – bolszewickimi offshore’owcami, przemytnikami i terrorystami w rodzaju „leninów”, „trockich”, „dzierżyńskich” w jedno postępowanie. I nazwa nasuwa się sama – „wdzięczni uczniowie” „godnych nauczycieli”. Hańba, ale sprawiedliwie. Bo szkoła aferzystów żyje i kwitnie. Niestety, w Ukrainie. Wielkoskalowe akty bolszewickich afer wieku znalazły tutaj swoje przedłużenie. Ponieważ oczywistym jest Jewhen BUKET, m. Kijów Ważnymi składnikami planu działań na rzecz realizacji Strategii deokupacji i reintegracji tymczasowo okupowanego terytorium Autonomicznej Republiki Krymu i miasta Sewastopola, niedawno zatwierdzonego przez Rząd, jest praca kulturalno-oświatowa, informacyjno-analityczna i edukacyjna. Pomóc efektywnie prowadzić tę pracę mają książki. I wspaniale, że w Ukrainie po okupacji Krymu pojawia się niemało fundamentalnych prac, które obiektywnie opisują historię półwyspu i analizują przyczyny zaistniałej sytuacji. Z wydań, które ujrzały światło dzienne w poprzednich latach, warto wspomnieć zbiór dokumentów i materiałów „Krym w warunkach społeczno-politycznych transformacji (1940–2015)”, który ukazał się drukiem w 2016 roku. To naukowe wydanie, o objętości ponad 1000 stron, naświetla politykę deportacyjną władzy radzieckiej na Półwyspie Krymskim w latach II wojny światowej oraz w okresie powojennym, odkrywa ekonomiczne, kulturowe aspekty wejścia Krymu w skład USRR, odzwierciedla walkę krymskich Tatarów w latach 1950–1980 o powrót na historyczną ojczyznę, naświetla problem repatriacji, adaptacji i integracji krymskich Tatarów w ukraińską przestrzeń socjokulturową i polityczną. O wydarzeniach z 2014 roku opowiada zbiór świadectw „Ludzie szarej strefy” (K., 2018), wydany przez Ukraiński Instytut Pamięci Narodowej. Świadkowie i ofiary rosyjskiego zbrojnego zajęcia półwyspu opowiadają o tym, jak naprawdę Krym znalazł się pod kontrolą Rosji, czym to się skończyło dla jego mieszkańców oraz jakie metody do dzisiaj stosują rosyjskie służby specjalne i siłowicy wobec pokojowych obywateli na półwyspie. Książka „Ludzie szarej strefy” została wydana nie tylko w języku ukraińskim, ale i angielskim. Niedawno listę anglojęzycznych wydań o Krymie uzupełniło tłumaczenie wydanej w ubiegłym roku „Historii Krymu i krymskotatarskiego narodu” – pierwszego podręcznika z historii półwyspu od dawnych czasów aż do współczesności, napisanego dla najszerszego kręgu czytelników. Oprócz tego, ta książka jest podręcznikiem nowego pokolenia, w którym zrealizowano zasadę historycznej bezstronności i po raz pierwszy naświetlono historię Krymu nie po prostu jako terytorium, a przez pryzmat historii jego rdzennego narodu. Autorzy podręcznika — Gulnara Bekirowa, Andrij Iwanec, Julia Tyszczenko, Serhij Hromenko, Bekir Abłajew – nie przemilczają i nie przekręcają skomplikowanej historii powstania, rozwoju, rozkwitu, upadku i aneksji przez Rosję państwa krymskich Tatarów — Chanatu Krymskiego, który swego czasu był nieodłącznym składnikiem Europy Wschodniej. Autorzy pokazują, że główną rolę w rujnowaniu Krymu we wszystkich czasach odgrywała zaborcza polityka Rosji. Ostatni rozdział książki poświęcony jest nielegalnej okupacji Krymu w 2014 roku. Szczegółowo wyłożony jest sam proces okupacji, przytoczone liczne fakty łamania praw człowieka, praw rdzennego narodu, militaryzacji Krymu, odkryta szkoda wyrządzona gospodarce, ekologii, kulturze i relacjom między narodami, które zamieszkują Krym. Potężnemu wkładowi narodu ukraińskiego w odbudowę Krymu po II wojnie światowej i deportacji krymskich Tatarów poświęcona jest praca zasłużonego działacza nauki i techniki Autonomicznej Republiki Krymu, członka rzeczywistego Towarzystwa Naukowego im. Tarasa Szewczenki, weterana krymskiej nauki Petra Wołwacza „Ukraińskie odrodzenie Krymu”. Książka ujrzała światło dzienne w sierpniu bieżącego roku. Szczegółowo opisano w niej, jak krok po kroku Ukraińcy zdołali przekształcić spustoszony po II wojnie światowej i zbrodniczej ludobójczej deportacji rdzennego narodu półwysep w kwitnący kurort. Jak w 1954 roku odpowiedzialność za depresyjny region, który znajdował się na granicy społeczno-ekonomicznej katastrofy, „kremlińscy manipulatorzy” przerzucili na barki wielce doświadczonego narodu ukraińskiego. Ukraińcy to jedyna grupa narodowa, która jest najmniej chroniona po okupacji Krymu, zarówno z punktu widzenia ukraińskiego ustawodawstwa, jak i na terytorium półwyspu, gdzie poddawana jest totalnemu etnocydowi i lingwocydowi. Nie mniej ważnym celem książki Petra Wolwacza jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na problemy krymskich Ukraińców, którzy odegrali kluczową rolę zarówno w czasach powojennego odrodzenia Krymu, jak i w procesach państwowotwórczych na przełomie lat 80. i 90. ubiegłego wieku. Autor osobno akcentuje historyczną rolę Pierwszego Kongresu Ukraińców Krymu, który odbył się w dniach 9-11 października 1992 roku. Na początku lat 90. właśnie dzięki pryncypialnemu stanowisku ukraińskich organizacji społecznych udało się zapobiec próbie przyłączenia Krymu do Rosji. Jednak władze w Kijowie nie poparły inicjatyw na rzecz wsparcia ukraińskiej społeczności Krymu, nie widziały potrzeby jej instytucjonalnego uformowania i działalności, patrzyły na problemy półwyspu przez okulary miejscowych separatystyczno-szowinistycznych urzędników. Właśnie to Petro Wolwacz nazywa główną wewnętrzną przyczyną utraty przez Ukrainę Krymu w 2014 roku. Przecież na błędy w proukraińskiej polityce państwa na półwyspie zwrócono uwagę dopiero po jego niemal bezopornym zagarnięciu przez Rosję. Książki „Ludzie szarej strefy” oraz „Historia Krymu i narodu krymskotatarskiego” można pobrać w Internecie. Natomiast monografia Petra Wolwacza „Ukraińskie odrodzenie Krymu” została wydana w ograniczonym nakładzie przy wsparciu stałego przedstawiciela prezydenta Ukrainy w ARK Antona Korynewycza. Rada Koordynacyjna Ukraińców Krymu zwraca się do wszystkich nieobojętnych, którzy chcą i mają możliwość pomóc w wydaniu jej dodatkowego nakładu, i prosi o wpłacanie pieniędzy na kartę autora w Oszczadbanku 4790 7299 4521 9772 (Wolwacz Petro Wasylowycz). Koszt własny jednej książki to 155 hrywien. Autor obiecuje wysłać egzemplarz każdemu darczyńcy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn