GAZETA OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA «PROSWITA» IM. TARASA SZEWCZENKI
Mykoła LYTWYN:
«LUBO» CZY «NIELUBO» UKRAINIE W ŁUHAŃSKU?
Włodzimierz Iwanowicz albo Włodzimierz Iohanowicz Dal (ojciec wybitnego językoznawcy i pisarza Johana-Sebastiana – Duńczyk z narodowości, matka Maria Freitag – pół-Niemka, pół-Francuzka) – nie tylko nasz rodak (urodził się 10 (22) listopada 1801 roku w Ługańsku), ale także ukraiński patriota, który wiele zrobił dla ugruntowania języka ukraińskiego nie jako „narzecza »wielkiego, potężnego«”, lecz jako równoprawnej siostry narodowych języków słowiańskich wschodnich i zachodnich. Niewielu dziś wie, że W. Dal przez całe swoje twórcze życie aktywnie wykorzystywał w swoich utworach artystycznych zebrane przez siebie na Ługańszczyźnie i Mikołajowszczyźnie ukrainojęzyczne materiały folklorystyczne.
Dziś wąskie grono specjalistów wie, że W. Dal, zbierając materiał językowy do swojego «Tołkowego słownika żywego języka rosyjskiego», niestrudzenie gromadził także słowa i zwroty frazeologiczne do objaśniającego słownika żywego języka ukraińskiego. Zbierał je nie tylko sam, rozmawiając podczas służby wojskowej z marynarzami i żołnierzami-Ukraińcami, lecz także najmował rezydentów, którzy badali gwary i dialekty chłopów guberni wołyńskiej i podolskiej. Do sortowania i klasyfikacji materiałów przysłanych przez rezydentów W. Dal zatrudnił Michała Łazarewskiego, bliskiego przyjaciela Tarasa Szewczenki. Niestety, W. Dal nie zdołał wydać «Objaśniającego słownika żywego języka ukraińskiego», lecz jego ciężka praca nie przepadła: ługańscy uczeni-dalenoznawcy są przekonani, że ukrainojęzyczny zbiór W. Dala, przekazany przez syna M. Łazarewskiego, Siergieja, redakcji czasopisma «Kijowska starina», stał się później podstawą czterotomowego «Słownika języka ukraińskiego» (1907–1909), opracowanego z dodaniem własnego materiału przez Borysa Hrinczenkę.
Jednak wkład Włodzimierza Dala w kulturę ukraińską nie ogranicza się wyłącznie do tego. Utrzymywał przyjacielskie stosunki z wieloma ukraińskimi pisarzami, swoimi współczesnymi, był dobrym znajomym, a w pewnej mierze także aniołem stróżem Tarasa Szewczenki. Kiedy Wielkiego Kobzarza „za pisanie buntowniczych wierszy” wysłano pod eskortą jako szeregowego do Oddzielnego Korpusu Orenburskiego „pod najsurowszy nadzór, z zakazem pisania i rysowania, i żeby spod jego pióra pod żadnym pozorem nie mogły wychodzić buntownicze i paszkwilanckie utwory”, a bezsensowna musztra i znęcanie się samowolnych oficerów doprowadziły go do pełnej rozpaczy, T. Szewczenko 20 grudnia 1847 roku pisał do M. Łazarewskiego: „Kiedy spotkacie się z W. Dalem, to ukłońcie mu się ode mnie, poproście, żeby wyprosił u W. Perowskiego (od 1851 roku dowódcy Oddzielnego Korpusu Orenburskiego, orenburskiego i samarskiego gubernatora wojskowego. - M. Ł.), żeby ten wybawił mnie choćby z koszar (to jest wyprosił mi pozwolenie na rysowanie»."
W. Dal, jak wiadomo, prosił W. Perowskiego, by wstawił się za T. Szewczenką u samego cara, ale W. Perowski, zapoznawszy się ze sprawą poety, odmówił. W. Dal by nie odmówił, lecz nie należał do kręgu ludzi, którym car bezwarunkowo ufał. Co więcej, w 185/ roku jego Perowski, już jako Lew, minister spraw wewnętrznych, oficjalnie przenosząc, a nieoficjalnie wysyłając na zesłanie ze stołecznego Petersburga do prowincjonalnego Niżnego Nowogrodu, zmusił go do publicznego wyrzeczenia się (i to na zawsze) publikowania swoich utworów. Tego samego 1857 roku, będąc pod „kloszem”, Kozak Ługański (narażając się na niemal śmiertelne niebezpieczeństwo) podaje bratnią rękę pomocy Kozakowi Zaporoskiemu Tarasowi Szewczence. Dowiedziawszy się, że tego po dziesięciu latach żołnierskiej katorgi wysyłają pod konwojem z powrotem do Orenburga na zesłanie, wyrabia (drugą po gubernatorze osobą urzędową!) przez przyjaciół-lekarzy dla Szewczenki zaświadczenie lekarskie, które uniemożliwia jego ponowne etapowanie. Robi to tak delikatnie, że Szewczenko do końca życia nie poznał imienia swego dobroczyńcy. Będąc w Niżnym Nowogrodzie, T. Szewczenko odwiedził W. Dala | zrobił potem w swoim
чл, б о В кни ума ани і и жна ой "м провину й ООН тю Ж якою і
- "гб
ях - ль Очі жо -ой - и и Рі сб Ли я - и
Michajło , jej
Czy w waszej wsi jest galeria obrazów?
Pytanie, na pierwszy rzut oka, może wydawać się bezsensowne: nie każde miasto w wielkiej Ukrainie może pochwalić się takim dobytkiem.
Ale ta wieś – Mała Snitynka, niedaleko Kijowa – jest miłym wyjątkiem.
Choć ludzie tutaj są pracowici i zdolni, jak wszędzie w państwie, i hojnie obdarowani, a zarazem pokrzywdzeni niedostatkami i obojętnością nierozważnych mężów stanu, jak wszyscy my, chłopi niosą to piękno nie tylko we własnych duszach – hojnie dzielą się nim z bliźnimi.
W dzień świętego Archistratega Michała Kijowska Krajowa Organizacja Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. T. Szewczenki zorganizowała wyjazd do Małej Snitynki koło Fastowa, aby poświadczyć wydarzenie niezwykłe: otwarcie w wiosce wystawy miejscowych samorodnych artystów – Mykoły Szenohina i Natalii Owczarenko.
Dzień był podobny do pozostałych dni późnej jesieni – nieco ponury. Jego niebiański patron, święty Michał – Przywódca Niebiańskiego Wojska – przyjechał nie na białym, lecz na szarym w jabłka koniu.
Oto i drogę przebyto w ciągu dwóch godzin. Dotarliśmy do Małej Snitynki w porze obiadowej. Wieś żyła dziecięcym gwarem – uczniowie wracali do domów. Więc tym żywym strumyczkiem dotarliśmy do jego źródeł – do szkoły. Wydaje się, że trochę się spóźniliśmy. W szkolnej świetlicy słychać gwar nauczycieli i gości. Dołączamy i my, prosvitianie, do tego grona.
а ін ль в йно
W «Dzienniku» jest dość charakterystyczny zapis: «Złożyłem wizytę W. I. Daljowi i dobrze zrobiłem, że w końcu zdecydowałem się na tę wizytę. Przyjął mnie bardzo serdecznie, wypytywał o swoich orenburskich znajomych... i na koniec prosił, abym wpadał do niego bez ceremonii, jak do starego przyjaciela»...
20–22 listopada br. w m. Ługańsku staraniem Wschodnioukraińskiego Funduszu Literackiego (przewodniczący poeta Wołodymyr Prokopenko), Związków Pisarzy Ukrainy i Rosji odbyło się międzynarodowe literackie święto «Dalowskie dni – 97» (sponsor – organizacja społeczna «Ruch za
Dmytrów w kręgu studiujących
MAŁA SNITYNKA WYWYŻSZONA PRZEZ LUDZI.
(GRUDZIEŃ, Nr 12 (42) 1997 ROKU
"o - 5 ' "Й гі і РМ і Рош гг
и и Р Нр ПРИ РИН ИУ
я же
пит й п
Szenohin
ПР Ру
то йР я
Роз чо || ри в М АЙ аа ї
т "о про
сяотежя й РАЮ. пн
а я Ч Жу Чі я? ПЕ обо бок порід у тки
90. Twórczyni и АВ зол РИ ктинна prosvitianka ЧНР o Olha Olijnyk
РЕ ни
Świetlica – rzeczywiście jasna, uporządkowana szkolna izba. Są tu malowidła i ceramika wykonana przez dzieci, a także rzeźby naznaczone wysokim kunsztem... Wszędzie czuć troskliwą rękę gospodarza.
Rozmowa krąży także wokół wystawy, której otwarcie odbędzie się tego świątecznego dnia w siedzibie wiejskiej «Proświty», wokół wyborów, które nadchodzą w marcu, oraz wokół problemów oświatowych...
Dyrektor szkoły Mykoła Didok wyróżnia wśród wieśniaków postać przewodniczącego miejscowego koła Proświty Mychajła Dmitriwa, rzeźbiarza z zawodu, dzięki wysiłkom którego życie artystyczne we wsi tętni i obfituje w hojne dobra piękna
(Ciąg dalszy na str. 20
«soc jalna ochrona ludności»). Związek Pisarzy Ukrainy reprezentowali laureat Literackiej Nagrody im. Łesi Ukrainki, poeta Oleg Oracz... Związek Pisarzy Rosji – laureat Państwowej Nagrody Literackiej, poeta Anatolij Parpara, redaktor naczelny gazety «Литературная Газета», poeta Arszak Ter-Markarian, poeta Mykołaj Biesiedin. Idąc do Ługańska, wraz z Olegiem Orackiem zadaliśmy sobie pytanie: dlaczego święto nazywa się «Danyłowskie dni», a nie «Danyłowsko-Hrinczenkowskie»? Przecież: pierwszymi, drugimi —
(Ciąg dalszy na str. 4
Bądźcie z nami! Nasz indeks prenumeraty – 306 17!
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
…i ja „Co… 2
„Rozszarpana Ukraina pod Krutami, naszą… zatopić ją we krwi.
…w krwi.
|
Wydaje się, że pęka lód i…
…Styczeń 1918 roku… Kohorta młodzieńców wyszła bronić |
…dokąd los rzucał nami… …nasze rany” …w XX wieku; gęsto sypał sól na rany, na które nadciągały pijane muraujewskie hordy, aby
KOŚCMI LEGLI za wolność narodu. Z nakazu serca ludzie ciągną do Mogiły Askolda, gdzie spoczywają doczesne szczątki bohaterów i unosi się ich zwycięski duch.
28 stycznia mija 80 lat od tych tragicznych wydarzeń. Oto już siódmy rok z rzędu Proświta w kijowskich salach czci jasną pamięć młodych patriotów, którzy… w korytarzach władzy ukraińskiej: wreszcie i najwyższe czynniki państwowe poparły ideę uczczenia na poziomie państwowym
Uczcić jasny Dzień Pamięci Bohaterów.
Jednak na razie wciąż są trudności w przeprowadzeniu.
…
Nacierały moskiewskie pułki, świat drżał od ich kanonady,
czarne kule leciały jak grad.
Czarne kule śpiewały o śmierci, śmierć witało hałaśliwe kruczysko, śmierć chciała się napić do syta
…tego upajającego wina,
…
Teraz mamy czas, by przygotować serię wieczorów proświtiańskich i uczynić je masowymi, pamiętnymi. Zapraszamy wszystkich do udziału w ich przygotowaniu; z propozycjami prosimy zwracać się do: Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki.
NIEPOKONANI
«LUBO» CZY «NIELUBO»
Kijów, Muzejnyj zaułek, 8;
Bohaterom Krut.
Mieli wtedy osiemnaście lat, a stali jak skały, choć wciąż tacy młodzi, młodzi…
Synowie Ukrainy, odważni,
wśród nieżyńskich białych dolin,
za ukochaną swą ojczyznę
w krwawym krutiańskim boju
wszyscy polegli jak jeden.
Ołeś Łupij
UKRAINIE W ŁUGAŃSKU?
(Początek na str. 1)
urodzili się na tej błogosławionej ziemi i pierwszy, i drugi na zawsze wsławili ją swoimi nieśmiertelnymi dziełami. Jeśli chcemy zachować i pomnożyć przyjaźń z narodem rosyjskim, nie wolno tak, po żywym, odcinać Dala od Hrinczenki. Hrinczenki, którego wkład w kulturę ukraińską nie jest mniejszy niż wkład Dala w kulturę rosyjską. A być może w czymś nawet większy. Odkryję dla ługańskich przywódców „Amerykę”: był on znanym ukraińskim poetą, prozaikiem, publicystą, założycielem radykalnej partii (która później połączyła się z Ukraińską Partią Socjaldemokratyczną). S. Jefremow pisał o nim: „To rycerz obowiązku społecznego, człowiek powinności w najlepszym znaczeniu tego słowa, powinność stawała się dla niego wieżą strażniczą, latarnią, która oświetlała jego trudną drogę”. Rosyjska Akademia Nauk należycie oceniła zasługi B. Hrinczenki dla kultury ukraińskiej, przyznając mu drugą nagrodę im. M. I. Kostomarowa. Czy wiadomo wam, „towarzysze-panowie”, że na biurku tak drogim waszym bolszewickim sercom W. Uljanowa-Blanka-Lenina leżał, oprócz wielu innych rzeczy, także czterotomowy „Słownik języka ukraińskiego” Borysa Hrinczenki, waszego rodaka! Pewnie nie wiecie, bo w Ługańsku dowiedzieliśmy się, że organizatorzy festiwalu literackiego „Dalowskie dni – 97” na pierwszym etapie przygotowań zamierzali nie „zaciskać się” wyłącznie na Dalu, lecz zjednoczyć pod jednym dachem tych dwóch gigantów rosyjskiej i ukraińskiej kultury i uczynić święto prawdziwie międzynarodowym. Jednak, ku wielkiemu ubolewaniu, w państwowych instytucjach miasta Ługańska, nad którymi powiewa ukraińska państwowa flaga niebiesko-żółta, ten szlachetny pomysł nie uzyskał poparcia. Zamiast tego postanowiono wesprzeć swoją antykonstytucyjną, a więc i antypaństwową decyzję o dwujęzyczności państwowej (co w warunkach zrusyfikowanej Ługańszczyzny oznacza w niedalekiej przyszłości całkowitą zagładę języka ukraińskiego) tak zwanym międzynarodowym festiwalem literackim „Dalewskie dni – 97”. W dni festiwalu, jak cień, chodzili za nami kozacy dońscy, ubrani „z igiełki” (brakowało tylko szabelek, koni i nahajek). Chodzili po to, by w odpowiedzi na każde słowo „Rosja” czy „rosyjski” wrzeszczeć „na całą Iwanowską”: „lubo”. Na pomniku W. Dala zbrodniarze dłutem zbili jego pseudonim literacki – Kozak Ługański. Komuś, widocznie, nie jest w smak, że W. Dal tak właśnie siebie nazywał i nie utożsamiał się z kozakami dońskimi. Ukraińska inteligencja, patriotycznie nastawiona wobec państwa ukraińskiego, dziś, w siódmym roku naszej państwowości, została zepchnięta w ślepy, prawie bez wyjścia kąt. „My tu – mówili oni
...nam, — na naszej rodzimej, praojcowskiej ziemi — diaspora bez prawa głosu, «ruchowcy-banderowcy». W awaryjnym pomieszczeniu obwodowej organizacji Związku Pisarzy Ukrainy odcięto telefon i światło. Obwodowa organizacja Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki nie jest w stanie «wywalczyć» sobie choćby takiego awaryjnego pomieszczenia.
Brudne gry polityczne urządzają prokomunistyczni ługańscy deputowani ludowi, wokół jeszcze nieustawionego pomnika Tarasa Szewczenki, w który oni i państwo nie włożyli ani kopiejki. Tak, posłowie nie są przeciwni, by w Ługańsku stał nie tylko Uljanow-Blank-Lenin, ale i Wielki Kobzarz. Tylko niech on stoi na zadupiu, a nie na placu Bohaterów Drugiej Wojny Światowej, gdzie ma stać zgodnie z decyzją poprzedniego składu ludowych wybrańców i już pod niego zakładany jest fundament, bo, widzicie, Wielki Kobzarz «będzie kalał pamięć bohaterów Wielkiej Ojczyźnianej wojny». Przekartkujcie, towarzysze deputowani, historię tej wojny, a dowiecie się, że słowo Szewczenki cały czas było na pierwszej linii. Że w muzeach naszego kraju przechowuje się nie tylko przestrzelone i zalane krwią legitymacje partyjne i komsomolskie, ale także przestrzelone i zalane krwią «Kobzarze» Szewczenki. Dowiecie się, że w najcięższym, najbardziej tragicznym okresie tej wojny politrucy podrywali żołnierzy do ataku nie cytatami z waszego Lenina, lecz płomiennym Słowem naszego Szewczenki.
Wszakże, mimo wszystkich wysiłków probolszewicko i promoskiewsko nastawionych niektórych przywódców i ludowych deputowanych, ukraińska idea narodowa już się skończyła na tym najwschodniejszym skrawku naszej ziemi. Przed nami występowali młodzi poeci, studenci Ługańskiego kolegium kultury. Czytali swoje wiersze, poświęcone Matce-Ukrainie. Czytali w krystalicznie czystym ukraińskim języku swoich ojców, dziadów i pradziadów. Za nimi stoi przyszłość naszego państwa, a nie za tymi politykami, którzy słowami opowiadają się za przyjaźnią z narodem rosyjskim, a czynami i postępkami rozpalają międzynarodowe waśnie.
Pozwólcie, drodzy czytelnicy, na zakończenie sparafrazować znany wiersz znanego radzieckiego rosyjskiego poety: «Dal i Hrinczenko — bliźnięta-bracia. Kto bardziej wierny matce-historii!» Moim zdaniem obaj są wierni matce-historii w jednakowym stopniu.
Tak bardzo chce się wierzyć, że międzynarodowe literackie święto w 1998 roku będzie nazywać się «daliowsko-hrinczenkowskim». Że w 1998 roku na centralnych placach miasta Ługańska stanie wspaniały pomnik nie tylko wielkiego syna narodu rosyjskiego Władimira Dala, ale też nie mniej okazałe pomniki wielkim synom narodu ukraińskiego — Tarasowi Szewczence i Borysowi Hrinczence.
Ługańsk–Kijów
WZNIÓSŁ
(Początek na str. ...)
Problemy szkoły dla prosvitian były pierwsze wśród wielu innych; o nich mówił wśród uczestników Kijowskiej Krajowej Organizacji «Proświty» Jurij Hnatkewycz, który, nawiasem mówiąc, w komisji nauki i oświaty poprzedniej Rady Najwyższej opracował ... zwrócenie do Verchownej Rady poprzedniego składu ... nauczycieli.
Tylko entuzjazmem ... trzyma się dziś nasza szkoła, poza należnym jej państwowym wsparciem — przekonany odpowiedzialny sekretarz na zebranie «Proświty» Mykoła Nesterczuk; on nakreślił istotne momenty przyszłych przedwyborczych bitew.
A gość z Kijowa, rodak tych miejsc, generał-major Mykoła Cybulenko, przyjechał do Małej Śnitynki tego dnia, aby jako kandydat na posła zdobyć zaufanie elektoratu. W przedwyborczych zmaganiach na Fastowszczyźnie bierze udział, według jego słów, już 14 kandydatów.
Odwiedził Małą Śnitynkę tego dnia także Mykoła Kuksenko, i to nie tylko jako przewodniczący rejonowej administracji państwowej, ale też jako przedstawiciel i przewodniczący NDP w rejonie — partii władzy, która będzie walczyć o miejsca w przyszłym parlamencie. Przedstawiciel władzy rejonowej podkreślił, że «romantyzm pierwszych lat niepodległości wyczerpał się i nadszedł czas pragmatyków-realistów». Choć wydaje się słuszne pytanie: dlaczego tak ciężko żyje się dziś nam wszystkim, skoro ta «partia» obecnie znajduje się u władzy? Co przeszkadzało i przeszkadza jej teraz poprawić życie narodu? Zapewne nie romantyzm.
Nie wiadomo, na ile politycy zdołają uratować ten świat, skoro wszyscy jak jeden mąż obiecują ziemski raj od wyborów do wyborów. Jak mówią klasycy, uratuje go raczej piękno. Zawiedzeni władcami i ich obietnicami, które często okazują się tylko błyskotkami, ludzie szukają schronienia w Pięknym! I «Proświta» pomaga im otworzyć to światło, światło piękna. A ludzie «Proświty», proświtianie, poświadczają to, co nieprzemijalne: wieś bez «Proświty» dziś, tak jak przed 1130 laty, skazana jest na mrok niewiedzy.
Dlatego o Michale Dmitrowie jako przewodniczącym «Proświty» w Małej Snitynce (to główna siedziba KSG «Fastiwśke», należą do niej także wsie Wielka i Mała Ofirna) warto najpierw powiedzieć kilka słów. Ten młody mężczyzna, urodzony na Lwowszczyźnie, we wsi Wowczuchy w rejonie gródeckim, zadomowił się w Małej Snitynce i z całego serca przywiązał do tej wsi. Także jego żona, Danyjiła Iwanowna, nauczycielka języka ukraińskiego, literatury i krajoznawstwa, jest człowiekiem o tych samych poglądach i pomaga kształtować proświtiańskie życie we wsi. Ich dzieci urodziły się tutaj i chodzą tu do szkoły. Siostry żony przyjechały na święto ze Lwowa i przekonały się, że we wsi szanuje się pana Michała i panią Danę.
Ukończył wydział rzeźby Ukraińskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie studiował pod kierunkiem akademika Wasyla Borodaja. Pomnik Wasyla Stefanyka w Rusowie był dyplomową pracą Michała Dmitrowa. W dorobku rzeźbiarza znajduje się pomnik Solomii Krusznelnyckiej, który, jak mamy nadzieję, wkrótce ozdobi jeden z placów Kołomyi; sześć prac znajduje się w muzeum Kyryła Stecienki w Wepryku; pomnik ofiar represji bolszewickich ustawiono w rodzinnym rejonie gródeckim... Wiele już zrobiono, jeszcze więcej jest w planach. Niech Bóg da, by udało się je wcielić w życie w swoim czasie.
[Fragment końcowy jest silnie zniekształcony w tekście źródłowym] Michał... u ludzi... (...) roku, kieruje «Proświtą» od 1993 roku. Mógłby spokojnie pracować „dla siebie”, ten mężczyzna, zdolny i utalentowany. Ale w nim jest już taka natura, by wspierać innych, [...] nie zatracać się w pośpiechu wiejskich [...] spraw.
Wspólnymi siłami uporządkowali [...] proświtanską [...], z czym mogą pomóc i wójt wsi Petro Żywak, i przewodniczący KSP «Fastiwśke» Natalia [...] Stara, prawie 80-letnia [...] (dziadowa chata)
[...] repressowanego przez radziecką władzę, staraniami proświtan przekształciła się w przytulną izbę, którą od niedawna zamieszkała piękność [...]
W Małej Snitynce tworzy 7 samouków-artystów i dwoje profesjonalistów, i my dopiero zaczynamy działalność wystawienniczą, przy okazji zauważył dzisiejszy solenizant. Z Małej Snitynki pochodzi członek Związku Artystów Ukrainy, członek grupy artystycznej «Alimszyj» Oleks Melnyk, który wysoko ocenił wystawione prace.
I oto nadchodzi chwila obcowania z pięknem, z częścią dzieł dwojga współmieszkańców.
Mykoła Szehonin. Trudno nazwać go amatorem pędzla. Ukończył swego czasu studio plastyczne przy Pałacu Pionierów w Kijowie. Jego prace są w większości pejzażami „rodzinnych" stron, dopracowanymi i doskonałymi, żywymi i barwnymi; wśród prac wystawionych w proświtiańskiej salonie są portrety ołówkiem, szkice współmieszkańców.
Artysta urodził się w 1927? roku na Woroneżczyźnie. Matkę jego zabrał „czarny woroniec" w 1938 roku. Walczył, wojnę zakończył w Mandżurii. Dobrze włada językiem chińskim. Na Ukrainie mieszka od 1951 roku. Ziemia nasza stała się jego drugą ojczyzną: z ciepłem maluje jej błogosławione zakątki.
Natalia Owczarenko — z pokolenia dzisiejszych czterdziestolatek, robotnica. Trudno uwierzyć, że człowiek bez wykształcenia artystycznego, tylko z wrodzonym talentem, maluje, a właściwie tworzy, tak doskonałe obrazy. Portrety najbliższych ludzi, a także współmieszkańców, kwiaty, pejzaże, martwe natury — właściwie w jej dorobku można dostrzec cały arsenał stylów i środków artystycznych, opanowanych, oczywiście, na różne sposoby. Być może profesjonaliści znajdą w tych pracach jakieś błędy, ale w jednym nie można im odmówić racji — w szczerości i poruszającej wrażliwości twórczego pisma.
Własny świat o bajecznej urodzie i rajskich kwiatach tworzy pani Olga Olijnyk, znakomita haftiarka. Ręczniki nadają szczególny koloryt proświtiańskiej chacie. A jak organicznie wpisują się w jej wnętrze rzeźbiarskie dzieła dzieci ze szkolnego kółka «Słowo». Tu i egzotyczne zwierzęta, i ptaki, i piszczałki różnych rozmiarów i brzmień, wszystko dziwne i cudowne... Nauczyciel pracowni «Słowo» Iwan Panasecki przekonująco dowiódł, że jest entuzjastą swojej sprawy.
Nie każde miejskie muzeum może pochwalić się takim bogactwem.
A w piecu już dochodzi kozacki kulisz, nad którym zręcznie czaruje pan Pinczuk. Goście delektują się świątecznymi potrawami. Prawdziwa ukraińska pieśń w tej swobodnej atmosferze brzmi szczególnie. A jakie piękne głosy mają miejscowi wykonawcy: Wołodymyr Jaciuk, Nadija Pinczuk, Tetiana Tkaczenko.
Tak niepostrzeżenie wczesny listopadowy wieczór ogarnia ziemię. Lud świętuje, wysławiając patrona swojej wsi, świętego Michała. Rozbrzmiewają winszowania i życzenia dla naszego jubilata — Michajłowi Dmytriwowi. I dziękuje mu on, i wszyscy wieśniacy za święto duszy, za świętą komunię ŚWIATŁEM samobytnej sztuki. W imieniu centralnej Proświty odpowiedzialna sekretarz Kijowskiej Krajowej Organizacji Tetiana Fediienko.
I oto już wracamy do Kijowa uspokojeni, szczęśliwi i natchnieni radością rozmowy: żyje i pracuje nasza wieś, mimo wszelkich kataklizmów naszej okrutnej powyprzedniej egzystencji po Czarnobylu. Pulsującymi sokami karmi swoje korzenie, a nasze miasta nie kształtują obrazu... Czy obojętni są mieszkańcy miast na jej troski? I wierzy się, że dopóki tętnią takie wsie na naszej ziemi, dopóki pulsują takie żywe arterie — ani jedna nitka nie zerwie się, wyniesiona ludzkimi rękami. Jeszcze jest Słowo, bo jest jeszcze pieśń, bo jest jeszcze ucho. A chleb wschodzi — czyżby tylko niewiara?
Wołodymyr Herman
Tłumaczenie maszynowe
Niedawno w wydawniczym centrum «Proświty» ukazał się tomik poezji chorwackiego poety, powieściopisarza i dramaturga Anđelka Vuletića «Wielki, jak mrówka» w przekładach Lubow Hołoty i Leonida Tałałaja. W 1977 roku ten zbiór przyniósł autorowi światowe uznanie. Anđelko Vuletić – zdumiewający poeta. Wojna, która w latach 1991–1995 płonęła w jego rodzinnym kraju, zniszczyła jego rodzinny dom, ale nie zdołała zniszczyć słowiczego głosu jego dobrej duszy. Jestem przekonany, że Chorwacja dlatego przetrwała w tej okropnej wojnie bratobójczej, dlatego obroniła swoją niepodległość, że ma takich poetów jak Anđelko Vuletić. Poetów, którzy sięgają «czołem zachmurzonych wyżyn», ale nogami mocno stoją na rodzinnej ziemi, nie stawiając siebie nie tylko ponad Bogiem, ale i ponad mrówką. Tak, poezja Vuletića jest nowoczesna, awangardowa, ale jej korzenie tkwią w chorwackich pieśniach ludowych, balladach, bajkach i podaniach. Jak powiedział podczas prezentacji książki w Związku Pisarzy Leonid Tałałaj, Vuletić «na podstawie starego mitu lub przypowieści uparcie tworzy swój, napełniony odczuciami człowieka XX wieku mit». W jego wierszach skrzyżowały miecze dwa skrzydła duszy poety, dwa jego «ja»: pierwsze, które wiecznie dąży do wolności, do niepodległości, oraz drugie, zależne od czasu, od przemijania i życiowych okoliczności. Vuletićowi dostępne są takie otchłanie ludzkiej duszy, że czytając go, mimowolnie pytasz siebie: jak serce i mózg poety wytrzymują takie nadludzkie obciążenia? To chyba zakrojone, że na wezwanie Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki wyda-
Serię książek najnowocześniejszych poetów świata w ukraińskich przekładach jako pierwsze odpowiedziało Poselstwo zniszczonej wojną Chorwacji. Bo, jak powiedział Andżelko Vuletić, Ukraińcy i Chorwaci mają wspólny praród, wspólną pradawną ojczyznę. Ale Chorwatom ich Ojczyzna, ich idea narodowa jest „wyższa ponad wszystko”. Czego, niestety, nie można powiedzieć o znacznym odsetku współczesnych Ukraińców, zwłaszcza tych, którzy stoją przy sterze państwa.
Na prezentacji książki Vuleticia usłyszałem myśl, która na pierwszy rzut oka nie ma nic wspólnego z poezją, ale która bardzo mnie poruszyła. „Wiesz — powiedział mi przyjaciel — dlaczego reprezentacja Ukrainy w piłce nożnej przegrała z reprezentacją Chorwacji? Dlatego, że nasi piłkarze są Ukraińcami tylko z zewnętrznych cech. Oni, w przeciwieństwie do Chorwatów, prawie wszyscy, włącznie z trenerami, myślą i rozmawiają między sobą językiem sąsiedniego państwa”.
I utkwiła mi „gwoździem” w mojej siwej głowie ta, na pierwszy rzut oka tak odległa od poezji Vuleticia, myśl. A przecież: maleńka w porównaniu z Ukrainą Chorwacja, do tego wykrwawiona wojną, daje „na górę” nie tylko pierwszorzędną reprezentację piłkarską, ale też książki tak pierwszorzędnych, głęboko narodowych poetów, jak Andżelko Vuletić. Dlaczego zatem
akcję odnowienia źródeł Ukrainy — przyrodniczych i duchowych. Najpierw był „Początek” — źródło w Puszczy-Wodycy, uporządkowane siłami centrali Proświty i poświęcone z udziałem duchownych UGKP Jego Świątobliwości Patriarchy Filareta.
Inicjatywę poparły państwowe czynniki, a Prezydent Ukrainy podpisał odpowiedni dekret; oto Peczerski rejonowy zarząd państwowy nie słowami, lecz konkretnymi działaniami odpowiedział na szlachetną inicjatywę.
Okazała, ze smakiem uporządkowana altanka wabi wzrok przechodniów swoim piękny estetycznym wyglądem, przytulnością i zapachem.
my, z naszymi 52 milionami, na to nie jesteśmy zdolni? A dlatego, że ta maleńka, wykrwawiona i zniszczona wojną Chorwacja „wyższa ponad wszystko” — prezydentowi, i poecie, i piłkarzowi, te sprzątaczki.
Dziękuję ci więc, chorwacki bracie, za
Do czystych źródeł
Symbolicznie, że uroczystego poświęcenia starannie uporządkowanego źródła artezyjskiego dokonali przedstawiciele trzech chrześcijańskich wyznań: archimandryta Ławry Peczerskiej Kijowskiej UPC MP Paweł, archimandryta Monasteru Michajłowskiego Złotoverchego, rektor Akademii i Seminarium Duchownego UPC KP biskup Daniił, egzarcha kijowsko-wyszhorodzki, oraz biskup UGKC Myhajło Kołtun.
O wydarzeniu tym, niezwykłym dla Peczerska, kijowianom i gościom stolicy będzie przypominać pamiątkowa tablica ustawiona przy bufecie źródlanym, na której wyryto: „Źródło poświęcone z inicjatywy Społecznego Funduszu św. Andrzeja Pierwszozwanego w dniu św. Archanioła Michała, patrona miasta Kijowa, przez Ukraińską Cerkiew Prawosławną, Ukraińską Cerkiew Prawosławną Patriarchatu Kijowskiego, Ukraińską Greckokatolicką Cerkiew 21 listopada 1997 roku”.
INICJATYWĘ PODCHWYCIŁ PECZERSKI
W przeddzień święta św. Archanioła Michała w Kijowie, przy ulicy Kikwidze, w pobliżu budynku nr 41, doszło do niezwykłego, świątecznego wydarzenia: wytrysnęło żywymi kluczami życiodajne źródło. Nie samo – jego pojawienie się sprawili ludzie niepozostający obojętnymi, którzy podchwycili ideę proświtiańską… świeżo ciosanego drewna. A żywe klucze życiodajnego źródła będą dawać rozkosz nie jednemu pokoleniu kijowian.
Z niezwykłego wydarzenia mieszkańców dzielnicy pozdrowił przewodniczący Peczerskiej Rejonowej Państwowej Administracji Anatolij Kowalenko.
WIELKA LEKCJA ANDŻELKA WULETIĆA
Lekcja. Czy jednak słuchają jej nasi prezydenci, nasi poeci, piłkarze…
Mykoła LYTWYN
Na fotografiach: na wieczerzy Andżelko Wuletić (pierwszy z lewej na pierwszym zdjęciu).
Wiadomości proświtiańskie
WSCHÓD–ZACHÓD
Przysięgi niezależności złożone przez ruchowców i proświtian rejonu swatowskiego obwodu ługańskiego: fizycznie, a co najważniejsze, duchowo uzdrowiono w obozie ponad 2 tysiące dzieci.
Ostatnie dwa lata pokazują, że rejon swatowski staje się duchowym ośrodkiem, oazą Ukrainy na Ługańszczyźnie. Byli tu H. Zibrow, W. Zinkiewicz, T. Powalij, zespół „Switaź”, amatorzy z rejonu stryjskiego obwodu lwowskiego, a pracę naukową prowadzą studenci Lwowskiego Uniwersytetu Państwowego. Dlatego postanowiono zaprosić do Swatowego grupę dzieci z Galicji na wypoczynek. Lecz gdy stało się wiadomo, że na obwód lwowski przyszło nieszczęście — powódź, przewodniczący Swatowskiej Rejonowej Administracji Państwowej W. Prosin zaprosił na wypoczynek 150 dzieci, z opłatą przejazdu od Swatowego do Lwowa.
Na dworcu gości witała niemal cała rejonowa administracja państwowa, przedstawiciele organizacji społecznych, setki ludzi z całego obwodu, orkiestra dęta. Odbył się mityng, rozbrzmiał hymn państwowy, powiewała niebiesko-żółta flaga, był chleb z solą, a lwowianie zaimprowizowali koncert.
Jewhen DZIUBA
Tłumaczenie maszynowe
Oryginał po ukraińsku · tłumaczenie jest aktualizowane
" дент онь«б є та: З" СО
--- ВО
зннввет цьо пи тт и п 0 тло 0 пт
Михайло ЛУКІНЮК
п НН 0 нів
еенанн ванн Ум й СО вон
оаенаннннн оон ння рі ЙО г - о Р б ш ЕР
знаннями
- щи ПЕН
ож-
| МКР 49914 - РЕРЖ ява са ОдІДЛЬН и
п ужанненн еаалиннннйм тс зннимо - шк рі й і
СУЧАСНЕ НА ТЛІ МИНУЛОГО,
АБО СТАРІ МІФИ І НОВА РЕАЛЬНІСТЬ ВЗАЄМИН
Стродіа /сторико -исихологчного досмаження витоки Є напруженості янику -- таю коротко можна схарактериз
рукопису книги а« країна- Крим -ЛТосія», прибою з якої ми пропонуємо
«Фермаудськоми» т
йбазі, шанобні читачі .
-.
У багатьох ще на пам'яти часи, коли зазвичай сіре та безлике грудневе небо розквітчувалося яскравими червоними полотнищами - радянський народ святкував день утворення Радянського Союзу. Тепер нема ані того союзу, ані того народу, однак ностальгійні настрої за тими часами й досі роз'ятрюють серця багатьом нашим стівві тчизникам. Натевно, й нині - у марному намаганні змусити колесо історії крутитися назад - винесуть вони гасла з узвичаєною вимогою відновлення «великого та могутнього». Ці настрої можна якось зрозуміти, навіть постівчувати їх ностям. Але виявляється, що в наш час, коли впало багато ідолів ії розвінчано чимало міфів - аскільки ще впаде 1 буде розвінчано! - у дослідників нашої минувшини наразі виникло й таке, на перший тогляд, цілком абсурдне запитання: «А чи був, власне, хлопчик?» Себто, ачи й справді той союз був утворений так, як нас у цьому довгий час переконували? Відповідь, здавалося б, є цілком очевидна, ба навіть - самоочевидна. Сподіваємося, що тротонований увазі наших читачів матеріал допоможе з'ясувати, чи ця позірна самоочевидність 1 справодтї відповідає дійсному станові речей.
Міф про «правові підстави» утворення Союзу РСР, абонова «повесть о том, как поссорился» том 19-й «Большой Советской Знциклопедиий» з томом 24-м
/сторична наука...
ситуації, що стосовно проблем, які вважалисяключов и м идля політичної орієнтації, не могло бути вільного діалогу вчених: одній частині істориків було небезпечно висловлювати свої погляди, інші ж автори вважали за можливе використовувати таке становище для насаджем-
ня концепцій, полеміка щодо яких була заборонена.
Відкриття, як відомо, бувають різні: на одні дослідники витрачають усе своє життя, в поті чола продираючись до істини, а інші - буквально самі «припливають» до рук геть ошелешеного щасливця. А трапляється й таке: лежить таке собі «апетитне» відкриття, анітрохи не криючись, буквально на виду в тисяч людей, що десятки років товчуться навколо нього (ії по ньому!), а ті ходять навкруг, наче сліпі, не звертаючи на нього жоднісінької уваги. Воно вже й лементує, і тіпається від такої убивчої байдужості до своєї персони, та все дарма - мов пугою по воді! Ось так десятки років лежало на виду в тисяч істориків це вражаюче відкриття, про яке мова ще попереду, таїхній зір, заволочений полудою узвичаєних стереотипів сприйняття, байдуже ковзав по ньому, не вирізняючи цієї унікальної зернини на тлі рясно розсипаної історичної «полови». Та рано чи пізно, а все ж знахо-
диться той, хто гляне на все це юрмище
просвітлілим поглядом (деколи для цього необхідно не так просвітління, як рішучість, щоб піти напереюр звичному і крикнути: «Король - голий!») і сахнеться: «Як же це ми!..»
Звичайно, ми не можемо достеменно знати, які саме почуття сповнили доктора історичних наук Ярослав Дашкевича, коли він - волею випадку чи Господа - «ме на підставі якихось там закритих за сімомод печатками документів, 2 шляхом викорисгання цілком офіційних г загальнодоступних надрукованих джерел» раптом «зробив відкриття», що «Договір про утворення СРСР... в жодному випадку ме став правовою підставою ксмування СРСР». Як зізнається автор, мому аж «стало моторошно. Як це манже сімдесят років не лише ми, але и цілий світ жив / живе в тіні великого ошукамства про обставини утворення Радямського Союзу!» А отак | жили, адже в
РР нки нич
ПО НО РР А ЕР о РЕ 2-3 нн
Ярослав ІСАЄВИЧ
СРСР усе і завжди було най-най: життя - найкраще, суд - найсправедливіший, терор - найбезжаль-ніший, армія - наймогутніша, репресії - наймасовіші, а брехливі, як, наприклад, оцей, міфи - просто грандіозні...
Саме таким і можна вважати м і ф про утворення СРСР на підставі укладення т. зв. «Союзного договору». Та почнемо із розгляду подій, що передували цьому утворенню. При підготовці «нового», горбачовського, Союзного договору, зазначає Я. Дашкевич, почали поширюватися давні стереотипи про те, що Україна, мовляв, свого часу була ледве чи не ініціатором договору 1922 р. (так само, як нині «забувають», хто насправді виступив ініціатором передачі Криму Україні) і цілком добровільно увійшла до складу СРСР. Та навіть поверхове ознайомлення з історією України 1918-1922 рр. переконливо свідчить про запровадження північними «братами» жорсткого окупаційного режиму в Україні, який прикривався фіговим листочком таких маріонеткових структур, як Всеукраїнський ЦВК (центральний виконавчий комітет) і Рада Народних комісарів Г| маріонетковість цих утворень доводиться просто: основну масу функціонерів у них з а в ж д м становили члени Російської комуністичної партії (більшовиків) - нічого дивного, коли згадати, що, як наголошують дослідники,
«в с е руководящиє «украннскиє» коммунисть бьши привезень в Украину в обозе Красной Армим, причем подавляющеє большинство мз них бьли даже не марнонетки-малороссь, 4 чисто московскиє люди...» - з диспозиційним центром у Москві
Та Україні, навіть у вигляді Радянської республіки, кремлівські вожді ніколи не довіряли ( «примара українського маціомаль - мо-визвольнчого руху зганяла сом із очей
РЕВЕ - ПЕР - но
ще зовсім недавно була в тій
керівників Російської федерециї», - зазна-
чає Я. Дашкевич): ні тоді, КОЛИ ВОНне палала вогнем повстань, ні ТОДІ, КОли вона німувала, залита кров'ю, ні ТОДІ, КОЛИ стогнала В конвульсіях штучно зорганізованого мог ковською владою голоду, ан! тоді, КОЛИ 1! серце розривалося від того, що мільмони їі СИНІВ та ДОЧОК насильницьки вивозили на чужину - тому вони незмінно намагалися ще щільніше налигати її до «братнього» імперського ярма. Тож бодай коротко зупинимося на історії ліквідації й того, Суто паперового суверенітету, яким володіла незалежна УСРР у 1919-1922 рр. Першого (і, практично, вирішального) удару по декларованому суверенітетов! УСРР завдав ЦВК РРФСР, на сесії якого ( з участю представників чотирьох радянських республік - України, Латвії, Литви та Білорусії - на той час це була об'єднана республіка
- ІКриму) І червня 1919 року було проголо-
шено утворення Воєнного союзу радянських
республік, причому не укладанням бодай
якоїсь міжнародної угоди, а всього лишень декрето мРосії. Ініціатором Воєнного союзу виступив сам Ленін - див. його
«Проект директивь! ЦК о военном едимст-
ве». Фактично, як бачимо, то був навіть не
декрет, а пряма директива (у томі пер-
шому «Словаря русского язька» 1981 р.
видання читаємо, що директива, це - «обязательное для исполнения руководящее указание в Би ш е с т о я щ е-
г о органа»). Декрет проголосив о б'є днаннявійськових організацій і військового командування, Рад народного господарства, залізничних управлінь і залізничного господарства, фінансів, комісаріатів праці. Цей декрет-директива призвів до страшного загострення внутрішнього становища в Україні, фактично зміцнивши лави об'єднаних армій УНР та ЗУНР, різко зактивізувавши повстанський рух.
Тому цей наскрізь фальшивий крок декретування «Союзу» вирішили замінити видимістю міжнародного договору, уклавши 8 грудня 1920 р. Союзний робітничо-селянський договір між РРФСР та УСРР, відповідно до якого «обидва уряди (керовані Кремлем! - М. Л.) оголошують об'єднаними такі ком ісаріати: перше - військових І морських сил, друге - Вищу раду народного господарства, гретє - зовніШНЬОГО ТОРргу, четверге - фімамсів, п'яте - праці, шосте - шляхів і сьода епоштгелеграфу». Цей типово колоніальний договір, нерівноправний | підневільний підписали з боку Росії В. ЛенінтаГ. Чичерін, з боку України Х. Раковський (кзовлелино україножер», привезений «в обозе» звідти ні). То про яку ж суверенну І незалежну соціалістичну Україну можна говорити челя того, як у 1919 р. її позбавили УСІХ виявів реального суверенітету (забрали армію ) флот, керівництво економікою власні фінанси, можливість розпоряджати-
ся трудовими ресурсами | залізницями), ав
1920 р. забрали ще й решту шляхів та засобів зв'язку (| зовнішній торг, як при Петрі | - через Москву!)
Варто зазначити, що навіть у тогочасній
стероризованій Україні цей Договір не пройшов так гладко, як хотілося московському керівництву - на М Всеукраїнському
з ізді Рад (друге Засідання 26 пютого 1921 р.) проти нього виступ! -
українські ліві есери
Ли укапісти та
Однак Об єднав:
піль
(ово ПРО:
Рнобіиттньосму ибати змист Єанай
и 0 др
- нани | - ро що чи Ре б ьо - -
потяг бронепоїзд),
досО набирав ходи Таким чином, ПІСЛЯ диктаторського Дем.
(радше керований сте |
рету-директиви 1919 р. Та коломіального договору 1920 р. нема жодних підстав говорити, що Радянська Україна через даз роки, у 1922 році, приступила до чергового Союзного договору як суверенна | неза. пежна соціалістична держава -ій уже нічого було передавати новому Союзові, бо щу функції, притаманн!: суверенній дер. жаві, вже раніше забрала Росія Та цавітьщонайменші уламки української державності-тепер чисто зовнішні и формальні - страшенно непокоіїли МОСКОВСЬКИу можновладців. Тож закономірно настав третій акт української трагедії.
На МІЇ Всеукраїнському з'зд) Рад ІЗ грудня 1922 р. виступив М. Фрунзе |тоді-уповноважений Реввійськради Росії в Україні та одночасно (7!) заступник Х. Раковського в «українському» уряді), пропонуючи - заз вказівкою Москви - ще один Союзний договір для об'єднання всіх радянськи; республік З''зд фактично призначених; депутатів схвалив ідею вступу до Союзу. | вчергове долю України вирішував не 5 народ: на загальну кількість /82 депутати було лише 362 (4670) українці, в той час як вони становили понад 8096 населення республіки (він скоріше нагадував такий собі міні-всеросійський з'їзд, який невдовзі мав розпочатися в Москві). Такі обставини знову ставлять під великим сумнів - навіть із чисто формальних міркувань - легітимність рішення МІЇ Всеукраїнського з'їзду Рад про бажання України приєднатися до Союзу. Незабаром делегати УСРР прибули до Москви на з'їзд Рад СРСР.
Та навіть кремлівським, як тоді казали, «нозначенец» Фрунзе не витерлів такого беззастережного московського диктату - Україна його вустами відкинула дуже спрощену процедуру (ї проштовхував Сталін), що зводилася до прийняття назви Російська федерація для держави всіх об'єднаних республік. «На Украйне мь решили отказгться от имени РСФСР», - заявив Фрунзе у своєму виступі «от имени УССР» на Х Всеросійському з'їзді Рад 26 грудня 1922 року. (Ба більше - як зазначає О. Субтельний, - всім народам, котрих більшовики збиралися об'єднати в одній державі, Сталін «пропонував культурну автомомію В межах Російської республіки». Однак «ця пропозиція викликала вибух обурення серед більшовиків-неросіян. Скрипник та інші українці кваліфікували й як погано прихований ростиський шовінізм. Увесь Ц ЄФЕ гральний Комітет грузинської більшовицьк 0 партії на знак протесту подав у відставку? а «представник більшовиків Середньо! Ази Султан Галієв звинуватив партію у «череоному імперіалізмі».) У цьому ж виступ Фрунзе змушений був додатково поясмю" вати, чому компартія України «поставиле вопрос об образованим самостоятельно" Украйньг», - бо добре усвідомлював, Щ?: незважаючи на незчисленні громогпаєт заяви більшовиків, зокрема й самого Лема! щодо безперечного права на «осущес твлениє полной свободь отделеми? є? России всех нации н народмостеме, навіть найменші посування України до такої пяк/»" вої | для Москви самостійност! дуже непокоять Кремль (там давно зрозу/м'77" що без України радянська Росія не вистоїт»" вона, як казав Троцький, «задохмето?. З мем м советская власть, чн омБеі С Вами ') Тож Фрунзе заспокоював: «770 бьіто сяє лано єю, главчьм образом, 79 пом ческим соображениям, по гем іч наро
женням, чтобь продопжавшаяся Од тор"
гермамском армией, вгоргшеся ме "ГУ | торню Украннь/ поллєша"? советог" Россим укрепляться, че по ««соилал бе М шему цемтру, б
а
не помешаіате бь-
» зтонхогя бь/ времемчном передьнім " ща" чи намОіпьше опікувалниом україн комуністи, діючи за пр'іімцютом ЧР --і бай (не собою, замчаймо, збирати" - і жертвувати. а українським народом" «старшого брата чи то пік гцемтя" "миручанм!
РК ть. З б 1
"4
| | -
(nowo PROSWITY |
...
Poetycki fragment z tekstu jest w większości nieczytelny po rozpoznaniu OCR, więc nie mogę go wiarygodnie przełożyć linia po linii.
...zebrania delegatów. ...
...zebranie, które rozpoczęło się 0 grudnia 1994 roku; ...odczytał Deklarację o utworzeniu ... oraz Deklarację o utworzeniu ...
...liczba delegatów: (z doradczym głosem – 219) delegatów, odpowiednio 954 (10), w 73 (18),
...w delegacji Ukrainy: delegacja ... (10), ...
...z republik, dokąd jeden ... zaznaczono ...
...procedura ...
...propozycja ...
...w sprawie ... M. L.; ...
…ludzkości…
…akordem…
…utworzenie…
…10 grudnia 19…
…Traktat…
…prawną…
…(nieczytelne)…
…ludzkości…
…delegacja ukraińska…
…zatwierdzić…
…Proświta…
…(nieczytelne)…
…klubu:…
za tą uchwałą w styczniu 1923 r. została utworzona komisja (13 osób), do której weszli przedstawiciele wszystkich republik sojuszniczych i która miała zebrać ostateczne propozycje dotyczące zmian w tekście.
Komisja jednak wkrótce przerwała swoją pracę z powodu choroby wodza, którego siły coraz bardziej słabły.
Najbliższa I sesja CKW ZSRR, która odbyła się w lipcu 1923 r., nie rozpatrywała wspomnianych w uchwale dokumentów, nie zatwierdziła uzupełnionych przez nie tekstów Deklaracji i Traktatu Związkowego, nie wprowadziła ich w życie i, rzecz jasna, nie wydała dekretu o ich ostatecznym zatwierdzeniu na drugiej sesji. W ten sposób wspomniane dokumenty pozostały jedynie projektem.
Także wkrótce, jak podkreśla autor tego odkrycia Jarosław Daszkiewicz, aparat propagandy powinien był wypuścić w świat kolejną wielką, kłamliwą wersję, że Związek Radziecki został rzekomo utworzony 30 grudnia 1922 r. na podstawie międzynarodowego traktatu związkowego.
Spróbujmy prześledzić historię tej oficjalnej teorii, korzystając z najbardziej oficjalnych źródeł ZSRR, do których bezsprzecznie należy także wspomniana już w pierwszym wydaniu tej encyklopedii (Zjazd Sowietów...) artykuł, w którym z oficjalnym tonem zapisano, że ten zjazd ... położył początek istnieniu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.
Ta ... w ogromnym objętościowo
w specjalnym tomie «ЬСО» pod nazwą «Союз «-АоТвстемтх ««Мукапос Тьч42еСКІХ Распл ть 9 М ь, | ану м м й 14 році, не надто впадають уво» "сь хм к / Гу "ЧИ '"Р-мАз "Рос ос ЛдІ
. утесбдиит гак чрац -"тмо юю «гкуСВОС ОС ОФ0-
ПААЛРрРУОО "и
Р чт
Чий Й, Мун «С. Р» tzn. нбнто м мне
orеszczуть Однак zamовчують правди подають
ma g prawdę, що, jak wiadomo, є друге g? zatwierdza stwierdza к'" СФьо? Р Мч СУ мі 0 бір ' ко СУ націю «Ле "п квт САТ Су пу Даль»
Moskwa z Szewczenką п
РЕЧІ М Міль | ри З Ре к Оорехтє ча Ем к У ч ль, ча" ох, - ( »? Ж» Ел "- Р |і ч Ф з
сне мчеамчу Сус ми
"їй ди
"його В
--
burym łowem «10 prujitsy (a Ssjeufoni ь Che ce I ch! De i RRO t! t g I RULA " ѝЩ2 czi Acz R 173!) Wydawało się 0 wydanie w większych ziemiach okre Gnrczigi 0 czajkę w 7 13 mA Tok trzecie zale
FU.» rozstawia uS «kropką mad «і» - u ant ye wraji S tod Soaetov SS SR (tom U «MA. 1975.-S.56) epershoechitajemo tufodnmu? y ch M. i)
«і pofuuchmnom
zsZRU! jeden U "cza? cho
sira 14
SSS yn
czi,
aEzhooko SO
o 0 tonn tan
I Rzhiva No MOF ALjO
DA R R
...Deklaracji i Traktatu Związkowego przedstawić do zatwierdzenia II Zjazdowi Rad ZSRS» – to jest oczywiste. Ale w artykule «Договор об образовании СССР» (Traktat o utworzeniu ZSRS; tom 8, 1974, s. 266) uczciwie napisano, że «договор вместе с Декларацией было в основном утверждено II-м съездом Советов СССР» («traktat wraz z Deklaracją został w zasadzie zatwierdzony przez II Zjazd Rad ZSRS»). Lecz już w wydanym dwa lata później specjalnym tomie «Związek Sowieckich Republik Socjalistycznych» (tom 24, księga II, M., 1977, s. 137) czytamy zupełnie inaczej: «30 дек. 1922... I-й съезд Советов СССР... утвердил Декларацию... рассмотрел и утвердил Договор об образовании СССР» («30 grudnia 1922... I Zjazd Rad ZSRS... zatwierdził Deklarację... rozpatrzył i zatwierdził Traktat o utworzeniu ZSRS»), i nie ma ani słowa ani o tym, że «в основном», ani o decyzji «подготовить окончательный текст... и представить на утверждение 2-го съезда Советов СССР», jak pisał o tym wspomniany «najrzetelniejszy» tom 19, co w pełni odpowiadało pkt. 4 powyżej przytoczonej uchwały zjazdu. Oznacza to, używając żeglarskiej terminologii, pełny «rozdźwięk»: «ręka», która pisała o przebiegu wydarzeń związanych z zatwierdzeniem przez zjazd Deklaracji i Traktatu o utworzeniu ZSRS w jednym tomie «BSE», najwyraźniej zupełnie nie wiedziała, co o tym samym pisze «inna ręka» w innym tomie. Co dziwne, podobną rażącą niespójność w przedstawieniu – faktycznie pełną kalkę ze «starszego» wydania – demonstruje także późniejsze, drugie wydanie «Ukraińskiej Encyklopedii Radzieckiej» (tt. 3, 8 i 10, odpowiednio, wydane w latach 1980–1984).
Tego mitu nie dostrzegli także zagraniczni
поручетось ПОДИСтОЮвВить
ЧІТКО 1
і чу че и чи м чи М пк чи А. З ЗК чо
і
historycy. Tak więc w gruntownej «Encyklopedii ukrainoznawstwa», stworzonej pod koniec lat 40. XX wieku w ukraińskiej diasporze, w artykule «Утворення Совєтського Союзу...» (Powstanie Związku Radzieckiego...) czytamy: «29 grudnia 1922 r. konferencja pełnomocnych delegacji RSFSR, USRR, BSRR i
Rada Najwyższa Zakaukaskiej FSRR zatwierdziła projekty deklaracji i umowy o utworzeniu ZSRR, a Zjazd Rad ZSRR zatwierdził je 30.XII.1922 r.»
Podobne przedstawienie tych wydarzeń podaje także wspomniany Orest Subtelny. Czy zatem dziwi, że w ostatnim z radzieckich wydawnictw encyklopedycznych, «Советском Энциклопедическом Словаре» wydanym w 1991 roku, znajduje się takie samo przedstawienie nieprawdy? Widać, że nawet rozmach pierestrojki Gorbaczowa wraz z jawnością i pluralizmem nie zdołał zachwiać konserwatyzmem radzieckiego oficjozu – nie pomogło nawet wprowadzenie do składu redakcyjnej rady takich specjalistów i demokratów, jak akademicy L. Abalkin i D. Ligaczow.
Także ukraińscy historycy jeszcze nie przywiązują należytej uwagi temu zdumiewającemu odkryciu. Nawet publikacja, która pretenduje do «pełnego widzenia» historii Ukrainy («Historia Ukrainy: Nowe spojrzenie». W 2 tomach. Pod red. W. A. Smolija. – K., 1995 – S. 193), podaje: «ХО прюдує відбувся / 8 сесомольюю з Тзд од. Зіч затесрдяє декларацію про утвосен Соююлту РОХ ! сохоллчною договум».
Pisze lwowskie wydanie z 1999 r. «Historia Ukrainy dla studentów uczelni» (pod kier. M. Ju. Zabielina), które jasno wskazuje, jak dokładnie to się stało, tak samo jak jego skutki: «Саме зіДХОюттЯ, так ії мча його звтогса».
Można przypuszczać, jak świadczy «БСЭ», że ЯСсчОГО ... nigdy nie wracał do tej sprawy ... i po co? ... «ЯСсчОГО» ... «всмоує ол префяаня з, ноту» ... «соти - в бутньом У шує «БСО» другого видання (том 9) нічого путнього – bo, jak wiadomo, na kłamstwie, złu i krwi można stworzyć tylko jeszcze więcej kłamstwa, zła i krwi.
то рчержа тво ьо соль ь.
ня р ні ни
давно вже став завадою міцненню у мабуть-
єботькогм вс чародив», те
пдтримавишнт вигОпОЦІЄ»ту ОСТамном ЄКЛЯГРУ
вереости поукерам є у, ПРереукнА Заветфас».
Z'jazd natychmiast zajął się «aktem wielkiego ogólnoświatowo-historycznego znaczenia» – ... stało się zatwierdzenie przez zjazd ... 1924 ... pierwszej Konstytucji ZSRR, która została opracowana pod kierownictwem I. W. Stalina», «jako podstawa», jak podkreślano ... M...
1951 ... były położone podstawy Deklaracji ...
– S. 386),
...reakcja i Traktat o utworzeniu ZSRR, przyjęte przez I Ogólnozwiązkowy Zjazd Rad (30 grudnia 1922)». Trzecie wydanie w ogóle już nie wspomina o tej „drugorzędnej” okoliczności, jakby jej nigdy nie było. A skoro tak, to „kadry decydują o wszystkim”, uczył Stalin...
W ten sposób rozpowszechniana przez oficjalne radzieckie źródła historia utworzenia 30 grudnia 1922 roku Związku SRR na podstawie tzw. „międzynarodowego Traktatu Związkowego” była kolejnym grandiozalnym mitem, na podstawie którego współcześni neobolszewicy wciąż usiłują poderwać masy ludowe do walki o przywrócenie dawnego Związkowego „traktatu”, którego, jak niezaprzeczalnie świadczą przytoczone dokumenty, nigdy nie zawarto.
„Ale – zaprotestuje stały zwolennik «wielkiego i potężnego» – nawet jeśli zgodzimy się, oczywiście tylko na chwilę i warunkowo, że ten Traktat Związkowy rzeczywiście nie uzyskał formy prawnej, to wcale nie oznacza, że Związku nie utworzono, bo w Konstytucji z 1924 roku jest cały rozdział, który nazywa się: «Traktat o utworzeniu Związku Radzieckich Socjalistycznych Republik», a ta Konstytucja została zatwierdzona, jak należy”. Otóż po pierwsze, nie tak znowu „jak należy”, ponieważ jej „podstawą” były przywoływane Deklaracja i Traktat o utworzeniu ZSRR. A po drugie, jak podkreśla Ja. Daszkewycz, to, że „część Konstytucji z 1924 r. zatytułowana «Traktat...» nie ma praktycznie nic wspólnego z Traktatem Związkowym z 1922 r., bardzo łatwo wykazać: 1. Nie ma ona charakteru traktatu międzynarodowego (jakim miałby być Traktat Związkowy, ponieważ musiałaby to być umowa między niezależnymi, choćby formalnie, państwami o utworzeniu ich związku, a Konstytucja to jedynie wewnętrzna ustawa, choć zasadnicza, już utworzonego państwa. – M. L.); 2. Projekt Traktatu Związkowego z 1922 r. ma 26 artykułów; część Konstytucji z 1924 r. pod fałszywą nazwą «Traktat...» ma 11 rozdziałów i 11 artykułów. W wydaniu z 1960 r. Traktat Związkowy z 1922 r. zajmuje 4,25 strony; część Konstytucji
pod tytułem «Układ...» – ponad 1/2 strony». Zatem, jak logicznie wnioskuje historyk, «Traktat Związkowy z 1922 r. / Konstytucja z 1924 r. (a dokładniej – wspomniana jej część. – M. L.) – to nie jest to samo».
Nie mniej ważne jest także to, że, jak mogliśmy się już przekonać, nigdy nie przeszedł on tego, co przewidziano decyzją I Zjazdu Rad ZSRR, „ostatecznego zatwierdzenia”, czyli pozostał takim sobie prawnym „półproduktem”. Wspomniany Traktat i Deklaracja wkrótce zostały „położone u podstaw”, a zatem stały się tą – rzekomo prawną – podstawą, na której ugruntowała się pierwsza, tzw. „stalinowska” Konstytucja ZSRR. Tu już, jak się mówi, kto ma oczy, niech zobaczy...
Takimi metodami tworzono ten „Związek”, dlatego też nie dziwi, że z niego nie mogło wyniknąć nic dobrego. A rezultaty takiego „budownictwa” stokrotnie przewyższyły najczarniejsze, najstraszniejsze przewidywania tych, którzy, jak się mówi, widzieli całą grozę tego „płodu” jeszcze przed jego „wzlotem”. Zatem spadkobierczynią takiego „Związku” stała się – jak sama siebie nazywa – „soborna i zdemokratyzowana Rosja”.
Ви лезакшії... [tekst w tym miejscu jest w źródle nieczytelny; z rozpoznawalnych fragmentów: puczu, rządu, 520, Siły, Słowo, „jak twierdziła”]
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
czy. - - wi "og"
w pierwszej połowie XIX wieku na Ukrainie kilka nowych zakładów dla dziewcząt. Oprócz instytutów szlacheckich dla panien i żeńskich pensjonatów szlacheckich funkcjonowały: Odeskie Dziewczęce Ludowe Училище, założone z funduszy mieszkańców miasta 12 marca 1817 roku; Kijowsko-Podolska i Kijowsko-Peczerska parafialna szkoła; Czernihowska szkoła, założona w 1821 roku; Charkowska szkoła i wreszcie pierwsza szkoła do nauki czytania i pisania dla wiejskich dziewcząt, otwarta w 1825 roku staraniem mieszczanina N. S. Strimouchowa w jego majątku w powiecie łebedyńskim guberni charkowskiej.
Wszystkie te zakłady, z wyjątkiem wiejskiej szkoły dla dziewcząt i parafialnych szkół, przeznaczone były dla dzieci osób nieopodatkowanych, czyli raznoczyńców, mieszczan o różnym stopniu zamożności. «Zakład ten przeznaczony jest dla córek ludzi średniego i niedostatecznego stanu, z jakiegokolwiek by nie byli stanu, wyjąwszy stan podatkowy» – mówi się o Czernihowskim училище dla dziewcząt. Uczennice miały przychodzić do szkoły, wychodzić z niej i przebywać na ulicy, jak mówi się w «Wyciągu z dziennika komitetu naukowego o Charkowskim училище dla dziewcząt», tylko «z służbą». O tym samym przypomina także «Zarys planu Odeskiej dziewczęcej szkoły ludowej»: «bo bez tego może czasem w sferze moralności wyniknąć szkoda zarówno dla nich samych, jak i dla innych». Wiejska szkoła Strimouchowej miała wyraźny kierunek przygotowania służby pańszczyźnianej. Oprócz Prawa Bożego, cerkiewnosłowiańskiego śpiewu, czytania, pisania i podstawowych działań arytmetycznych uczono w niej szycia, haftowania, plecenia z słomy i korzeni. Starsze uczono prowadzenia domowego gospodarstwa: przyrządzania różnorodnych potraw, ubijania masła, wyrobu sera i innych produktów mlecznych, solenia i zaprawiania na zapas warzyw, mięsa itp. Latem same uczennice na zmianę przygotowywały w polu obiad. Nauka trwała przez cały rok, ale latem zajęcia ograniczały się do jednej lub dwóch godzin rannych, po czym uczennice, zjadłszy śniadanie, poszły pracować do sadu, ogrodu czy na pole. Młodsze pozostawały pod nadzorem kobiet. Znaczne miejsce w tej szkole zajmowało wychowanie religijne.
Pierwsze ogniwo edukacji reprezentowały szkoły ludowe. Należały do nich różne szkoły podstawowe różnych resortów, utrzymywane z funduszy państwa, towarzystw i osób prywatnych. Kurs nauki wynosił 3 lata. Uczono tu Prawa Bożego, czytania, pisania, arytmetyki i śpiewu cerkiewnego. W zależności od woli fundatorów nauka była płatna lub bezpłatna. Od 1872 roku zaczęto tworzyć szkoły ludowe o 4-5-letnim okresie nauki. Do programów wprowadzono naukę podstaw geometrii, przyrodoznawstwa, fizyki, geografii i historii Rosji. Dla dzieci średnich warstw ludności, zdaniem większości kuratorów, wystarczyłoby stworzyć elementarne szkoły czteroklasowe bez języków obcych.
30 maja 1858 roku zatwierdzono Przepisy o żeńskich szkołach resortu Ministerstwa Oświaty Narodowej, zgodnie z którymi zakłady te powinny były być utrzymywane przede wszystkim z funduszy społeczeństwa, towarzystw dobroczynnych i osób prywatnych, otrzymując w poszczególnych przypadkach dotacje pieniężne od rządu. Szkoły żeńskie przeznaczone były głównie dla dziewcząt ze stanów miejskich «średniego zaopatrzenia». Zgodnie z tym szkoły dzieliły się na sześcioletnie i trzyletnie. W szkołach pierwszego rzędu uczono Prawa Bożego, języka rosyjskiego, arytmetyki, podstaw geometrii, geografii, ogólnych wiadomości z historii naturalnej i fizyki, historii powszechnej i rosyjskiej. W szkołach drugiego rzędu uczono Prawa Bożego, języka rosyjskiego, skróconej historii Rosji, geografii, początków arytmetyki, kaligrafii i robót ręcznych. Dla dziewcząt ze szkół pierwszego rzędu, na życzenie uczennic, wykładano wychowankom skróconą gramatykę.
Przybliżony stosunek był taki: na każde dziesięć dzieci...
w zakładach tego resortu przechowywano...
W tym samym 1858 roku w maryjskich szkołach żeńskich, w Wiszniwym...
Łącznie do...
w Moskwie, w Petersburgu, w Twerze, Wołoczku i Saratowie otwarto...
W Moskwie, w Petersburgu, [...] na Zachodniej Ukrainie
Przedmioty nauczania rozkładały się [...] w innych żeńskich zakładach edukacyjnych.
W maryjskich żeńskich szkołach, w zakładach edukacyjnych obowiązkowe były: Prawo Boże, język rosyjski, kaligrafia, rysunek, robótki ręczne, języki obce: francuski i niemiecki, taniec, muzyka, śpiew. Szkoły obu kategorii realizowały jeden cel: «przekazać uczennicom wykształcenie religijne i umysłowe, jakiego musi wymagać od każdej, zwłaszcza od przyszłej matki, rodzina».
Po wydaniu «Położenija» 30 maja 1858 roku szkoły żeńskie zostały otwarte także w wielu innych miastach. Inicjatywa ich otwarcia należała do miejskich towarzystw. Do 1865 roku liczba żeńskich szkół wynosiła już 79.
KOBIETY,
10 maja 1860 roku wprowadzono nowe «Położenije», które nieco zmieniało porządek kierowania szkołami żeńskimi: oprócz rady pedagogicznej ustanowiono radę opiekuńczą, której przysługiwało prawo wybierania przełożonej, nauczycieli i szeregowych pracowników, a także nadzorowania stanu spraw wychowawczo-dydaktycznych i gospodarczych szkoły. Terminy nauki i plany nauczania pozostały bez zmian.
Na poziomie szkół powiatowych w Kijowie działały żeńskie pensjonaty S. Juwik, Kompaniejcewej, M. Smirnowej i innych. Zakres programu był węższy, liczba przedmiotów mniejsza, a płaca niższa. W 1842 roku otwarto pensjonaty: na poziomie gimnazjów P. Gedena, na poziomie szkoły powiatowej O. Haaze.
W prywatnych pensjonatach uczyły się głównie córki szlachty, kupców i zamożnych mieszczan. Nauczanie prowadzili wykładowcy Uniwersytetu Kijowskiego, gimnazjów i szkół powiatowych. Pensjonaty dawały niewiele wiedzy ogólnej, uwaga zwracana była głównie na języki obce, tańce i muzykę.
Państwowa organizacja żeńskich zakładów edukacyjnych przypada na połowę XIX wieku.
W 1858 roku z inicjatywy inspektora Pawłowskiego Instytutu Żeńskiego N. I. Wiszniegrodzkiego resort zakładów cesarzowej Marii otworzył w Petersburgu pierwszą żeńską szkołę, nazwaną mariińską. Do szkoły przyjmowano dziewczęta w wieku od 9 do 13 lat ze wszystkich stanów, z wyjątkiem poddanych pańszczyźnianych. Jednak większość przyjętych dziewcząt należała do wyższych klas. Spośród 162 przyjętych w 1858 roku, 97 było córkami szlachty i urzędników, 20 – z rodzin kupieckich, 12 – dziećmi duchowieństwa, 10 – z mieszczan, a tylko jedna dziewczyna była chłopką.
DO UWAGI OŚWIATOWCÓW!
Ministerstwo Oświaty Ukrainy wspólnie z Akademią Nauk Pedagogicznych Ukrainy oraz firmą «SOPIS Heldlap» zapoczątkowało wydawanie czasopism «Praktyczna psychologia i praca socjalna» oraz «Utalentowane dziecko». Czasopisma mają na celu upowszechnianie współczesnych osiągnięć krajowej psychologiczno-pedagogicznej nauki w zakresie wychowania, rozwoju i kształcenia młodego pokolenia, a także udzielanie metodycznej pomocy wykładowcom i studentom wyższych uczelni, dyrektorom szkół, wychowawcom, wychowawcom klas, nauczycielom, psychologom i pedagogom socjalnym, kierownikom placówek oświatowych, metodykom.
Prenumeratę czasopism można zamówić według indeksów w Katalogu czasopism periodycznych Ukrainy na 1998 rok:
«PRAKTYCZNA PSYCHOLOGIA I PRACA SOCJALNA» – 74 064,
«UTALENTOWANE DZIECKO» – 74 016.
Nasz adres: Kijów-Ї, ul. Michajłowska, 6, pok. 303, tel. (044) 2028-6432, 228-7103.
geografia, arytmetyka, śpiewy, kaligrafia, malarstwo i robótki ręczne) oraz fakultatywne (język francuski i niemiecki, muzyka, taniec). Opłata za naukę wynosiła 25 karbowańców rocznie, za przedmioty fakultatywne pobierano dodatkową opłatę po 9 karbowańców za każdy przedmiot.
Postępowi pedagodzy na czele z Wyszniegradskim dążyli nie tylko do zapewnienia wychowankom instytutów ogólnego wykształcenia, lecz także do przygotowania ich do udziału w działalności społecznej. W związku z tym, że po ukończeniu instytutów wychowanki otrzymywały tytuł domowej guwernantki, z inicjatywy Wyszniegradskiego w 1860 roku przy Petersburskim Instytucie Maryjskim otwarto jednoroczną klasę pedagogiczną, która po trzech latach przekształciła się w dwuletnie kursy pedagogiczne do kształcenia nauczycielek i wychowawczyń. Kursy miały dwa wydziały: przyrodniczo-matematyczny i humanistyczny.
Kursy te rozpoczęły nie tylko kształcenie w szkołach dla dziewcząt szlachetnego pochodzenia, lecz także w instytutach i innych placówkach tego typu, a ich powstanie położyło początek kobiecemu szkolnictwu pedagogicznemu na Ukrainie.
W 1867 roku marińskie żeńskie szkoły nauczycielskie zostały przemianowane na mariińskie [gimnazja] 31. W tym samym roku zatwierdzono statut żeńskich szkół dla dziewcząt, u podstaw którego położono «Zasady wewnętrznego porządku, opracowane przez Wyszniegradskiego» dla mariińskich gimnazjów, zgodnie z programem i statutem. Celem było: «dać, nie odrywając od życia rodzinnego, wykształcenie odpowiadające ich przyszłym potrzebom».
Był to już krok naprzód w porównaniu ze statutami mariińskich instytutów, przeznaczonych do tego, by przygotowywać wychowanki wyłącznie do roli gospodyni domowej i matki rodziny. Nowy statut z 1867 roku szerzej określał pojęcie przyszłej działalności kobiet, mając na uwadze ich pracę pedagogiczną.
Zgodnie ze statutem mariińskie żeńskie gimnazja powinny były mieć siedem klas, lecz jednocześnie w razie braku możliwości dopuszczano otwieranie klas trzy- lub dwuletnich. Statut przewidywał organizację kursów pedagogicznych, na których wychowanki, które ukończyły kurs ogólny, mogły uzyskać specjalne wykształcenie pedagogiczne. Po ukończeniu gimnazjum wychowanki, nie składając egzaminów, otrzymywały tytuł domowych nauczycielek, z prawem nauczania tych przedmiotów, w których osiągnęły duże sukcesy. Po ukończeniu kursów pedagogicznych prawo do tytułu nauczycielki także bez egzaminów.
Przybliżony [plan] mariińskich gimnazjów skracał czas trwania lekcji z 1 godziny 15 minut do 45 minut. Wyszniegradski, który brał udział w opracowaniu tego planu nauczania, dopiął tego, aby liczbę godzin przeznaczonych na nauczanie przyrodoznawstwa we wszystkich klasach zwiększono z 6 do 18 tygodniowo.
Olena NIKITINA
PROBLEMY NAUCZANIA JĘZYKA PAŃSTWOWEGO W SZKOŁACH MNIEJSZOŚCI NARODOWYCH UKRAINY
Wraz z nadaniem języku ukraińskiemu statusu języka państwowego ma on obowiązkowo być nauczany we wszystkich placówkach edukacyjnych Ukrainy, w tym również w szkołach mniejszości narodowych.
Należy zaznaczyć, że począwszy od 1922 r. język ukraiński był nauczany w szkołach z rosyjskim językiem wykładowym, a niedawno zaczął być nauczany w szkołach z węgierskim, rumuńskim i innymi językami nauczania. Właśnie dlatego najbardziej zbadanymi są problemy nauczania języka ukraińskiego w szkołach z rosyjskim językiem wykładowym. Natomiast nauczanie języka ukraińskiego w szkołach innych mniejszości narodowych jest dla nas nowym, niezbadanym problemem. Dotychczas jego rozwiązanie pozostawiono na łasce losu i jest ono troską tych regionów, które mają takie szkoły. Jednak praktyka pokazuje, że bez poważnych badań naukowych nie da się rozwiązać problemów związanych z nauczaniem języka ukraińskiego w tych szkołach.
Przede wszystkim wymaga wyjaśnienia problem planów nauczania. Jeśli w szkołach z rosyjskim językiem wykładowym na język ukraiński przeznacza się od 2 do 4 godzin (istnieją różne warianty planów nauczania) i ogólnie jest to wystarczające, ponieważ języki są blisko spokrewnione, to w szkołach z węgierskim, rumuńskim i innymi językami nauczania TAKIEJ
języka
A i my
MAŁOŚCI jego będzie wyraźnie niewystarczająco
Druga problem to opracowanie
treści nauczania. Obecnie w regionach opracowano programy nauczania języka ukraińskiego, w tym dla szkół z węgierskim i rumuńskim językiem nauczania.
Jednak analiza tych programów pokazuje, że bardziej przypominają one programy języka ukraińskiego jako ojczystego niż drugiego. Główna uwaga w nich, podobnie jak w programach dla języka ojczystego, poświęcana jest nie kształtowaniu praktycznych umiejętności posługiwania się językiem ukraińskim, lecz przyswajaniu wiedzy teoretycznej.
W ten sposób pojawia się problem opracowania treści kształcenia. Co przyjąć za jego podstawę? Doświadczenia i badania naukowe zagranicznych uczonych pokazują, że podstawą treści kształcenia językowego powinny być wyniki porównawczej analizy dwóch systemów językowych.
ojczystego i ukraińskiego języka. To możliwość uwzględnienia wspólnych cech w językach w systemie fonetycznym, graficznym i gramatycznym oraz skupienia uwagi na różnicach. Niestety jednak prawie brak prac językoznawczych o charakterze porównawczym, które mogłyby stać się podstawą opracowania treści nauczania języka ukraińskiego. Oprócz tego nadszedł czas, by odejść od czysto językoznawczego podejścia w opracowywaniu treści. Jeszcze w tym kierunku... Najwyraźniej nauczanie szczególnie... w szkołach Ukrainy... mniejszości narodowych... powinno mieć... funkcjonalny charakter, ponieważ... celem nauczania języka ukraińskiego w szkołach jest kształtowanie kompetencji komunikacyjnych... umiejętnościami. Z tego punktu widzenia treść materiału językowego...
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
Słowo Proświty
Chcesz „porozmawiać" z Buddą? Lepiej siedź w domu
Co do spania
Oto wschodnia opowieść o chłopcu, który ponad wszystko lubił jeść. Za każdym razem przed lekcją tak się najadał, że ledwo się ruszał. Przyszedłszy do szkoły, siadał przy stole i zaczynał drzemać, a potem zasypiał. I spał, dopóki w sąsiednim klasztorze nie obwieszczano pory zmiany warty.
Uczniem szkoły był jego syn, biednego chłopa. Pewnego dnia zapytał nauczyciela: „Wielce szanowny nauczycielu, pozwólcie, że zapytam, dlaczego na wszystkich lekcjach śpicie?"
Nauczyciel zobaczył, że chłopiec śpi, i rozzłościł się. Wcześniej zauważył, że chłopiec całą noc doglądał chorego ojca, a rano zasnął za ławką. Spał tak mocno, że nie usłyszał, jak...
„Ach ty, czerwiu, czerwie! Jak śmiałeś zasnąć na mojej lekcji?"
„Wielce szanowny nauczycielu, wam się tylko zdaje, że spałem – odpowiedział uczeń. – Naprawdę zaś spotykałem się z Buddą i słuchałem jego mądrych słów."
„Cóż więc wszechmocny Buddha ci powiedział?"
„Wszechmocny Buddha powiedział mi: «Nigdy nie widziałem twojego nauczyciela»."
Ciekawa bajka, prawda? Jest dość popularna w Chinach i Japonii. Potwierdzeniem jej popularności jest to, że spotkałam tę bajkę w kilku przekazach. Jeden z nich został zamieszczony w grubym zbiorze wschodnich baśni. Okładka książki zaginęła, ale można przypuszczać, że te baśnie wydano w latach 50. Jak dziś pamiętam zwrot nauczyciela do wiejskiego syna: „Ach ty, czerwiu, czerwie!". Zestawiacz zbioru zapewne nie znał stylistycznych subtelności języka chińskiego albo postanowił zlekceważyć przyzwoitość dla egzotyczności. Czytelnicy, jak mniemam, i tak nie znają języka chińskiego. Rzecz w tym, że wyrażenie, którego dosłowne tłumaczenie brzmi „czerwie jajo", jest wulgarnym przekleństwem.
słodko ta
mowy ności ukraińskiego języka jako narodowych
komunikacyjnych umiejętności (na poziomie szkoły podstawowej). Dlatego obecnie opracowanie programów i podręczników jest dość trudnym zadaniem nawet dla tych, którzy mają już doświadczenie w ich tworzeniu. Problem nabrałby pewnego rozwiązania, gdyby na poziomie państwowym zdano sobie sprawę z jego aktualności i otwarto przynajmniej laboratorium, gdzie naukowcy mogliby przeprowadzić odpowiednie badania. Kiedy wprowadzano język rosyjski w szkołach republik byłego Związku Radzieckiego, otwarto akademicki «Институт преподавания русского языка в национальных школах» (ПРЯНШ), który miał rozgałęzioną sieć aspiranturę. U nas natomiast dziś brakuje nawet laboratorium. Jednak problem, który rozważamy, ma znaczenie państwowe, i bez organizacji socjalnych badań nie da się go rozwiązać.
Jeszcze jeden problem, na który warto zwrócić uwagę. Jest nim przygotowanie nauczycieli do nauczania języka ukraińskiego jako państwowego w szkołach mniejszości narodowych Ukrainy. Otóż dziś w planach nauczania instytutów pedagogicznych nawet w tych regionach, gdzie istnieją takie szkoły, brakuje takiego przedmiotu jak metodyka nauczania języka ukraińskiego jako państwowego w szkołach mniejszości narodowych. Należy zauważyć, że metodyka nauczania języka ukraińskiego jako ojczystego i jako drugiego to różne metodyki. I młody specjalista, który kończy uczelnię pedagogiczną lub kolegium i opanował metodykę nauczania języka ukraińskiego jako ojczystego, trafiając do szkół mniejszości narodowych, staje wobec takich problemów, o których wcześniej nawet nie miał pojęcia. Te wiedza z metodyki jest niedostosowana.
obecnie w pewnym stopniu opracowana jest metodyka nauczania języka ukraińskiego w szkołach z wykładowym językiem rosyjskim. Jej teoretyczne założenia mogłyby być wykorzystane także w innych szkołach. W uczelniach regionalnych trzeba było oprócz języka ukraińskiego wprowadzić także kurs, a przynajmniej specjalistyczny kurs «Współczesny język ukraiński w porównaniu z (rosyjskim, węgierskim, rumuńskim, polskim)». To zapewniłoby nauczycielowi świadome podejście do procesu dydaktycznego. Krąg zagadnień, których dotknęliśmy, wymaga rozwiązania już dziś, ponieważ opracowywane są standardy języka ukraińskiego jako języka państwowego w szkołach narodowych. Zgodnie ze standardami powinny zostać stworzone warianty podręczników. W ich podstawie powinny leżeć wyniki badań naukowych. W przeciwnym razie państwo wyrzuci na wiatr ogromne środki, bo to, co zostanie zrobione na poziomie empirycznym, będzie wymagało licznych przeróbek.
O. CHOROSZKOWSKA, starszy pracownik naukowy, kandydat nauk pedagogicznych
Cóż, zostawmy nauczyciela w spokoju. Jak jest, tak jest, czytelnikom i tak tego nie pojąć. Poza tym nauczyciel rzeczywiście mógł tak powiedzieć. I nie ma znaczenia konkretne miejsce na planecie: w czasach «Wielkiej Ruiny», «Smuty» czy «WOJNY OPIUMOWEJ» ludzie tracili szacunek dla siebie i otoczenia, a takie stosunki mogły być normalne. Ale to jest po prostu dygresja od głównego tematu, komentarz do jednego wypowiedzenia. My zaś patrzymy na tę opowiastkę szerzej: to działo się dawno i nie u nas. A co dziś u nas? Czemu nas i jak uczą? Czy współczesna edukacja, a zwłaszcza wyższa, daje wystarczająco wiedzy i doświadczenia potrzebnych w przyszłej pracy zawodowej?
Banalna rzecz: nie sposób, przygotowując młodego specjalistę, przewidzieć absolutnie wszystkie sytuacje w przyszłej pracy, bo wraz z rozwojem nauki i społeczeństwa codziennie pojawiają się NOWE
Dobrze, że wśród wykładowców uczelni są naukowcy, KTÓRZY mogą dać studentom wyczerpujący zasób wiedzy z problemów współczesnej nauki.
W pracy zawodowej wiele znaczy nie tylko wiedza z głównej specjalności, lecz także spryt, spostrzegawczość, umiejętność porównywania, stosowania wiedzy w pokrewnej dziedzinie nauki, praktycznego wykorzystywania własnego i cudzego doświadczenia. Współczesna wiedza naukowa w każdej z dziedzin ludzkiej działalności jest tak szeroka, że nie sposób być gruntownie zorientowanym w każdej z nauk. Jednak ogólna świadomość tego, co przez tysiąclecia historii ludzkiej stworzyły genialna myśl człowieka i pracowite ręce, doda sił i pomoże każdemu z nas.
Plany nauczania uczelni rzeczywiście dają możliwość stania się dość wykształconym człowiekiem, bo studentom proponuje się kursy wykładów nie tylko z głównego przedmiotu, ale także z wielu innych dyscyplin. Ten system ma na celu podniesienie ogólnego poziomu edukacyjnego i kulturalnego młodego człowieka. Jednak nawet pierwszoroczni studenci uczelni to już dorosłe, ukształtowane osobowości. Każdy ma swój stosunek do nauki i zapewne określił, co chce otrzymać od wyższego wykształcenia i nad czym będzie pracował więcej, a na co będzie zwracał uwagę tylko od czasu do czasu.
Drugi moment: zdolności intelektualne studenta.
Od nich zależy cel, jaki stawia sobie młody człowiek, oraz to, jak student, zgodnie z tym celem, odnosi się do nauki. Ale sumienny stosunek do nauki to jeszcze nie wszystko. I wciąż spotykamy studentów, którzy zamiast tego, by zrozumieć istotę pytań egzaminacyjnych czy seminaryjnych, przepisują strony z podręczników, uczą się na pamięć całych zbiorów tekstów. Water, jeśli takiego studenta poprosi się o przekazanie własnymi słowami tego, co usłyszał, odpowiada niemrawo i nie zawsze poprawnie. O przygotowywaniu ściągawek nawet nie ma co mówić.
I w zasadzie do budowy planu nauczania w naszych uczelniach nie można mieć żadnych pretensji. Jednak ostatecznie wszystko zależy od osobowości. Na Wschodzie mówią: każdy uczeń przychodzi do nauczyciela ze swoją czarą. Jakkolwiek utalentowany i wykształcony byłby wykładowca, może dać każdemu studentowi dokładnie tyle, ile ten jest zdolny przyswoić.
Pewien znajomy pedagog mawiał, że główną oznaką zdolności ucznia lub studenta do określonego przedmiotu jest umiejętność stawiania sobie samemu zadań, wymyślania zagadnień, dobierania przykładów do wiadomości teoretycznych. Rzeczywiście ciekawość, dociekliwość są siłą napędową nauki. Z czasem z ... kursu współczesnej ... narodowej ... wymaga swojego ... w tym także nauczania ... zmniejszyć ... ich podstawy ... z nich wyrośnie także twórcze podejście do swojej pracy. Dążenie do samodzielnego myślenia, bez używania wszelkich kul w postaci ściąg, żywa praca myśli nad zagadnieniami zawodowymi to wskaźnik nieprzeciętnego intelektu i talentu.
Ciekawość zawodu i związanych z nim przejawów życia aktywnie kształtuje przyszłego specjalistę (spostrzegawczość, uwaga do szczegółów, analiza, eksperyment w każdej sytuacji, gdzie mogą być zastosowane wiadomości teoretyczne), rozwija żywe doświadczenie praktyczne. Dlatego, odpowiadając na pytanie postawione na początku, można powiedzieć, że doświadczenie KAŻDEJ MŁODEJ OSOBY w działalności zawodowej przede wszystkim zależy od jej osobistej aktywności, od zainteresowania nauką. Wskazane jest tylko, by takie doświadczenie nie budziło wątpliwości otoczenia. Nie można mówić, że «poboczna» praca w trakcie procesu dydaktycznego jest ważniejsza niż przyswajanie wiedzy teoretycznej. Im więcej podstawowych wiadomości ze swojego zawodu młody człowiek zdobędzie dzisiaj, tym pewniej i łatwiej będzie pracował jutro. Jednak dążenie studenta, by już teraz zdobyć doświadczenie praktyczne, wykładowcy powinni jedynie zachęcać. Dlaczego – powiedzieliśmy wyżej. Stosunki studentów z wykładowcami – szczególne...
moment studiów, szczególny temat rozmów, szczególna warstwa studenckiego folkloru. Maksymalizm i pragnienie działania młodych ludzi wymagają przeciwwagi w postaci umiarkowania starszych. I jeśli, drodzy studenci, spotkaliście wykładowcę, którego umiarkowanie jest wynikiem doświadczenia i wszechstronnej wiedzy, a nie uprzedzenia, to śmiem was powitać. Nasza edukacja ma dość kulturalnych i porządnych wykładowców, gotowych kształcić młodzież, dzielić się doświadczeniem z nowym pokoleniem. Takich ludzi trzeba szczególnie cenić.
Dobrze uczy się ten, kto wiele pyta. To także wschodnia mądrość. I wspaniale, jeśli macie wykładowcę, który potrafi prawdziwie i chętnie odpowiedzieć na wasze pytania. Jeśli zaś wasz wykładowca nie jest taki, jakim chcieliście go widzieć, nie warto się smucić. Lepiej samemu pójść do biblioteki i poszukać potrzebnego materiału.
Prawdę mówiąc (choć to dziwne), dążenie do samokształcenia oprócz uczęszczania na wykłady koledzy-studenci uznają za dziwactwo. Tymczasem praca nad sobą, doskonalenie swoich kwalifikacji zawodowych poza procesem nauczania w uczelni – niezależnie od poziomu nauczania – jest gwarancją dalszego sukcesu w działalności zawodowej. Ale nie trzeba zważać na niezrozumienie otoczenia. Istnieje takie pojęcie: „walka według hamburskiego rachunku”. Są to sytuacje, gdy zapaśnicy, którzy wcześniej umówili się między sobą, kto wyjdzie zwycięzcą w pojedynku przed publicznością, po zawodach spotykają się i naprawdę mierzą siły. Praca po ukończeniu uczelni będzie rywalizacją „według hamburskiego rachunku”.
Choć tu są i tacy, którzy zbyt pewnie przewidują wszystko na dość odległą przyszłość. Zastanówcie się sami.
Idę wilgotnymi korytarzami alma mater. Naprzeciw mnie idzie Natalka z sąsiedniego wydziału. A dziś obchodzą dzień tego wydziału. Koleżanka zaprasza mnie do studenckiej stołówki, gdzie z okazji święta zebrało się grono przyjaciół. Dobrze, chodźmy. W drodze do stołówki pokazuję okładkę książki, którą właśnie czytałam, monografię na dość wąski temat. I przy matowym świetle korytarzowych lamp widzę, że Natalka jest zdziwiona, a nawet zszokowana: «Po co ci to?» Takie pytania czasem wpędzają w ślepy zaułek. W końcu odpowiadam, że to mnie interesuje.
Oto jesteśmy w stołówce. Przy jednym stoliku siedzi wykładowczyni ze studentką, przed nimi leży róża na bardzo długiej łodydze. Atmosfera świąteczna. Naprzeciwko ich stolika, w kącie, hałaśliwa kompania. Studenci, którzy DZIŚ wszyscy jakby byli jubilatami, świętują nie sami: widzę obcych ludzi, pewnie z innych uczelni, JEŚLI w ogóle są studentami... Nagle dwoje z tych gości zaczyna głośno wykrzykiwać rosyjskie odpowiedniki «żółwiego jaja» i nawet bardziej brutalne. Wykładowczyni podrywa się i kieruje do wyjścia. Wychodząc, rzuca: «Dziś wasze święto, tak?! Też mi naukowcy! Pozakładacie doktoraty, a pieniądze i tak będziecie dostawać!». I znika ze swoją różą.
Ja ze swoją naukową książką też wychodzę, tylko po cichu. A wszystko to może stać się tematem monografii: dlaczego wykładowczyni tak pewnie nazwała ludzi z ulicy swoimi studentami i z góry wie, że zdobędą stopnie naukowe? Dlaczego jej nie oburzyło, że tacy ludzie w ogóle mogą być studentami, i zamiast: «Takim nie miejsce na naszej uczelni», wykrzyknęła: «Pieniądze będziecie dostawać!»? Wykładowcy przywykli do wszystkiego?! Chciałabym, żeby nie przywykali!
Mam nadzieję, że wszystkim nam starczy kultury i opanowania zarówno w «pokazowych występach», jakimi są semestry i sesje, jak i w «rywalizacji na hamburski rachunek». Tylko trzeba zwrócić uwagę na samych siebie i pracować nad sobą. Inaczej można by po prostu obejść się bez wyższego wykształcenia i «rozmawiać z Buddą» w domu.
Angielskie przysłowie mówi: «Lepiej nie narodzić się, niż nie być wykształconym; lepiej nie być wykształconym, niż być źle wykształconym».
Marta ARHAT
Б нн
й
я й -
р
Tłumaczenie maszynowe
Wiktor SAWCZENKO
«I WIDZIAŁEM BESTIĘ»
(Ciąg dalszy. Zob. publikację w «Słowie Proświty», numer 9)
«Kto ma rozum, niech policzy liczbę bestii, bo jest to liczba człowieka. A liczba jego to sześćset sześćdziesiąt sześć».
Nie wszystko można od razu pojąć w «Objawieniach św. Jana Teologa». Tak, odsłonięcie tajemnicy rozdziałów «Nadchodzi godzina sądu Bożego», «Błogosławieni, którzy umierają w Panu», «Początek sądu Bożego» (rozdz. 14), «Siedmiu Aniołów kary» (rozdz. 15) i zwłaszcza «Siedem czasz gniewu Bożego niszczy ziemię» (rozdz. 16) stało się możliwe dopiero po «odczytaniu» rozdz. 13, 17, 18, w których mowa o dojściu bestii do władzy i zagładzie Babilonu.
Dla ułatwienia zrozumienia okultystycznej istoty materiału rozdz. 14-16 «Objawień...» rozpatruje się go nie zawsze konsekwentnie (jeden po drugim), choć samo proroctwo jest chronologicznie uporządkowane.
Siedmiu Aniołów kary
«...5 Potem spojrzałem, - oto otwarł się w niebie przybytek świadectwa, świątynia, 6 i siedmiu Aniołów wyszło ze świątyni, mających siedem plag. Byli ubrani w czyste, lniane szaty i przepasani na piersiach złotymi pasami. 7 Jedno z czterech zwierząt dało siedmiu Aniołom siedem złotych czasz, pełnych gniewu Boga, który żyje na wieki wieków. 8 Świątynia napełniła się dymem od chwały Bożej i od Jego mocy. I nikt nie mógł wejść do świątyni, aż skończyło się siedem plag siedmiu ANIOŁÓW».
Siedem czasz gniewu Bożego niszczy ziemię
16 Usłyszałem donośny głos ze świątyni, który mówił do siedmiu Aniołów: «Idźcie i wylejcie na ziemię siedem czasz gniewu Bożego!»
Pokonawszy i strąciwszy na ziemię wielkiego smoka, węża starodawnego, Wszechmocny, jak się zdaje, nie przewidział, na jak żyzny grunt go strąca; tylu wspólników on znajdzie w ludzkim świecie. Zachwiał się cały Kościół chrześcijański, a w prawosławiu szybkim tempem dokonywała się zamiana w duszach ludzi chrystusowej treści na marksistowsko-leninowsko-stalinowską. Według słów Nostradamusa Cerkiew prawosławna stała się «bezpłodna». Bóg postanowił ukarać bestię oraz tych, dzięki których milczącej zgodzie i bierności wyrosła ona bujnym kwieciem.
PIERWSZY ANIOŁ
«2 I poszedł pierwszy anioł i wylał swoją czaszę na ziemię. I powstały złośliwe, bolesne wrzody na ludzi, którzy mieli znamię bestii i oddawali pokłon jej wizerunkowi».
Wygląda na to, że chodzi nie tyle o choroby i nieszczęścia powojennej ruiny, ile o zajadłość, zawziętość i fanatyzm zwycięzców. To były choroby psychiczne, które całkowicie wymiotły z ŚWIADOMOŚCI tych, którzy mieli znamię bestii (legitymację partyjną) i oddawali jej pokłon, chrześcijańską moralność ludzką. Było to pokolenie ludzi, którzy przyszli na świat w latach zbliżania się do «największego zaćmienia słońca» (1881 roku). Z czasem te «złośliwe choroby» u nich się rozwiną, i to doprowadzi do zniszczenia bestii (partii komunistycznej) samej siebie.
DRUGI ANIOŁ
«3 A drugi anioł wylał swoją czaszę do morza. I stała się krew jak u trupa, i każda żywa istota w morzu zginęła».
«Morze» to ludność Imperium Rosyjskiego, z którego, jak napisano w rozdz. 13 «Objawienia…», wyszła siedmiogłowa bestia. «I stała się krew» to wojna domowa w całym imperium, «jak u trupa» oznacza, że umarło stare imperium; «każda żywa istota w morzu zginęła» oznacza, że imperium przestało istnieć, a ludzie stali się składnikami już innego systemu, bolszewickiego. Fizycznie nie wymarli, nie przestali istnieć w tym znaczeniu, w jakim byli dotąd poddanymi dynastii Romanowów.
TRZECI ANIOŁ
«4 Trzeci anioł wylał swoją czaszę na rzeki i źródła wód, i stała się krew. 5 I usłyszałem anioła wód, który mówił: «Sprawiedliwy jesteś Ty, który jesteś i który byłeś, Święty, żeś to osądził! 6 Bo oni przelali krew świętych i proroków, a Ty dałeś im pić krew. Godni są tego!» 7 I usłyszałem, jak ołtarz mówił: «Tak, Panie, Boże Wszechmogący! Prawdziwe i sprawiedliwe są sądy Twoje!»
…
(…zanie Teologa, 13)
…dni…
…
«Rzeki i źródła wodne» – to narody, z których składała się Cesarstwo Rosyjskie. «...І сталася krew...» – rozpoczęły się wojny domowe wewnątrz każdego narodu, sprowokowane przez bolszewików – «bestię». W Ukrainie zwłaszcza rywalizowało ze sobą kilka sił o władzę: Symon Petlura i jego partia, hetman Skoropadzki (odłamek tronu Romanowych), Nestor Machno (który pod względem przekonań ideowych był bliski «bestii»). Tu, jak w całym imperium, dochodziło do grabieży i niszczenia świątyń, mordowania duchownych, a robiło to tylko etnos. Czerwona bakteria Antychrysta rozkładała odwieczną chrześcijańską mentalność Ukraińca; przemieniał się on w swoje przeciwieństwo, zwłaszcza w miastach, gdzie było najwięcej fragmentów bestii. To samo można powiedzieć o Białorusinie, Rosjaninie, Gruzinie, Ormianinie – o wszystkich, którzy z mlekiem matki wessali Bożą moralność.
«Anioł wód» – najprawdopodobniej przy Wszechmogącym jest Anioł, który odpowiada za narody.
CZWARTY ANIOŁ
«8 Czwarty anioł wylał swoją czaszę na słońce. I dano mu palić ludzi ogniem. 9 I wielki upał palił ludzi, i bluźnili oni imieniu Boga, który ma władzę nad tymi plagami, – i nie pokutowali, aby oddać Mu chwałę».
Jeśli sześć plag gniewu Pańskiego – pierwsza, druga, trzecia, piąta, szósta i siódma – wyjaśniają się i są poparte wyraźnymi wydarzeniami historycznymi (a nie samą tylko logiką), to czwarta jest trudna do zrozumienia.
W ujęciu okultystycznym Słońce to nie po prostu planeta, lecz coś znacznie wznioślejszego. Tajemnica Słońca jest największą z licznych tajemnic okultyzmu. Wystarczy powiedzieć, że wszystkie świątynie starożytnego świata były budowane twarzą ku Słońcu, a ich portale otwierały się na Wschód. Pitagorejczyk Filolaos mówił: «Słońce jest zwierciadłem ognia, którego majestat, odbijając się w tym zwierciadle, spływa na nas, a tę wielkość nazywamy obrazem...» «Istnieją trzy w jednym, przy czym centralne Słońce jest zapowiedzią Natury: pierwsze to ogólna przyczyna wszystkiego, Najwyższe Dobro, doskonałość; drugie – moc – Najwyższy Rozum, obdarzony władzą nad wszystkimi istotami rozumnymi; trzecie – to widzialne słońce. Czysta energia rozumu słonecznego zstępuje z tronu, który jaśnieje – w środku nieba nasze Słońce zajmuje jego miejsce; przy tym ta czysta energia jest Logosem naszego systemu».
Wypowiadając to, Julian ujawnił tylko część słonecznej tajemnicy i mimo że był cesarzem i wtajemniczonym, musiał pożegnać się z życiem. Sokrates zaś, nota bene, zginął za taką samą zbrodnię, nie będąc wtajemniczonym.
Zatem dla wyjaśnienia istoty czwartej! czaszy gniewu Bożego potrzebne są specjalne wiedza teozoficzna i okultystyczna, której autor tych słów, niestety, nie posiada. Ale jeśli wziąć tę – czwartą czaszę kary jako punkt na krzywej (czy prostej) kary za grzechy, które Bóg kolejno zsyłał na świat prawosławny, to znając to, czym jest trzecia! i piąta «czasza», można domyślać się wydarzeń, które działy się między wojnami domowymi lat dwudziestych a grozami lat 1935–1941.
Ponad wszelką wątpliwość najważniejszym wydarzeniem był Hołodomor. Zwierzę zaplanowało go, by zniszczyć gospodarza, który nie mieścił się w nauce „węża”, był ciężarem na nogach tych, którzy maszerowali ku komunizmowi. Najpierw wytracono lub deportowano najwydajniejszą część rolniczego producenta – „kułaków”, którzy karmili nie tylko imperium, lecz także Europę. A potem zwierzę wygrabiło ze wiejskich komór wszystkie zapasy, skazując rodziny na głodową śmierć. W poszukiwaniu chleba ludzie wędrowali do miast, ale tam czekały na nich kordony uzbrojonej milicji, która miała rozkaz zabijać. Tymczasem za granicę szły eszelony wyselekcjonowanego zboża – zapłata za technologie przemysłowe. Stalin nabierał mięśni przed wielkim skokiem industrialnym.
Hołodomor miał dwojaki kierunek. Pierwszy – wspomniany wyżej, a drugi – wieczny. Zwierzę zamierzyło wyniszczyć ukraińską ludność, która przeważnie skupiała się na wsi. Od wieków miasta na Ukrainie rosły liczebnie dzięki wsiom, a nie odwrotnie. Dlatego zniszczenie ukraińskiej wsi oznaczało zniszczenie etnosu. Nie było to obcinanie gałęzi, lecz wykorczowywanie. To wykorzenienie okazało się bardzo skuteczne. Od głodu według kłamliwej statystyki OGPU zginęło trzy i pół miliona ludzi; prawdziwe obliczenia pokazały jednak cyfrę sześciu milionów. Tymczasem miasta, w których element ukraiński nie był dominującym składnikiem, były zaopatrywane w produkty – źle, ale były zaopatrywane.
Zmniejszenie liczby Ukraińców pociągnęło za sobą także zmiany w jakości narodu. Złamano buntowniczego ducha, nieposłuszeństwo, odwieczne dążenie do wolności. Ukraińcowi wszczepiono charakter wołu. To, czego nie udało się dokonać carskim dynastiom, a wcześniej Rzeczypospolitej przez kilka stuleci, zwierzę zrobiło w jakieś trzy–pięć lat. Holodomorem 1933 roku zadano narodowi ukraińskiemu cios takiej siły, że ocknie się po nim dopiero po kilku pokoleniach. Ale jednak ocknie się. Mentalność twórcy, pracownika, narodu o wesołym usposobieniu odrodzi się.
Trzeba powiedzieć, że głód dotknął również niektóre regiony Rosji, zwłaszcza Powołże. Ale tamtejszy Hołodomor nie przybrał takich rozmiarów jak na Ukrainie, a poza tym nie miał charakteru etnicznego.
Trudno powiedzieć, jakim kluczem można odsłonić tajemnicę czwartej czaszy gniewu Bożego i jak połączyć ją ze słońcem. Czyż nie dlatego, że chłopi są najbardziej bezpośrednio związani z niebieskim ciałem niebieskim! Od słońca bowiem zależy urodzaj zbóż i traw, a zatem płodność bydła. Słońce przez rośliny i zwierzęta daje energię człowiekowi. Zabierając chłopom produkty, bestia zabrała im energię, którą słońce daje do życia.
Pewne jest tylko jedno: kara była Boża, choć wykonywana ręką antychrysta. Narodowi ukraińskiemu przeznaczono odkupić grzechy przez cierpienie i przeszedł on wszystkie kręgi piekła. Ale „…i nie upamiętali się, by oddać Mu chwałę”. Dlatego też wylane zostały kolejne czasze gniewu Bożego.
PIĄTY ANIOŁ
„10 A piąty anioł wylał swoją czaszę na tron bestii. I zaciemniło się jej królestwo, a ludzie kąsali sobie języki z bólu, 11 i bluźnili Bogu niebieskiemu z powodu swego bólu i swoich wrzodów, lecz nie upamiętali się ze swoich uczynków!”
Oprócz szefa NKWD Henryka Jagody. W celi przed egzekucją powiedział: „A Bóg jednak istnieje… Od Gospodarza (Stalina) nie zasłużyłem na nic poza wdzięcznością za oddaną służbę, od Boga zaś musiałem zasłużyć na najsurowszą karę. Spójrzcie, gdzie jestem teraz, i zastanówcie się, czy Bóg istnieje”. Tych słów nie wypowiedział byle kto, lecz jeden z najokrutniejszych katów wszystkich czasów i narodów, na którego sumieniu ciążyły miliony istnień ludzkich, człowiek, który przez piętnaście lat należał do ścisłego kręgu osób najbliższych Stalinowi. Nawet „carowie” (pierwsi sekretarze komitetów partyjnych republik związkowych) nie byli tak blisko wodza, jak Jagoda.
Ale „tron bestii” to nie tylko miejsce w Kremlu i ludzie, którzy kierowali ZSRR. Prawdziwym „tronem” są ci, którzy stworzyli to „bestialskie” państwo, czyli partię komunistyczną. A mianowicie: Trocki, Zinowjew, Kamieniew – trzej spośród siedmiu głów (oprócz Stalina), o których pisze św. Jan Teolog i, zapewne, Nostradamus.
Z domu wyjdzie siedmiu, niosąc śmierć i śmiertelną świtę.
Grad, burza, zaraza, zło, okrucieństwo.
Przez Króla Wschodniego na Zachodzie wszyscy zaczną uciekać
(Przez Króla Zachodniego na Wschodzie.)
odetnie sobie swoich dawnych zwycięzców (Tekst autentyczny).
Gospodarzowi zrobiło się nieswojo na tym przestępstwie, zwłaszcza gdy Trocki rozpoczął przeciwko niemu demaskatorską wojnę. A była to jedna z największych łamigłówek politycznych, która ponadto stała się bestialskim, krwawym wypaczeniem nauki. I cały międzynarodowy ruch komunistyczny chwiał się między wodzem nowego imperium a trockizmem, Ewangelią od szatana. Tuż obok byli jeszcze Kamieniew i Zinowjew, za którymi z czasów przedrewolucyjnych ciągnął się wizerunek założycieli i teoretyków Państwa Radzieckiego.
Ale ci, a także inne postacie nieco niższego szczebla, jak na przykład Bucharin (ulubieniec partii, twórca nowej konstytucji), Rykow, Rudzutak i podobni, nie było tak łatwo zrzucić z szachownicy. Szachista musiał dobrze pomyśleć, od której strony do nich podejść i jak przewidzieć bieg wydarzeń na kilka lat naprzód.
Rozwiązanie zostało znalezione.
Pierwszego grudnia 1934 roku zamordowano Kirowa, drugą osobę w partii i głównego konkurenta do tronu. To wydarzenie stało się początkiem i prawdziwym Apokalipsą dla «Gwardii Leninowskiej», osią, na którą nanizane zostaną wszystkie procesy sądowe. Znamienne, że rozpoczęło się niszczenie zwierzyny samej siebie, a dokładniej zrzucanie przez Węża starej skóry, 1935 r., której suma cyfr wynosi osiemnaście. Ale wydarzenia z 35. roku były zaplanowane przez kogoś jeszcze w 1926 roku, z tą samą sumą cyfr, czyli 18. Wtedy, po rozpędzeniu trockistowskiej demonstracji 7 listopada, Stalin wystąpił jako pełnoprawny władca imperium. Lata 1926 i 1935 stały się dla niego dwoma «szczytami horoskopu», ekstremami życiowymi, które nadały całemu dalszemu życiu określoną «tonację» absolutnej władzy.
W przytoczonym powyżej fragmencie
«Objawienie...» słowo «ludzie» wyróżniono. W Biblii przypadków nie ma, wszystko ma sens. Czasem za «drobiazgiem» kryje się wielka tajemnica. Co autor miał na myśli, wyróżniając to słowo? Czy nazwanie ich ludźmi jest tylko warunkowe, czy chodzi o to, że są szczególni wśród ogółu?
Otóż w 1935 r. rozpoczęła się zagłada tych, niepodobnych do innych, ludzi – architektów i budowniczych nowego społeczeństwa, tych, którzy zasiadali na nowym tronie, i tych, którzy go budowali. Bez przesady można powiedzieć, że materiałem budowlanym były ludzkie życia, krew i cierpienia. W imię idei oni – architekci i budowniczowie – wyniszczali poszczególnych ludzi, całe rodziny, warstwy, plemiona i narody. Tak, siepacze Murawjowa, wysłanego na Ukrainę przez Lenina, rozstrzeliwali w Kijowie każdego, kto nosił kozackie wąsy albo mówił po ukraińsku. A z rozkazu Trockiego zorganizowano ludobójstwo kubańskiego i dońskiego kozactwa – ludobójstwo ludzi, którzy brali udział w ruchu machnowskim.
9 Kto ma uszy, niech słucha:
10 Kto do niewoli wodzi,
sam pójdzie do niewoli.
Kto mieczem zabija,
sam musi być mieczem zabity. (Ap 13)
Trockiego najpierw deportowano, potem, już w Ameryce Łacińskiej, zamordowano czekanem.
Zinowjewa i Kamieniewa aresztowano w Moskwie 16 grudnia, po zabójstwie Kirowa. Zinowjew otrzymał dziesięć, Kamieniew pięć lat więzienia. Ale zabójstwo Kirowa, aresztowanie i skazanie Zinowjewa i Kamieniewa były tylko preludium do wielkiego dramatu, który trwał od 1935 do 1941 r. i trzymał «publiczność» w wielkim napięciu.
«Kamieniew Lew Borisowicz zmarł 25.08.36 r. w wieku 58 lat. Przyczyna śmierci – kreska. Miejsce śmierci – Moskwa».
Kamieniewa Olga Dawidowna zmarła 09.41 r. w wieku 58 lat. Przyczyna śmierci – kreska. Miejsce śmierci – kreska.
Kamieniew Aleksander Lwowicz zmarł 07.39 r. w wieku 33 lat. Przyczyna śmierci – kreska. Miejsce śmierci – kreska.
Zinowjewa rozstrzelano również 25 sierpnia.
Takie oficjalne papiery z NKWD otrzymywali już niekiedy krewni setek tysięcy rozstrzelanych.
Jagoda zabrał sobie kupę tego, co [...] wymordowani twórcy bolszewickiego «terroru» [...] mojego również rozstrzelali, [...] Jagoda, któremu skrócił życie [...] rozstrzelano też Jeżowa i [...] na zawsze [...] w mojej sprawie. «Kupiony revolver», [...] zawinięty w papier, [...] «Kamieniew», «Zinowjew» tak mówi [...] w opisie dołączonym do akt.
5 | odpłaćcie mu, jak [...]
[...]
[...]
[...]
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
wczynki mojego!
Podwójnie nalejcie do czary, którą
on wam podawał!
Jest to napisane w 18. rozdziale «Objawienia...» o „Upadku Babilonu”, lecz w pełni odnosi się to do wydarzeń od 1. do 16. grudnia 1934 roku. Czystka rozpoczęła się od obcinania zbędnych głów Hydry. Ale aby zdjąć także całą starą skórę „węża”, potrzebny był specjalny aparat.
Mój stworzony NKWD został przekształcony w ogromną armię z dywizjami, setkami tysięcy strażników. Jeżow podwoił pensje w swoim resorcie. Enkawudzistom przekazano kremle, mieszkania, domy wypoczynkowe, szpitale; na peryferiach stają się absolutną władzą.
Nastał rok 1937, kiedy to bezbronny po generalnej czystce NKWD rozpoczął totalne niszczenie starej leninowskiej gwardii – budowniczych tronu. Śmierci nie uniknął nikt, kto bezpośrednio lub pośrednio był związany z Leninem, Zinowiewem, Kamieniewem, Trockim i w ogóle z wydarzeniami październikowymi 1917 roku.
Za rozstrzelaniem Jagody stała nie tylko (i nie tyle) śmierć szefa resortu, który nie usprawiedliwił zaufania, lecz cała kohorta z leninowskiego chowu, która po cichu sympatyzowała ze starymi partyjniakami. Wszystkich ich zniszczono. Taki sam los spotkał organizatora rozstrzelania rodziny carskiej, starego przyjaciela Trockiego, przewodniczącego czerwonego Uralu Aleksandra Biełoborodowa. Nie uratowała go nawet śmiertelna choroba – rak krtani.
„Krew moja na was i dzieciach waszych...” Na każdym z nich była krew – mniej lub więcej.
Z polecenia Stalina rozstrzeliwano nie tylko „wrogów ludu”, ale także ich żony i dzieci, które ukończyły dwanaście lat.
Z jego też polecenia stosowano tortury podczas śledztwa. Tak więc pierwsze przesłuchanie w więzieniu na Suchanowce często zaczynano od brutalnego bicia nahajkami – by znieważyć, upokorzyć, złamać. Żonę brata Ordżonikidze, Papulię, tu zachłostano kańczugami na śmierć. W celi tortur leningradzkiego NKWD więźniów sadzano na cementowej podłodze i przykrywano skrzynią, z czterech boków której sterczały gwoździe. Taką skrzynią o wymiarach metra sześciennego przykryto olbrzyma, dowódcę armii Dybenko.
«Lecz w swoich czynach nie pokajali się...» Skrucha bowiem przychodzi z wiarą w Boga, a przecież wszyscy oni byli współwinni zniszczenia wiary Chrystusowej i świątyń.
Odwoływano z zagranicy POSŁÓW, radców ambasad, attaché, pełnomocników handlowych, rezydentów wywiadów i zwykłych wywiadowców — i wszystkich ich czekał ten sam los. Wabiono do Moskwy czołowych funkcjonariuszy Kominternu... A tych, których nie udało się zwabić, likwidowali agenci odnowionego NKWD.
W tej rzezi zapewne więcej zginęło niewinnych, to znaczy tych, którzy nie splamili się krwią, lecz to były „wiórki” przy wyrębie lasu. Funkcjonariusze-kaci z resortu Jeżowa nie mieli czasu dochodzić prawdy — poganiano ich; przeznaczono im bowiem półtora roku. Przy wyrębie lasu brały udział tysiące kierowników partyjnych, którzy wchodzili w skład „trójek” i „osobliwych narad”. W ciągu 1937 roku wytępiono starych rewolucjonistów, tych, którzy stworzyli obie rewolucje — lewicowych i prawicowych eserowców, starych narodowolców, anarchistów. Do unicestwienia budowniczych tronu (architekci już wcześniej zostali rozstrzelani) Stalin wciągał szeroki ogół i czynił współuczestnikiem widowiska (misterium) każdego. ZSRR stał się ciągłą katownią. Wtedy to zaćmiło się królestwo bestii i ludzie z bólu „gryźli języki”. Dlaczego „języki”? Ano dlatego, że na przesłuchaniach żądano od nich przyznania się do wszystkich śmiertelnych grzechów. A także do tego, co nie miało z nimi żadnego związku —
Wtedy to (1939 r.) przywódca rosyjskich faszystów w stanie Connecticut Anastazy Wonsiacki z nadzwyczajnym uznaniem wyrażał się o Stalinie, który u siebie „zniszczył więcej komunistów, niż Hitler, Mussolini, Czang Kaj-szi razem wzięci”. A ówczesny przywódca rosyjskich faszystów w Mandżurii Rodzajewski pisał: «Jestem gotów wziąć na siebie odpowiedzialność za wszystkie działania rosyjskiej partii faszystowskiej. Jestem gotów stanąć przed sądem, gotów umrzeć, jeśli będzie to konieczne! Chcę rozpocząć nowe życie jako narodowy komunista i przekonany stalinista».
Za co taka cześć od faszysty? Tylko za niszczenie komunistów-leninowców, czy może za Hołodomor na Ukrainie, który na długo nadszarpnął pulę genową narodu?
Nawiasem mówiąc, Rotzajewskiego zwabiono do sowieckiej ambasady w Pekinie, wywieziono do Związku Radzieckiego i tam rozstrzelano na Łubiance.
7 kwietnia 1939 r. przestał istnieć krwawy karzeł Jeżow. Na procesie przypisywano mu: «Jeżow i jego WSPÓLNICY praktycznie przygotowali na 7 listopada 1938 r. puczu». Na to odpowiedział: «Z natury nigdy nie potrafiłem znosić przemocy nade mną. Dlatego pisałem wszelkie bzdury. Stosowano wobec mnie najokrutniejsze bicie».
..Nalej mi dwa razy…
…do czary, którą on…
W grudniu 1938 r. na stanowisko przewodniczącego NKWD został mianowany Beria.
Za czasów swojego panowania Stalin zabił Mienżyńskiego, Jagodę, Jeżowa, a także Abakumowa, którzy jeszcze podczas rządów nad strukturami siłowymi Beria zajmowali najwyższe stanowiska w NKWD. Spod jego ciężkiej ręki uszedł tylko sam Beria, który na cudzym smutnym doświadczeniu nauczył się dni swojej egzekucji i zadał wodzowi prewencyjny cios. Stalin działał jak zbrodniarz najwyższej klasy, jak pachan: po kolejnej fali mordów, dokonanych na jego rozkaz, rzucał wykonawców na pastwę tłumu.
«Ja nie jestem Stalinem, ale Stalin to ja» – mówili bolszewicy. Jeśli jednak mówić o zwykłym obywatelu tamtych czasów, to bez przesady w każdym był Stalin, jak w wierzącym Bóg. A tylko drugie (moje) było STRACH: cały spektrum strachu: od obawy po zwierzęcy przerażenie.
Pierwszego roku naszej ery narodził się Boży Syn, Jezus Chrystus. A w 1818 r. na świat przyszedł syn szatana – Karol Marks. Najpewniej i tu był swój Jan-antychryst, który ogłosił wszystkim ciemnym «dobrą» nowinę o jego przyjściu. O nim wiedzieli też prorocy dalekiej i bliskiej przeszłości, jak o…
apostoła jego nauki, «księcia ciemności» (według określenia Nostradamusa) – Stalina. Znali je i opisali, lecz w formie metaforycznej, ponieważ «Wam (Wtajemniczonym) dano poznać tajemnice Królestwa Bożego, ale tym, którzy są na zewnątrz, wszystko podaje się w przypowieściach; aby, patrząc, patrzyli, a nie dostrzegali; i słuchając, słuchali, a nie rozumieli; aby w żadnym czasie nie zostali nawróceni i aby ich grzechy nie zostały odpuszczone». (Nawrócić się oznacza zdobyć wiedzę, która należy wyłącznie do Wtajemniczonych.)
«Biada temu człowiekowi, który w Torze widzi tylko proste opowiadanie i zwyczajne słowa! Tekst dosłowny to jedynie szata Tory. Biada temu, kto weźmie tę zasłonę za samą Torę».
To samo można powiedzieć także o Biblii, a zwłaszcza o «Objawieniu św. Jana Teologa», które wśród ludzi okultystycznych uchodzi za jedno z najbardziej proroczych.
Czasza gniewu Pańskiego, którą wypił piąty Anioł na tron bestii, bez cienia wątpliwości – to wydarzenia związane ze zniszczeniem przez Stalina architektów i budowniczych Państwa Radzieckiego. We wszystkich ówczesnych działaniach widać rękę szatana;
Lecz za tymi okropieństwami przebija się jakaś wyższa celowość.
Stalin najpierw wyniszczał pretendentów do tronu (czy władzy). W tym celu stworzył okrutny aparat z ludzi, którzy nie boją się śmiertelnego grzechu. Ci wyniszczają gwardię leninowską, wśród której nie było
Chyba nie było nikogo, kto by nie splamił się krwią. To znaczy rękami jednych katów unicestwiano innych. Potem dobierano nową kohortę ludzi o tych samych cechach. I oto oni zaczynali mordować niedawnych morderców w całym kraju. Półtora-dwa roku później, w latach 1935–1937, wymordowano wszystkich „podwładnych” Jagody, a następnie nowi przybysze zaczęli wyniszczać ludzi Jeżowa. Kaci mordowali katów. Działał gigantyczny separator, który wyrzucał wszystko, co najokrutniejsze i najbardziej bezdusznie. To nie były setki, lecz setki tysięcy nieludzi, którzy przez wiele lat zalewali krwią cały kraj; teraz były one wymiatane z ziemskiego życia. Odpowiednio w ziemskim społeczeństwie rósł odsetek tych, którzy nie rozkoszowali się cudzym cierpieniem. Mówić wtedy o uzdrowieniu było jeszcze za wcześnie; w powietrzu było bowiem więcej strachu niż tlenu. Ale selekcja się dokonała. Dzieci ludzi przerażonych na śmierć, gdy nadeszła ich kolej, by objąć ster władzy, nie miały wewnętrznej potrzeby stawiania kogokolwiek pod ścianą. Przynajmniej większość z nich. Jak mówią źródła religijne, szatan jest zaprogramowany na samozniszczenie. Co się też stało w imperium sowieckim.
SZÓSTY ANIOŁ
«12 Szósty zaś anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat, i woda jej wyschła, aby przygotować drogę królom od wschodu słońca. 13 I ujrzałem, że z ust smoka, z ust zwierzęcia i z ust fałszywego proroka wychodzą trzy duchy nieczyste, podobne do żab; 14 są to duchy demoniczne, czyniące znaki. Wychodzą one do królów całej ziemi, aby ich zgromadzić na wojnę wielkiego dnia Wszechmogącego Boga. 15 Oto przychodzę jak złodziej! Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodzić nago i aby nie oglądano jego hańby! 16 I zgromadził ich na miejscu, które po hebrajsku zwie się Armagedon».
Naród to rzeka, która płynie w czasie OD pokolenia do pokolenia.
Efrat – lud prawosławny, jeden z największych na świecie nosicieli chrześcijaństwa, który fizycznie wytępiono głodomorami, obozami koncentracyjnymi i epidemiami, a duchowo – podmieniono w nim ODWIECZNE CHŁOPSKIE WARTOŚCI, nawet takie jak oddanie ojcu i matce. Przykład: Pawlik Morozow. Oddanie uznawano wyłącznie dla partii komunistycznej i towarzysza Stalina. Na doszczętnie zniszczonym chrześcijaństwie znalazło się miejsce dla wschodnich carów, tych, którzy przewodzili narodom świata muzułmańskiego i wchodzili w skład Biura Politycznego. Równocześnie torowano drogę do połączenia z chińskim ludzkim morzem – na razie nie na poziomie narodów, lecz na poziomie ideologii.
«Russkij s kitajcem – bratja nawiek...» – śpiewano w ówczesnych piosenkach.
z ni -ju- R ER EETEE
ren
r ni R
-- sz- - ij
- -- PO i lju inn - JaJuLRLR - szy
Trzy duchy nieczyste, które wychodziły (te słowa wyróżnione, co wskazuje na ich szczególne znaczenie) z ust smoka (marksizm, «leninizm», «stalinizm») i zwierzęcia (partii komunistycznych) oraz fałszywego proroka (Stalina) – Komintern (kongresy 1-y, 2-gi, 3-i i 4-y), a zwłaszcza jego kongresy, które odbyły się już za rządów Stalina: 5-y (od 17 czerwca do 2 lipca 1924 r.), 6-y (od 17 lipca do 1 września 1928 r.) oraz 7-y (od 25 lipca do 25 sierpnia 1935 r.). Delegaci, rozjechawszy się, nieśli w cały świat znamiona węża, a przede wszystkim instrukcje zwierzęcia. Były one następujące:
1. Bolszewizacja partii komunistycznych świata, przekształcenie ich w silne masowe struktury i opanowanie ich ideologicznymi, taktycznymi i organizacyjnymi podstawami leninizmu (5. kongres).
2. Przygotowanie proletariatu do nowych walk klasowych, które zbliżały się w związku z narastaniem ŚWIATOWEGO kryzysu gospodarczego 1929–1933 r. Walka o obronę ZSRR i chińskiej rewolucji (6. kongres).
3. Instrukcja (jeszcze leninowska), by w razie wybuchu wojny przekształcić ją całkowicie z imperialistycznej w obywatelską.
Taktyka jednolitego frontu, ustanowiona przez 7. kongres, została zastosowana podczas antyfaszystowskich walk w Hiszpanii w 1936 r.
Jak widać, idee (instrukcje) Komintern
były skierowane na zniszczenie, agresję i rozlew krwi. Są to bowiem idee, których duchami są demony, czyniące znaki, to znaczy zjednujące sobie wspólników. Nimi była ogarnięta cała planeta. „...Wychodzili do królów wszechświata”, aby zebrać ich na wojnę”, a dokładniej: sprowokować światową rzeź. A ten, kto to rozumiał, musiał chodzić po kryjomu, jak złodziej, i chować swoje spojrzenia, tak jak chowa się przed obcymi oczami nagość. „Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swojej szaty, aby nie chodzić nago i aby nie widziano jego hańby!”
Jeśli odrzucić plan okultystyczny, to przeważająca większość członków Kominternu była ideowymi lub płatnymi agentami bestii.
I wreszcie ostatni, najważniejszy z kielichów, który wylał szósty anioł: „..2165 zebrał ich na miejsce, które po hebrajsku nazywa się Armagedon”.
Miejscem Armagedon jest Hiszpania, kraj, w którym czerwona bestia, wykorzystując jego skrajne wyczerpanie gospodarcze, w 1931 r. zwyciężyła i stworzyła republikę podobną do [...] pod zwycięstwo partii komunistycznej dyktator Primo de Rivera, który wraz z wojskami francuskimi w 1929 roku dokończył zagarnięcia Maroka. Każda wojna wiąże się nie tylko z krwią, lecz także spada na społeczeństwo nie do uniesienia ekonomicznym ciężarem. Z tego zawsze korzysta czerwona bestia. W Hiszpanii przekształciła ona wojnę imperialistyczną w buržuazyjno-demokratyczną rewolucję, której zwycięstwem sama się następnie posłużyła (według rosyjskiego scenariusza z 1917 r.). Należy zauważyć, że jednym z działań czerwonego hiszpańskiego rządu była konfiskata majątku Kościoła oraz oddzielenie go od państwa. Oznacza to, że działało to samo satanizm.
Była jeszcze jedna siła tego rodzaju: faszyzm, który zyskiwał coraz większą moc w Europie. On również dążył do władzy i podobnie wykorzystywał błędne rachuby rządzącego reżimu. 18 lipca 1936 r. faszyści pod wodzą generała Franco podnieśli bunt. Starły się dwie siły: za jedną stała Niemcy, za drugą Związek Radziecki. Jak wiadomo, Stalin natychmiast odpowiedział na bunt w Hiszpanii, przerzucając tam mnóstwo agentów NKWD, doradców wojskowych, czołgi i samoloty.
Gnano tu te siły «ochotników» z całego świata. Zebrali się na miejscu, «które po hebrajsku nazywa się Armagedon».
Dlaczego miejsce Armagedon? Chodzi tu nie o miejsce w przestrzeni, jakim stała się Hiszpania, lecz także o czas, bo wszystko dopiero się zaczynało. Dalej agresja brunatnego «węża» rozlała się na większą część Europy. Później, w 1941 r., doszło do zderzenia obu fragmentów węża: brunatnego z czerwonym. Ale początek, próba sił, nastąpiła właśnie w Hiszpanii.
Choć wtedy zwyciężyła brunatna bestia, to i czerwona nie poniosła straty. Na rozkaz Stalina generał Aleksander Orłow (prawdziwe nazwisko Lew Feldman), który był zastępcą głównego doradcy wojskowego armii republikańskiej, uzgodnił z czerwonym hiszpańskim rządem i wywiózł do ZSRR 600 ton złota. Złoto to przechowywano w jaskiniach nadmorskiego miasteczka Kartagena. Wszystkich, którzy brali udział w wywozie, zlikwidowano.
Hiszpańskiemu narodowi jego nie zwrócono, a «niewozwraszczeniec» Orłow w czasach wielkiej czystki za nierozgłaszanie tajemnicy wytargował u Stalina dla siebie i swoich bliskich życie.
Nawiasem mówiąc, złoto wywiózł pod nazwiskiem przedstawiciela Narodowego Banku USA Blackstone'a.
Oprócz oficjalnych funkcji zastępcy głównego doradcy Orłow miał za granicą jeszcze dwie: kierował krwawym polowaniem na
Кі оон 0 ти тт с
о -
stalinowskiej. Właściwie podstawił swój naród
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
жень Б
и а М ли зл 0 Б Р А нн и іці
р
. -
-й - -ї 'і М
- 4 і її г з - Р й о ь їТ
5 wagą siedmiuset [...] rozrąbał go na kawałki, na pięciu tysiącach [...] Persów. To było [...] przed narodzeniem wczesnym [...]
tego, który opisywał Armagedon,
raczej cały historyczny prototyp,
a w tym przypadku właściwie byłoby cytować termin «Armagedon», związany z
celem rozłożenia
wszystkie energie, którymi mroczne siły ludzkości [...]. Prawa
istot materialnego i [...] światów. Innymi słowy: próba zniszczenia ustalonego postępu
i [...] rozwój zgodnie z planem Ciemnych. Opanowanie władzy w Rosyjskim cesarstwie przez czerwonych, a w kajzerowskich Niemczech przez brunatnych, nie ograniczało się jedynie do zwycięstwa klanów; chodziło o zmianę ludzkiej istoty, o zastąpienie w niej humanistycznych [...] priorytetów wymyślonymi przez Marksa i Nietzschego.
Kto zatem obsługiwał te dwie tożsame religie? Jak wiadomo, w Związku Radzieckim w połowie lutego 1937 r. wśród sekretarzy obkomów niższe wykształcenie miało 70 procent, a rejkomów — 80. W Niemczech sytuacja nie była lepsza. Ale byli to zawzięci, okrutni ludzie; pokolenie ich przyszło na świat materialny w latach zbliżonych do strasznego w planie okultystycznym 1881 roku. Większość z nich odznaczała się fanatycznym charakterem i w związku z tym posiadała zdolności medialne. Przestrzeń może zachwiać nie tylko ryk tłumu, lecz także oddech złośliwości. Cała wówczas Europa była przeniknięta tym oddechem, a on falami czarnego niebezpieczeństwa toczył się na wszystkie kontynenty.
SIÓDMY ANIOŁ
Wróćmy jeszcze raz do roku 1881 – roku największego «zaćmienia słońca» w całej historii ludzkości (według słów M. Nostradamusa). Wtedy to został pokonany i strącony na ziemię «wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi cały wszechświat» кі 12). Kościół wiedział o tym wydarzeniu na niebie, choć wiedzę okultystyczną uważa za grzech. Papież Leon XIII w 1884 roku ogłosił encyklikę – apel do całego świata, w którym podzielił rodzaj ludzki na dwa przeciwne obozy: jeden – pod Bogiem, drugi – pod szatanem. Dalszy przebieg wydarzeń pokazał, że papież się nie mylił. Później podobną «encyklikę» ogłosiła sama bestia, pokonawszy w II wojnie światowej analogiczną bestię; ona także podzieliła świat na dwa obozy – socjalistyczny i kapitalistyczny.
Zwraca uwagę analogia biografii dwóch wodzów.
Hitler, podobnie jak Stalin, był trzecim dzieckiem w rodzinie.
Wszystkie dzieci w obu rodzinach, które przyszły na świat przed ich narodzinami, umarły.
Obaj pochodzili z biednych rodzin.
Obaj byli niedouczonymi studentami.
Ojciec Hitlera, podobnie jak ojciec Stalina, przez pewien czas także zarabiał na życie krawiectwem.
U Stalina, a u Hitlera ukochane kobiety popełniły samobójstwo.
O jednym i o drugim krążyły pogłoski, że je zabili.
Ci dwaj, bez cienia wątpliwości, byli fragmentami «wielkiego smoka, węża starodawnego». Byli jakby duplikatami, zesłanymi w świat materialny. Ale pracy starczyło obu. Z istoty rzeczy wodzowie stanowili dwie strony tego samego medalu, wytopionego z stopu, którego dotąd nie znała ludzkość i który można nazwać co najwyżej «satanitem». W związku z tym warto przypomnieć, że Stalin w młodych latach podpisywał niektóre swoje podburzające artykuły charakterystycznym pseudonimem – Bessoszwili. БТ ВМР ОНИ
w Związku Radzieckim, a w hitlerowskich Niemczech wymordowywano duchownych. Jeśli komunistyczna partia ogłosiła religię opium dla mas, to faszyści poszli dalej: uczynili siebie nosicielami Boga, ale swojego, narodowosocjalistycznego. Nawet na blachach nagrobnych wybijano napis «Gott mit uns» – «Bóg z nami». Działo się to jednak już po dojściu Hitlera do władzy. A wcześniej Niemcy zakładali na terytorium Związku Radzieckiego swoje szkoły czołgowe i lotnicze, których – zgodnie z traktatem wersalskim – nie mogli mieć u siebie; budowali tajne filie fabryk zbrojeniowych; tutaj też tworzono niemiecką broń chemiczną i prowadzono tajne doświadczenia z nią. A już po dojściu Hitlera do władzy, niedługo przed początkiem niemieckiej ekspansji, wysoki gość Himmler przyjeżdżał, by przejąć
о нан
ван нання -- ТИ
УР "тром і ЯРОГО 7 , і і "ром Т; м а. Фі дк до може цє сефодияя |
вно вв
я | | ? «бу би і
1
ї - із.
Т
Речі
ї б -к ---||" чи ч
м
ж ст Пр и
Р г 5 іч з - - ; й і СРО КА, а ОЧДЮ "ЗА.
doświadczenie budowy obozów koncentracyjnych i ich reżimów przetrzymywania. Himmler okazał się zdolnym uczniem. Nie zmieniając radzieckiego prototypu technologii unicestwiania ludzi, wyposażył swoje przedsiębiorstwa w krematoria, «komory prysznicowe», komory gazowe i inne urządzenia. Zresztą w takich nowinkach towarzysz Stalin nie miał potrzeby. Wszystko załatwiał za niego mróz na poziomie 40–50 stopni. Przeszkadzał on też wybuchom epidemii z powodu wielkiej liczby trupów.
Warto zauważyć, że dojście Hitlera do władzy, który z czasem ogłosi świętą wojnę przeciw bolszewizmowi, było fatalnym błędnym rachunkiem samego Stalina. On, który rządził Kominternem jako wewnętrzną strukturą ZSRR, nie pozwolił niemieckim komunistom połączyć się z socjaldemokratami. Tym samym rozbił lewicową koalicję, z czego skorzystali faszyści.
Joga stwierdza: „Nie może być przyjaźni z ciemnym, może być tylko niewola u ciemnego”. A jak wygląda przyjaźń między dwoma ciemnymi! Choć na słowach się zaprzyjaźniali, Stalin i Hitler uważnie śledzili się nawzajem. Niemiecki wywiad donosił, że kremlowski wódz szykuje nową wojnę światową. Hitler postanowił go uprzedzić, zanim technologia produkcji nowej broni wyjdzie z szaraszek, gdzie wówczas koncentrowała się naukowa i inżynierska elita, i trafi na taśmę produkcyjną.
pognali swoje „zastępcze” narody jeden na drugi pod sztandarami tego samego koloru – czerwonego.
Nie będzie zbędne przypomnieć, że spośród siedmiu barw, które ludzkie oko potrafi rozróżnić, czerwony jest istotą Kama Rupy – tronu zwierzęcych uczuć, połączonych ze Zwierzęcą Duszą czyli Niższym Manasem, i jest nośnikiem właśnie tych ludzkich zasad. Niższemu Manasowi, Kama Rupie, czerwonemu potworowi, w nas całkowicie podlega Ciało Astralne człowieka. Innymi słowy, krwawoczerwony kolor odzwierciedla zwierzęce pragnienia i nie może być oddzielony od planu materialnego. Jeszcze niedawno ludność jednej szóstej lądów nie znała innego koloru poza tym. Zaś takie połączenie, jak niebieski i żółty (zwłaszcza w Ukrainie), uchodziło za poważne przestępstwo.
Drugiej wojnie światowej towarzyszyło zdumiewające znamię. Antropolog Michaił Gierasimow, który odtwarzał twarze zmarłych na podstawie ich czaszek, otrzymał od Stalina zezwolenie na otwarcie grobowca Tamerlana.
Na początku prac przygotowawczych miejscowi mieszkańcy opowiadali przesąd: jakoby nie wolno naruszać spokoju boga wojny, inaczej nie uniknie się nieszczęścia – trzeciego dnia, jak mówiono, Timur powróci z wojną. Tak mówili starzy ludzie na bazarze w Samarkandzie. Stalin również znał ten przesąd, ale bardzo chciał zobaczyć twarz wielkiego zdobywcy.
Tej nocy w grobowcu mauzoleum Gur-Emir w Muzeum Samarkandzkim rozbłysły reflektory: kronika filmowa filmowała otwarcie grobu. Stary człowiek, który pracował w mauzoleum, błagał, by nie otwierać, ale wyśmiano go. Pod ogromną marmurową płytą o wadze 240 pudów, w mroku sarkofagu, zobaczono czarną trumnę, nakrytą zmurszałym złotym całunem. Tamerlan zmarł daleko od Samarkandy i do miejsca pochówku ciało wieziono w tej trumnie. Kiedy z wieka wybito ogromny gwóźdź i podniesiono je, Gierasimow wyjął czaszkę Tamerlana i zaprezentował ją przed kamerą. Taśmę wysłano do Moskwy.
Działo się to w nocy 20 czerwca 1941 roku. A 22 czerwca rozpoczęła się wojna.
«17 Siódmy zaś wylał czaszę swoją na powietrze i wyszedł głos wielki z przybytku niebieskiego od tronu, mówiąc: Stało się! I stały się błyskawice i grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, takie jakiego nie było, odkąd ludzie są na ziemi; tak wielkie było to trzęsienie ziemi. 19 I rozpadło się miasto wielkie na trzy części, a miasta narodów upadły; i Babilon wielki wspomniany był przed Bogiem, aby mu dać kielich wina zapalczywości gniewu Jego. 20 I wszystkie wyspy uciekły, i gór nie znaleziono. 21 I grad wielki, jak talenty, spadł z nieba na ludzi, i bluźnili Bogu ludzie dla plagi gradowej, bo plaga jego była bardzo wielka» (rozdz. 16).
Siódma, zarazem ostatnia w tym tysiącleciu, czasza gniewu Bożego, bez wątpienia, to była Druga wojna światowa. To, co działo się w latach 1941–1945, rzeczywiście można nazwać «wielkim trzęsieniem ziemi» w dosłownym i przenośnym znaczeniu. Gdyby zebrać razem cały materiał wybuchowy walczących stron i go zdetonować, wybuch byłby o rząd wielkości potężniejszy niż wybuch wulkanu Krakatau. A gdyby zebrać razem wszystkie wstrząsy sejsmiczne od pocisków, min, bomb lotniczych,
[…] ogólnoświatowe trzęsienie ziemi wielkiej [siły] […] towarzyszyło mu dudnienie i grzmoty, i jak ciężkie tego[…] grad spadał z nieba, depcząc w okopach […] nalotem lotniczym, […] byłoby to zniszczenie ogromnej siły […] błyskawicami, «…wielki grad […] ludzi». […] pod ostrzałem artyleryjskim […] wszystko na świecie […] w tym liczbie […] Boga
Nawet pobieżny przegląd historii chrześcijańskiego świata od narodzin Chrystusa pokazuje, że tak okrutnej rzezi, jak Druga wojna światowa, ludzkość nie znała. Staje się zrozumiałe zdumienie ewangelisty Jana Teologa – aż trzy wykrzykniki w pięciu wersetach (od 17. do 21.). Przytoczony fragment – czy nie jest to najbardziej przejrzyste pisanie, a jednak w nim wiele metafor. Na przykład: «17 | Wielkie miasto rozpadło się na trzy części...». Chodzi tu zapewne o Europę, która wraz z wojną rozpadła się na trzy części: walczące Niemcy, Związek Radziecki oraz inne państwa, których rządy początkowo patrzyły na Hitlera jako na siłę zdolną zniszczyć imperium bolszewickie, a potem jako na najeźdźcę. I rzeczywiście to Hitler najeźdźcę – ... zawładnął większością z nich – i upadły miasta narodów...» «20 | I zniknęła każda wyspa, i gór nie znaleziono...»
«Apokalipsa...» – góra to państwo.
Teksty o siódmej czaszy gniewu Bożego odpowiadają też proroctwom Nostradamusa: «Stary i Nowy Testament zostaną wygnane i spalone, a następnie Antychryst stanie się piekielnym księciem i jeszcze raz uderzy w prowadzi wszystkie królestwa świata chrześcijańskiego, a także niewiernych przez dwadzieścia pięć lat, i wybuchną najstraszliwsze wojny i bitwy, a małe i wielkie miasta, zamki i inne budowle zostaną spalone, zniszczone, zrujnowane, przeleje się krew cnotliwych dziewcząt i zamężnych kobiet, wdowy zostaną zhańbione, niemowlętom rozbije się głowy o miejskie mury, i tyle nikczemności wobec ludzi zostanie wyrządzone za pomocą szatana, księcia ciemności, że prawie cały świat zostanie rozbity i spustoszony; i przed tymi wydarzeniami osobliwe ptaki będą krzyczeć w powietrzu: «U!, u!» (Dziś, dziś)...
Zbyt rzuca się w oczy TOŻSAMOŚĆ ostatnich słów cytowanego fragmentu z pierwszymi słowami wersetu 17 rozdz. 16 «Objawienia...» «I głos donośny rozległ się z niebiańskiej świątyni, od tronu, mówiąc: «Stało się!» Zwracają na siebie uwagę słowa «Szatan, książę ciemności». Chodzi o to, że użyto ich nie tylko w znaczeniu przenośnym. Wiadomo, że Stalin pracował w nocy. Wszyscy sekretarze republik związkowych, obkomów, a nawet rajkomów dostosowywali się do rozkładu dnia wodza i także pracowali nocami. Cóż dopiero mówić o NKWD?
Jeszcze jeden moment: Nostradamus nazywa władcę «księciem ciemności», czyli synem księcia ciemności. A Marks pisał wyraźnie:
Widzisz ten miecz? —
Książę ciemności sprzedał mi mojego.
Wychodzi więc, że miecz, sprzedany przez księcia ciemności Marksowi (choć w formie metaforycznej), powrócił do syna (a może wnuka) księcia ciemności w postaci marksizmu.
Co do podanego terminu – dwadzieścia pięć lat... Jeśli od 1953 roku (przy okazji, suma cyfr wynosi 18) – roku śmierci Stalina – odjąć 25, otrzymamy rok 1928, kiedy nowy przywódca nowego bolszewickiego imperium już mocno stał na nogach.
Nostradamus zawsze był dokładny w liczbach.
Porównując tekst o siódmej czaszy gniewu Bożego z tekstem Nostradamusa, można dojść do wniosku, że albo prorok z Francji korzystał z «Objawienia...» św. Jana Teologa, albo obaj czerpali informacje z trzeciego źródła. Takim źródłem mogły być księga Enocha – Święte i tajemnicze zwoje, których wiek nikt jeszcze nie zdołał określić. W literaturze okultystycznej wspomina się o nich nie raz.
Wojna była jedną z siedmiu plag. A zanim siedmiu aniołów wyszło z przybytku, niosąc siedem plag (por. Ap 15,6), odbył się sąd Boży, o którym mowa: „...I usłyszałem wielki głos anioła, który mówił: Jeśli ktoś oddaje pokłon bestii i jej posągowi i przyjmuje znamię na swoje czoło albo na swoją rękę, to on także będzie pił z wina gniewu Bożego, wina nieroztworzonego w kielichu Jego gniewu, i będzie męczony ogniem i siarką przed świętymi aniołami i przed Barankiem. A dym ich męki będzie się wznosił na wieki wieków i nie będą mieli spokoju we dnie i w nocy wszyscy ci, którzy oddają pokłon bestii i jej posągowi i przyjmują znamię imienia jej” (Ap 14,9–11).
Prawdopodobnie właśnie o tym przypadku mowa w słowach: „I wspomniano przed Bogiem wielkie Babilon, aby dać mu kielich wina zapalczywości gniewu mego (to znaczy Bożego)...” (w. 19).
Przed wojną praktycznie każdy z radzieckich obywateli miał obraz chwurymi ma
Tłumaczenie maszynowe
Słowo Proświty
[...] czy to na piersi, czy na ręce, z SWOIM [...] Dzieci były młodymi pionierami, PODLOTKI i młodzi mężczyźni – członkami LENINOWSKIEGO KOMUNISTYCZNEGO ZWIĄZKU MŁODZIEŻY, dorośli – komunistami albo wierzącymi w idee Lenina. Już od dzieciństwa każde dziecko miało legitymację członkowską z wizerunkiem wodza światowego proletariatu. Każdy... Z wyjątkiem czterdziestu milionów tych, którzy siedzieli w obozach koncentracyjnych, więzieniach, na zesłaniu, tułali się za granicą
Srogie kary zesłał Bóg na świat chrześcijański, który pozwolił się oszukać temu, kogo strącono było z nieba. Istotnie była to kara za zdradę. Najbardziej zawiniło słowiańszczyzna, na której terenie wychowała się bestia, oraz Niemcy, które dały światu Marksa. Dlatego największe zniszczenia i cierpienia spotkały właśnie te dwie potęgi
„I usłyszałem głos z nieba, który mówił do mnie: Napisz: Błogosławieni umarli, którzy od tej chwili umierają w Panu! Tak mówi Duch, aby odpoczęli od swoich trudów, a ich czyny idą za nimi”. Rzeczywiście, ci, którzy umierali PO TYM, jak Aniołowie zaczęli wylewać czasze gniewu Bożego, ginęli już śmiercią gwałtowną, w straszliwych cierpieniach
Wielki grzech nagromadził Kościół chrześcijański przed Bogiem, zwłaszcza w imperiach, gdzie był państwowy. Zamiast pielęgnować w wiernych płomyk ducha Bożego, wpajał im nastroje imperialne. Te ostatnie zaś kształtowały się w salonach dostojników, odległych zazwyczaj od Bożej, a nie ludzkiej moralności. Najbrutalniejsze agresje drugiego tysiąclecia zaczynały się od błogosławieństwa ich duchownych i w imię Boga.
Słudzy Pańscy – to tylko ludzie.
Gdyby nie pewien przebieg wydarzeń, które miały miejsce na ziemi w dziewiętnastym i dwudziestym wieku, Josyf Dżugaszwili ukończyłby seminarium, otrzymałby parafię, a później i eparchię, a duchowni i wierni słuchaliby pobożnie każdego jego słowa. Jego życie zaczynało się bowiem tak: «Podczas postu kościelnego śpiewało troje. Była to pokutna modlitwa. Śpiewacy dobierani byli spośród najlepszych głosów, a jeden z nich zawsze był Soso... Nabożeństwo wieczorne, trzech chłopców, ubranych w stichary, stojących na kolanach, wyśpiewywało modlitwy... Anielskie głosy trojga dzieci, otwarte złote carskie wrota, kapłan z rękami wzniesionymi ku niebu — a my, wykonawcy nieziemskiego zachwytu, padłszy na twarz...» To wspomnienie Dawida Suliaszwilego, przyjaciela z dzieciństwa Stalina, także zawodowego rewolucjonisty, który ostatecznie znalazł się w tym samym stalinowskim obozie koncentracyjnym.
Kiedy Soso po raz pierwszy pojawił się w Gori w seminarium duchownym, miał na sobie nowy niebieski płaszcz, filcowy kapelusz, a szyję oplatał ładny czerwony szalik.
Nawiasem mówiąc, sylaba DŻU w języku chińskim oznacza czerwony, a DŻUGA w języku gruzińskim — żelazną rudę.
Jak wiadomo z fizyki, każdy z siedmiu kolorów widma słonecznego, które rozróżnia ludzkie oko, ma własną długość fali. Zwłaszcza długość fali koloru czerwonego (a dokładniej — na granicy czerwieni i brązu) wynosi 7560 angstremów (// 65-60 18).
Otóż kolorowy kod przewrotu 1917 roku, Drugiej wojny światowej i jednego z ich inicjatorów — Stalina — zbiegają się: w wyrazie liczbowym wynosi on 18, czyli liczbę Zwierza.
Trzeba przestrzec: czerwień nie jest zła, jeśli w połączeniu z innym kolorem jest dawkowana stosownie do zdrowej ludzkiej psychiki. Jeśli jednak w ciele astralnym człowieka dominuje kolor czerwony, to psychika podporządkowana jest Niższemu Manasowi — Kama-Rupie (czerwonemu potworowi w nas).
Czerwony sztandar, przez który do władzy doszła bestia, to nie tylko symbol przelanej krwi. To „kontur”, który budzi w człowieku Kamę Rupę. Organizowanie nawet pokojowych demonstracji pod czerwonymi flagami (bez względu na to, co na nich napisano) to absurd. Patrząc na nie, człowiek napełnia się agresją na poziomie PODŚWIADOMOŚCI.
A kiedy wódz musi przeprowadzić swoje krwawe zamiary, to Sam ojciec – szatan – nakazuje wykonywać je pod czerwonymi sztandarami. Wielkie demonstracje z lat trzydziestych, na których radziecki lud domagał się rozprawy z „wrogami ludu”, odbywały się pod czerwonymi flagami, tak samo jak sądy, „trójki” i trybunały.
Ale pierwszy wybuch czerwonego szatanizmu nastąpił 18 marca 1871 r., kiedy robotnicy stworzyli w Paryżu swój RZĄD, który nazwano Komuną Paryską. Przetrwał on 72 dni. Ich sztandar był czerwony, a pod nim wymordowano ogromną LICZBĘ ludzi.
Jednak nie wszystkie fragmenty „wielkiego smoka, starodawnego węża” zostały strącone na ziemię. Głowie głównej bestii Włodzimierzowi
ni mjego nyni 0 tto olzhzhennyyimsso ody stju 0 nyni t tt
A ŁOŻE
Ulianowowi było zaledwie rok. Komuna Paryska zadławiła się własną krwią. Tymczasem zbliżał się 1881 – rok przełomowy w dziejach ludzkości. Niewidzialny Orb coraz szczelniej otaczał planetę, przeszkadzając w wcieleniu światłych istot od słońca i budząc zwierzęce instynkty w zwykłych ludziach. Już w dobrze podsycanym chrześcijańskimi cierpieniami świecie pojawiła się jedna z Głów bestii, na której sumieniu w przyszłości będzie wiele krwi. Stało się to w 1877 r., a istota nosiła imię Dzierżyński. Niemal równocześnie, w 1879 r., pojawiły się jeszcze dwie przewodnie głowy bestii – Trocki i Stalin. Symbolicznie, czy też zaprogramowane przez Wyższą Siłę, pierwsze sylaby nazwiska Bronsztejn (prawdziwe nazwisko Trockiego) – BRON – po grecku oznaczają „grzmot, uderzenie pioruna”.
Otóż w 1879 r., w przededniu szatańskiego 1881 r., w odstępie kilku miesięcy w ziemski świat przybyły dwie istoty, z których jedna niosła symbol grzmotu i pioruna, a druga była koloru czerwono-brunatnego.
A 18 czerwca 1883 r. na świat materialny została spuszczona jeszcze jedna z przyszłych głów bestii — Kamieniew. I znów, fragment prawdziwego nazwiska tego mężczyzny (Rosenfeld), czyli ROSEN, pochodzi od łacińskiego „różowy, czerwony”.
Tego samego roku pojawiła się kolejna głowa bestii — Zinowjew. Chociaż w jego prawdziwym nazwisku (Apfelbaum) nie ma nic czerwonego, to jednak gdy słyszymy słowo „jabłko” (po niemiecku Apfel), pojawiają się skojarzenia z czerwienią. Zresztą nie jest to zbyt poprawny argument.
Jeszcze dalej od 1881 r., a mianowicie w 1885 r., przyszła na świat kolejna głowa bestii — Swierdłow. Kodu tego nazwiska, podobnie jak nazwisk Ulianowa i Dzierżyńskiego, nie udało się rozszyfrować.
Tak więc w czasach zbliżonych do największego „zaćmienia słońca” (według słów Nostradamusa) do świata materialnego została już zrzucona dusza „wielkiego smoka, węża starożytnego” — marksizm i siedem głów, którym przeznaczono stać się jednym organizmem i „mieć jedną myśl”.
Najkrwawsze spośród nich nosiły czerwono-brunatne znamiona. W przyszłości głowa ze znakiem „grom, uderzenie pioruna” stworzy armię, którą nazwie „czerwoną”. Ta armia rzeczywiście będzie zwycięska i podobna do grzmotu i błyskawicy.
Wszystkie istoty, od najwyższej świętej esencji do prymitywnego jednokomórkowca, mają swoją szczególną liczbę, która odróżnia je i staje się źródłem ich charakterystyk, cech i właściwości, a także losu.
Przypadkowość, jak uczył Korneliusz Agrypa, jest w istocie jedynie nieznanym postępem i czasem — tylko następczość liczb. Jak świadczy historia, liczbą koduje się nie tylko pojedynczego człowieka, ale także ideę. W alfabetach niektórych narodów każda litera ma swoją wartość liczbową. W szczególności każde hebrajskie słowo składa się z liczby, a każda liczba — ze słowa. Tak więc suma wartości liczbowych liter słowa „Mojżesz” wynosi 345 (5 — 300 + 40), a
пе сечо т МЕ
słowo „Jehowa” (dosłownie: „Ja jestem Tym, który jest”) |
543 (21 -к 501 -к 21). Tzn. 345 jest lustrzanym odbiciem albo odwrotnie odczytaną liczbą 543. Poza tym, że te liczby odzwierciedlają jedyną — Bożą istotę, to złożone razem (345 + 543) dają kabalistyczną wielkość imienia Chrystusa — 888.
Najpewniej istnieje analogiczny sposób odczytania także liczby bestii... Najprawdopodobniej w liczbie 666 zakodowane są rzeczywiste imiona szatana i jego ziemskiego proroka. Można tylko się domyślać, że tym ostatnim był Karol Marks. Liczba zaś 18 — pisze — jest kluczem do tajemnicy ziemskiego szatanizmu, ale i ona odpowiada na wiele pytań, na które dotąd nie było odpowiedzi. Tak, jest ona kodem idei marksizmu, kodem koloru czerwonego, kodem najkrwawszych ludzi ostatnich dwóch tysiącleci — Stalina i Trockiego. Nawiasem mówiąc, czerwień dla komunisty była nie tylko kolorem, lecz krwią marksistowsko-leninowskiej nauki, która płynęła przez milionogłowe ciało jako niewidzialny płyn.
Warto wspomnieć jeszcze o jednym znaku bestii — pięcioramiennej gwieździe. Skierowana w górę dwoma ostrymi kątami, jest ona symbolem ludzkiego czarnoksięstwa — w takim położeniu jest uznawana przez każdego okultystę za znak «Lewej Ręki» i stosowana w magii ceremonialnej. Według starożytnego przekonania armie niewolników, które pracowały przy budowie piramid, nosiły naszyte na odzieży pięcioramienne gwiazdy, a inżynierowie (kadra dowódcza) — sześcioramienne. Według mitologii masońskiej pięcioramienna gwiazda jest symbolem niewolnika, a sześcioramienna — wtajemniczonego, architekta wydarzeń. W zasadzie nie ma różnicy między budową piramidy a budową społeczeństwa komunistycznego, tak jak nie ma różnicy między niewolnikami pracującymi na «budowach wieku» — egipskich czy radzieckich. Prawda, gwiazdy nosili też generałowie, ale w tamtym społeczeństwie niższy stopień był niewolnikiem wyższego, i tak aż do generalissimusa. Lecz i ten był niewolnikiem całej bestii i nauki węża — marksizmu.
sam Marks, a główni [twórcy] przyszłej bestii byli ludźmi rozumnymi. A jak wiadomo, osoba, która posiada rozum silny i działający, pozostawia w przestrzeniach świata astralnego potężne formy, czyli zarodki myśli psychicznych. W sprzyjających warunkach te formy myśli, stanowiące ziemską karmę bezcielesnej duszy, mogą wchodzić w kontakt z wcieloną duszą, czyli ziemskim człowiekiem, i oddziaływać na nią na poziomie podświadomości. Te wpływy mogą być skierowane zarówno ku dobru, jak i ku złu, zarówno ku tworzeniu, jak i ku niszczeniu, zarówno ku wysokiej duchowości, jak i ku destrukcji ludzkiej moralności. Najczęściej ten, kto wywiera taki wpływ, nawet sam o tym nie wie. Ta jednak jego imię to: medium. Bez żadnych wątpliwości najsilniejszym z ciemnych mediów był Marks, któremu udało się zasiać swoje idee w świadomość wielu, a co najważniejsze – znaleźć medialnych „retransmiterów” idei, którzy konsekwentnie, przez dziesięciolecia, dźwiękiem, pismem i za pomocą myśloform astralnego wymiaru wprowadzali w błąd nie mniej niż połowę ludzkości.
Dotąd mało kto uświadamia sobie prawdziwą
przyczynę niszczenia inteligencji przez Stalina i Hitlera. Działo się to nie tylko (i nie tyle) dlatego, że w wykształconych umysłach widzieli oni możliwych przeciwników swoich idei. W większości inteligencja przyjęła nowy ustrój radziecki, choć po części dlatego, że znała i widziała grzechy starego. Lecz z czasem w jej świadomości pojawiało się coraz więcej pytań: co się właściwie dzieje! Potem przychodziło pragnienie, by to zrozumieć, a dopiero po tym następowały myśloforme w wymiarze astralnym, niszczące tam pajęczynę myśli mrocznych medium. Zgodnie z logiką banalnego dyktatora, wraz z dojściem do władzy wystarczy wytłuc jedynie ekstremistyczną część inteligencji, a wtedy społeczeństwo zostanie już ujarzmione. Rzecz w tym, że nie ten, kto najbardziej «krzyczy», najbardziej wpływa na świadomość. Może istnieć cicha osoba o jasnym myśleniu i silnych pozytywnych zdolnościach mediumicznych, której myśloformy wyrządzą polu astralnemu mroku większe szkody niż tysiąc krzykaczy. Spróbuj więc wykryć taką osobę... Dlatego, by nie było pomyłki, wyniszczano wszystkich, zwłaszcza tych, którzy etnicznie nie należeli do narodu, na który stawiał dyktator. Tak oto, w 20. rocznicę «Wielkiego Października», od 27 października do 4 listopada 1937 roku w Karelii, między miastami Miedwieżjegorsk i Powieniec, funkcjonariusze NKWD rozstrzelali strzałami w tył głowy tysiąc sto jedenaście intelektualistów, wśród których było kilkuset działaczy kultury ukraińskiej: M. Zerow, L. Kurbas, W. Pidmohylnyj, W. Poliszczuk, I. Kyryłenko i wielu innych, których dorobek wchodzi w złoty fundusz literackich i kulturalnych dóbr.
Ogółem zaś w tym czasie (od 27.10 do 4.11) rozstrzelano dziewięć tysięcy osób. Aby w tak krótkim czasie rozstrzelać tak wielką liczbę ludzi, trzeba było mieć dobrze dopracowaną technologię mordu. Człowiekowi odczytywano wyrok, zmuszano go do podpisania się naprzeciw swojego nazwiska w «dzienniku»... Znaleziono dziennik i raport kapitana Matwiejewa, wykonawcy wyroków (osobiście rozstrzelał on tysiąc sto jedenaście osób).
To tylko jeden z wielu przykładów.
Notabene, w faszystowskich Niemczech masowe egzekucje również były dedykowane datom.
W 1889 roku wśród ziemskich ludzi pojawiła się jeszcze jedna istota o imieniu Adolf Schickelgruber, która wprawdzie nie miała bezpośredniego związku ze zwierzęciem, ale była fragmentem tego samego wężowego wojska. Za swojego głównego ideologa obrał sobie Nietzschego, który – nota bene – w 1880 roku, w wieku 36 lat, zachorował na zaburzenie psychiczne i w okresie od 36. do 56. roku życia (roku śmierci) spędził 11 lat w zakładzie psychiatrycznym.
Nie od rzeczy będzie przypomnieć, że Lenin cenił twórczość Nietzschego, a w Szwajcarii spotykał się z nauczycielem i duchowym ojcem Hitlera, baronem von Lenzem.
W związku z pojawieniem się Hitlera w świecie materialnym zwraca uwagę jeszcze jeden cykl (oprócz już wspomnianego, trwającego 25 920 lat), którego cztery z siedmiu okresów już minęły w ludzkim cyklu życia – to Juga. Rozpoczął się on 18 lutego 3102 roku przed narodzeniem Chrystusa i trwał 5000 lat. Zatem w 1898 roku (5000 – 3102 – 1898) zakończył się pierwszy cykl pierwszych pięciu tysiącleci, który rozpoczął się wraz z wielkim cyklem Kali Jugi. Cykle te są związane z kształtowaniem się ras. Obecna ludzkość znajduje się w Piątej Rasie Korzennej. I choć chodzi nie tylko o kolor skóry czy cechy antropologiczne, lecz o cywilizację w ogóle, rzuca się w oczy, że chłopiec, który urodził się na dziewięć lat przed zmianą pięciotysięcznego cyklu, dorósłszy, podniósł sztandar właśnie nazizmu i rasizmu. Posiadał on także potężny wpływ medialny na swój naród.
Nie od rzeczy będzie przypomnieć, że właśnie na czas zmiany tego cyklu przypada także wybuch światowego rasizmu. W szczególności: wojna domowa w USA w latach 1861–1865, znana jako wojna między Północą a Południem, rasizm Portugalii, Francji, Holandii, które miały kolonie na innych kontynentach. Nawiasem mówiąc, symbolem Kali Jugi jest wspomniana wyżej odwrócona pięcioramienna gwiazda.
Najważniejsi ludzie dwóch tysiącleci nowej ery urodzili się w latach z „korzeniem” 18 (1818, 1870, 1879, 1889). Prawda, że w tym samym dziewiętnastym stuleciu pojawiło się wielu jasnych geniuszy ludzkości, lecz żaden z nich nie miał takiego wpływu na przebieg wydarzeń i losy narodów, jak ci, których znakiem była liczba zwierzęcia.
Prawa autorskie zastrzeżone. Przedruk całego materiału lub jego części — wyłącznie za zgodą autora.
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
Oryginał po ukraińsku · tłumaczenie jest aktualizowane
і
п п он и пп НАЛЕ п
- ро іні гий ішшниій чу осо з ії б-р дінни - хо баумідютнції ПРО з-чбній ньо Во
- тб
єо 0 жін "их зни 70 паж і-й пт унію -ї "б над 2
ній
пане
слово 9 троля |
Мої солов'ї та зозулі п'ятдесят пазів прилітали із вирію г відлітали Мої сади поятдесят разів квітнули і відцвітали, а хліба половіли й лягали в покоси | я п'ятдесят літ бачила диво-див, земну казку - соняхи! Ї моя земна криниця вцідила мені ріку джерелиці. А мо! тумани та дощі, сніги и досвітки викупували мою душу і сповива: ли радістю та печаллю безліч разів. Інколи я почуваю себе тисячолітнім нелинем, в якому схована душа трирічного дитяти. якого перегнуло-перехитало тисячі вітрів, тисячі хвищ, суховіїв Він увібрав у своє коріння и крону усі зоики, плачі й стогони свого краю, мечі и кулі всіх ординців, його палили і рубали, але ніхто не зміг добратися до того схованого в його сокровенних таїнах гілля, де звив своє гніздечко соловейко і куди зрідка, але таки ж навідуються Божі Ангели Народилася у чорноземному селі за три горби од Шевченкового. Явилася не у своє століття. Моє минуло давно. Прийшла СЮДИ ХОЛОДНОЇ ГОЛОДНОЇ ДНИНИ, КОЛИ земля видяглася з осінньої киреї і приміряла білий кожух. Народила мене худа виголоджена жінка у теплій хаті на соломі, де спало п'ятеро моїх братів та сестер, де спав вимордуваний кузнею мій Батько. Ї тої ж миті став коло мене темноликий : хотів забрати мою душу, бо побачив, що я не його помічниця і не ним буду натхненна. Тому поволі вичахала моя крихітна плоть, а душа поволі відривалася од неї, І привцоти мої рятівники, бо так велів їм вятий Дух, та й сказали мої рятівники з порепаними пучками й добрими очима, що не годиться ангела неохрещеним до Бога відпускати. То й охрестили мене другодні одарував мені Спаситель білокрилого Ангела, який спровадив того чорного, що же майже допалював мою плоть І увійшов у мою дущу Святий Дух й офірував щедро свої дари І наказав не розгубити їх. Дане мені було ім'я тієї, що стала великомученицею Гож вділила і вона мені всього потроху від того, що мала надто багато осла я в убогій хатині, спала на печі тов лахмітті, то в просі, але відчувала, що хтось сяйливий віддає свої щедроти чи то за те, що з'явилася на зраненій землі, чи то тому, що час було повертати до України душі, червоним бісівством загублені, чи ще чогось. Але я не бачила ні тої хатини, ні печених у печі буряків на снідання, ні драних чобіт, ні хлопчачого пальтечка навиріст, ні чорних боліт, ані бід. Я відчувала у собі Царство Небесне Чітко знаю, що тоді воно у мені було І я царственно-княжо володіла ним. Моя душа
| Високо й блаженно літала попід хмарами,
а інколи здіймалася й нал ними Радість розривала груди. Невимовна радість! Падав сніг, 1Яя захлиналася від щастя, замітало дворище, батько прорізав білі траншеї -- я блукала казковими лабіринтами, дивилася у синій дзвін неба, на лапаті в інії дерева, наслухала скрип криничних журавлів і літала у тому сріблі та сяйві земної чистоти. | то носив мене мій Ангел на своєму крилі. А потім, коли танули сніги, парувала рілля, летіли перші пташині ключі і Ангел носив мене понад солом'яними стріхами, дібровами та лугами, полями та мочарами 7 то також був дарунок од Духа Святого. Я співала й шаленіла, задихалася од краси, надміру почуттів, коли зацвітали сади, коли солові та зозулі залишали Божий рай і прилітали до України та розвішували золото-срібло по вишнях, калині і обертали мою землю в тихий Едем. І тоді зацвітала й моя душа и бриніла золотою струною, то ставала пташкою й співала од світання до смеркання про Галю молоденьку, про «місяць на небі», про женців, що на горі жнуть, про тумани сиві та сніги глибокі, про вітер, що «У ПОЛІ віє, а жито половіє» Співала, співала, співала, сидячи на вишні, на городі, посеред ставу -- відлуння пливло через усе село аж
до що
-. А ще. Коли мене розтерзують сьогодні осатанілі дні, зі святих тайнописів моєї пам'яті один вечір випливає. Посеред двора піч стоїть. Біла, як хмара небесна.
и повернулися із ставу, де замочували плоскінь. Бечір. Мати варить у тій печі вечерю. Тиша. Безмір тиші. МуицЕ як уламок срібла, срібний леміш, срібна лжиця, що причащає світ срібною водою, благодаттю. Ллє і ллє у наше подвір'я, на мене, на мою п'ятилітню душу. Вона все бачить, чує і відчуває. Як горить у печі вогонь і лиже челюсті. Як гупають яблука, дзуменять комарі, кряче сполоханий крижень на ставу, натужно дихає на річці млинове коло, поскрипує крилами вітряк на пагорбі, зоріють соняхи, як серпневі зорі, клекоче лелеча родина на хаті, котиться шляхом гарба й натужно дихають воли, видихають пахощі конюшини. Іржать десь коні, квилить чайка Гомонять діди на колодах, співають на вигоні дівчата І млосно пахне жниивом, коноплями, кізяками, дозрілими грушами, дурзіллям, солодом ранніх кавунів з нашого городу, свіжозмолоченим збіжжям, житньою соломою, вигрітою за день землею, світом моїм
святим І безміром ц0 0 заучо убо дей ців вив МВНЇмо
Є люди, чий зовнішниї
по/цшвняти ма що з сяйвом шаного п 'ятака "7 фаащійть, доки не зажється сжо наші
побторшобані жарти, боамі словесні пасажі. паз а назабжедм л/шстойно зішана Лоль, посиванма пісня, налисана киша | оужиться жийтевим (| твопчим млахом «ціло і бесело -- завжди доречний, до кожної кишені утульний
Самодутні ж, як теле кажуть, самшісні особа сутості тиажого Улискиу і талої популярності не прагнуть, - - (хня духовна подожа може дути лоушвняна лі схимою, бони одимнають белелюдсоя
талий «л ажачок У
і суєслій я, тборачи і седо, і книщ б тиші. 7
тільки б часи, коми бидчубають «роб ю і се/щем меофидність фласної пшсутності б народі, починають гоборшти / гоборать так, що іх «ють .
Саме так і сталося 47 письменницькою долею п/озаїка /Сате/шни Мотрич. ЇЇ пери! кни
опобідань, помам «Досбітою», численні пиймкоції
Дума помичені критикою і читачами, але саша авторка тималася скломно, ні пальцем як-ко кажуть, не побо/цкмила сля іх «поза/щутки о», Й той час коли значно скромніші доподки
оцінювалися Всслякими
плешмеями і лацватствами Можливо, ях людина ладра ме надабала утома ніякого значення, а як Хистиянка давно змиршла свою гординю, -- адже сауміння Слобу, як і бла б бога, жибляться душебною мукою, сумнівами 6 сосії, глифокими Фомісними роздумами на самоті. Знаю Катершну ойтич давно, тож можу гоборити, що й духовне зростання не пшлиняється з літами. Бачила й страшної чормобильської весни, коми бона, наче чайка, подибалася не лчише над сбоїми дітками, але ш над долями всіх українських дітей, покинутих на поталу державою / Фагато /офила для чорнобильських Ї пит яйякських сімев, одна з перцалах бисувупила з пуймцистикою, де йшлося
о Р 3 6/5 айв 12 Сб б б ців 2 С і В а
І щось розриває мале серце, і я чую, як виростає душа и торкається одним крилом того сяйва, того срібла, того лемеша, що орає степовище небес, а другим вростає у ці чорноземи, конопляну Україну мою та так глибоко й болісно, що я починаю відчувати, як п кров стає моєю кров'ю, а її зраненість моєю, а її зойк і всі стогони й плачі теж моїми, а той хрест, на якому її розіп'ято, теж мовби моїм. Ї я не годна його кинути у прірву, в безодню, спопелити, дарма що любов всесильна. Лише витягую ГВОЗДІ ІЗ її зап'ястя, із серця і раню ними своє. А їх же сила-силенна.. «Пиво.
Чую бій навколо мене щомиті Бій за мою душу. Невтомний Дозорець недремно стоїть коло мене, а темноликий спокусник | злодій усе силкується викрасти у мене світло, мову, пісню, спокій, радість, душу. І як він радів, коли перемагав, і як страждав мій світлосяйний Ангел. Я каторжно й моторошно розплачувалася за це. Ти розкривав мені очі. Боже, тяжко й нещадно на мою людську недосконалість 1 гріховну суть. І часто водив мене по терновинні, битому склі Я плакала, страждала і запитувала, де, коли і як я согрішила, і Ти відкривав і відкриваєш мені мої сліпі очі. То миттєво, то довго й терпляче, Я спокутувала свої гріхи, усе своє відступництво стражданням, муками, хворобами, безталанням, приниженням. Очищалася й очищаюся у твоїй всесильній ріці - Молитві, розкаянні. І чим глибше заходжу в ту всеочисну спасенну ріку, тим більше лютішає ворог і мстить мені через своїх земних помічників: темних, нікчемних, сірих, заздрісних, зизооких Ї вони точать із мене кров, забирають силу, принижують, втоптують у багно, Але Хтось всемогутній, що любить мене і оберігає, ранка досвітками будить, огортає срібно-
ілою попоною, а чи крильми і повертає випиту за минулий день кров, множить мою силу, доторком крила змиває з мене усе баговиния і каже лагідно: «їе журися, терпи. Хто має тут мучителів, там іх поменшає Вставай, скоро благословиться на світ, бери свій плуг і розорюй ниву. Ось тобі и решето із зерном. Сій так, щоб вистачило хліба насущного і на будень, і на святешні дні». І тим піднімає мене ще на
Імиско можна
рр бинти: 7 0нннанних о і жо --
по духовний Чорнобиль -адуть, ме фуд передільнаєнням сказати, що тісля того, як б /990/0ці, зимою по перший пиофиами українського радіо миозбучала «Момитва за мову», Катерина «Шориа пиокинулась всенародно відомою сти оти«лубала мішками, майже щодня биддувалися зустричі, - - люди хотали самє з й вуст почути, 96 шукати своїх пешиокореній, биєшта, ак жити дамі. Зйомлювбалася тоді надзвичайно, по вдже цсліх професійний ніколи не збільнає жичку бід і домашніх і материнських клопотій але бетихала боюди . Пажа вже бона, Катершна 77 и доми б неї затишно й красибо, на кан смачно 4 гостинно, сфайливбимої матер 1 гослодими годі й шукати . Бона фагато чого биє 77 нарімо сліває, гарно мітить і малює, ії город г квітник -- наче писанка. ноді я думаю, що Катершна шоже бге, і мшадуть, мало Й чому памиляюся . Бона самодутня І нелобжорна, жа фоне може дути іншою дочка кобаля Нажули, «ше моя значить «чиста» . Ожак і дожила до сбого миття -- Й постійний таці, Й душевний чистоті, і зустиила свій полудень 6 падостії і бзаєморозумінні з дітьшчи, дпузами,
«аанувбальникоми .
один щабель до світла посеред темряви і зла, зради і злодійства, бісівства і мороку, гаддя й потороччя, понад вселенським осквернінням душ. ІГ я ще більше прагну очищення і благаю Господа бодай півщабля вище і вище, ближче до тих, кого Він обрав у свій Ноїв духовний ковчег. І щомиті дякую Гобі за те, що мені дозволив бути серед «спраглих та струджених серцем» Дякую за всі покари ії мучеництва, що відкрили мені те, що було сховане Дякую тобі, Боже, що навчилася розрізняти те, що так важко нам, смертним, розрізняти Дякую за те, що смію думати, що я вже не серед сліпців. І не серед глухих І не серед мертвих. І не серед червоних. Ї не серед сірих І не серед ідолян. Ї не серед яничар І не серед вічних конокрадів, що розікрали і українського воза і навітьконей випрягли, полишивши згорьованій Україні ярмо та дишло. Слава тобі, Боже, що відбитків моїх пальців на тому вселенському злодійстві немає. Дякую тобі за тих, кого люблю, і за тих, хто мене ненавидить. І від перших, і від других я багато чого навчилася. А понад усе, що оберігаєш мою душу від ненависті т не дозволяєш впасти у ту безодню навіть до тих, хто робить мені зло Тобі їх судити. . |
Не прошу в Тебе, Господи, ні багатства, ні слави, ні довгого віку, ні навіть Царства Небесного не прошу, а лише б вистояти посеред багна і мороку, відчуваючи щомиті білі крила над собою І світло в собі, щоб душа була, як у п'ятилітньої дитини і щоб дозволив щомиті пити із Твоєї криниці сяйво й чистоту, і чим більше темнітиме світ і осквернятиметься, потрой мірку, щоб вистачило всім, кого люблю і за кого молюся Захисти мій родовід і благослови його, допоки день Твій триває! | |
Коли ж прийде мить моя від Батьківщини земної до небесної вирушати, прикрий мене, Ангеле мій, своїм крилом, як тоді уту далеку холодну зиму
Я благала дозволити мені збагнути таїну долі України Ти дозволив, відкрив мені її тайнописи. Вони прості, але журні Бо поки що нічого не можна змінити На цій І|нштро 1 Рось,
землі, де незмінно течуть Прип'ять і Десна, Буг і Ворскла, де на Твоїй правиці споконвіку був рай, жили
о
й ь - ні ььк Заді ЧУ ТТ ч-
на день мародження,
переповнений зал фудини вчителя ма
усіх Бажаючих осодисто пиавитати Катармня Мотрич . Усмішки і слова думи найщирамлл.ми, «біти і діти почубали седе затишно, радували
дорослих . Земляки налекли паляниці ! коробаліб
і дуже пишалися обоєю землячкою, сбоєю
улюбленицею, відомою українсько Ю пісьменни -
шляхетний і стриманий, алє все одно дфило смішно 4 весело, а тросбитянм іще раз порачіли за сейе -- адже Катаушна «отушч миацює у «Просвіти» І нещодавний День писемности -- саме й засауга, й робота.
Здавалося Й, усього досить. «Її Катерирі мало -- бона бихолосила «Слобо д0 седе» і знобу просить у Фога -- ші дагатества, ш
у дитинстві, коми сисила на вишні і слівала
на бсє село, як по секрету розпобіла мені й сусідка, лодіцта ії однокласниця -Шаршся Вдовбиця
З поси й боди Любов ГОЛОТА
народи, що не доростали до розуміння Єдиного Бога-Вседержителя. І тому Ти їх змивав своїми водами очищення і населяв іншими Ї коли ті інші блудодіяли з богами, ще інших розсіював понад Дніпром у лісах та степах. Ї у всіх них був один і той пекельний, гріх: многобожжя та Каїновий озбрат. Їх он скільки пробігло понад Пром та Россю, і де вони?! Там, де йвсі, -- у водах Лети
І розкрилася та сторінка Твоїх тайнописів, де значиться ім'я Україна: «Не повертайтеся до того багна, поганства, з якого вийшли, не відроджуйте того, що стане пасткою для вас, вирвіть із свого серця, крові, духу Каїнів гріх. бо ж у неволю за це вас не раз гнано». Ангелами чи ж не за це розплачуємося тисячолітньо?
Ми, Господи, знову недоростаємо відроджуємо і плодимо Ллжебогів, каїново: нерозкаяно живемо, чи ж не потрапимо знову в неволю? «Ви вже давно у ній, - була відповідь, - тільки орда не Золота, не московська, а сіро-червоно-яничарська, доморощена»
ому й не нарікаю ні на Твої воли очищення, ні на ТГвій вогонь, що палить нині бур'яни та сміття на нашій землі Кострище лише розгорається | На золі ж, може, виросте добра нива доброго засів)
Господи, Ти вічний плугатар, сівач І жнець. Нині Ти жнеш на моїй землі Коли ж вижнеш, випалиш і переореш стернише, засти мого золотим зерном із правиці своєї, щоб Україна-мучениця, У країна-стражден: ниця, полиново-проклята, стала Україною-молільницею, країною-розкаяль ницею, Україною благословенною. Україною-храмом вселенським, куди на прощу и причастя йшли 6 найсвітліші та наймудріші
Багато прошу, Господи. Прости Багато, то й питан багато дай сили, Господи, ГІДНО ВІДПОВІСТИ!
Катеринча МОТРИЧ
іх зір
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
Chyba nie ma w Ukrainie, a wśród Ukraińców poza granicami naszego państwa, kogoś, kto nie słyszał o słynnej piosence «Smerekowa chata». Wielu dziś już nie odpowie, czyje są słowa i muzyka, ale każdy pamięta jej wykonawcę, Narodowego Artystę Ukrainy Pawła Dworskiego. Wydaje się, że sama dusza śpiewaka wybrała ten utwór, by wyrazić w nim to, co najskrytsze i najważniejsze. «Smerekowa chata» powinna żyć w każdej ludzkiej duszy jako pamięć, świętość, wdzięczność i miłość.
Oczywiście autorzy tej piosenki również dawno są znani: wspaniały poeta-liryk i pieśniarz Mykoła Bakaj oraz Paweł Dworski, wyrafinowany, wszechstronny kompozytor.
Przeglądając dziś karty twórczej biografii kompozytora i śpiewaka Pawła Dworskiego, nie możemy nie podziwiać jego życiowej postawy, konsekwencji i oddania sprawie artysty.
Napisano wiele piosenek, wiele wyśpiewano i wycierpiano, lecz los przez ponad dwadzieścia lat pracy na scenie nie zawsze był łaskawy dla swego wybrańca. A może to nie los rzucał przeszkody, nie dopuszczając piosenek do eteru i do ludzi, starając się zepchnąć „na drugi plan” utalentowanego kompozytora i śpiewaka, którego dziś nazywa się „bukowińskim słowikiem”?.. Zapewne nie powinniśmy winić losu, choćby dlatego, że dziś już wiemy, kto i jak przykładał swoje nieczyste ręce do kształtowania, a raczej okaleczania ukraińskich losów, a w końcu naszych żyć. Paweł Dworski jednak przetrwał, nie zmieniając się i nie wyrzekając się swoich przekonań.
Dlatego też powstały i odnalazły drogę do ludzi takie piosenki, jak «Tulę się do ciebie, Ukraino», «Ballada o Krutach», «Roksolana», «Budujmy świątynię», «Słowicza pieśń» (słowa M. Bakaja), «Ojczysta mowa» (słowa I. Vieru w przekładzie P. Bondarczuka), «Nad światem płynie nasza biała chata» (słowa A. Kyczynskiego), «Moje towarzystwo» (słowa B. Hury), «Testament hetmański» (słowa R. Bratunia) i inne.
Czy może istnieć bardziej wymowne świadectwo głębokiej miłości Pawła Dworskiego do swojego pokrzywdzonego, lecz wielkiego, majestatycznego narodu, do jego języka i niezniszczalnych wartości, czci okazywanej „ojcowskiej krynicy” – źródła uzdrawiającej siły – niż jego bezkompromisowa twórczość na rzecz ukraińskiej pieśni? Niezapomniany Myhajło Iwasiuk we wstępie do zbioru pieśni Pawła Dworskiego „Budujmy świątynię” pisał: „Radio, telewizja i sale koncertowe niosą nam czarującą muzykę, która budzi wysokie uczucia radości, dobroci i człowieczeństwa, zasiewając w duchowym świecie piękno ukraińskiej ziemi i wszystkiego, co na niej żyje. To jest muzyka kompozytora Pawła Dworskiego. Jego utwory znalazły drogę do wszystkich uczciwych ludzi, którzy nie przestali uświadamiać sobie, że są Ukraińcami. Należy on do nowych ukraińskich śpiewaków, którzy wreszcie mogą wyprostować się i wyrazić uczucia, myśli i nastroje swoich współczesnych”. Zakochanie Pawła Dworskiego w życiu, a tym samym zainteresowanie jego różnorodnymi przejawami, szczególnie jaskrawo odczuwa się w tym, jak kompozytor dobiera poetyckie teksty do pisania przyszłych pieśni. Wiersz ma poruszyć kompozytora, wywołać asonans, współprzeżywanie, zrodzić obraz muzyczny, melodię, pieśń... Pieśni Pawła Dworskiego nie są pisane na zamówienie – powstają od natchnionego mistrza, ponieważ są naturalnym ciągiem jego własnych refleksji, wrażeń, uczuć i obserwacji. Czegokolwiek by kompozytor nie dotykał, tworzy pieśń z właściwą sobie szczerością, melodyjnością, lirycznością i mistrzostwem. Przypomnijmy takie piękne pieśni, jak „Powrót do domu” (słowa A. Kyczynskiego), „Mamine oczy” (słowa M. Bakaja), „Matka Maria” (słowa M. Tkacza) i inne, w których kompozytor i śpiewak oddaje hołd kobiecemu losowi, szczęśliwemu i tragicznemu. Smutek i radość życia skłaniają do filozoficznych refleksji i wtedy we współautorstwie z R. Bratunem rodzi się wspaniały utwór – „Przeczucie jesieni”, a ze współautorstwem R. Kryszczenki – „Melancholia żółtego ogrodu” i inne.
Wyszedłszy na scenę, śpiewak ma zdobyć zaufanie swoich słuchaczy, wprowadzić ich w świat swojej pieśni, oczarować – i nie tylko. Być może spodziewa się tego, a być może nie, ale przemawiając do ludzi, śpiewak nie tylko zachwyca ich swoim wykonaniem, lecz także, jeśli chcecie, uczy. Bo mówiąc wzniośle o wzniosłości, wyśpiewując miłość, wynosząc ludzkie uczucia na te wyżyny, gdzie według zamysłu Bożego mają się znajdować, Artysta wzrusza, inspiruje, wywołuje rozmowę z duszą człowieka, być może w niektórych odradza pragnienie oczyszczenia i jasnego istnienia w tym pragmatycznym świecie. Że tak się właśnie dzieje, człowiek rozumie na koncertach Pawła Dworskiego, gdy widzi szczęśliwe oczy wzruszonych słuchaczy. Przejmująco głęboki i namiętnie prawdziwy jest śpiewak w takich swoich piosenkach jak „Nikt tak nie kochał” (słowa M. Buczka), „Pisanka” (słowa M. Tkacza), „Więzienie” (słowa A. Kyczyńskiego) i innych.
Odnosząc się z wielkim szacunkiem do publiczności, Paweł Dworski stale dba o swój scenicznie wizerunek, elegancki, wyrafinowany, a zarazem prawdziwy i otwarty. Śpiewak nie jest podobny do nikogo, ma swój styl, swoją manierę wykonania, swój rozpoznawalny wśród wielu głos. Może komuś się nie podobać, ktoś znajduje się pod jego magicznym wpływem i cieszy się z tego, lecz nikt nie pozostaje obojętny, bo jest artysta i jest jego twórczość, i trwa wznoszenie się, ponieważ Paweł Dworski jest teraz w rozkwicie swoich twórczych sił i pełen pragnienia tworzenia i niesienia
DWORSKI 7
swojej twórczości ludziom.
Mnie również, jako współautorowi, udało się zaprzyjaźnić z muzą Pawła Dworskiego. Napisaliśmy wspólnie już niemało piosenek, wśród nich „Nie zapomnij mnie”, „Nasza rozmowa jest długa”, „Melodia dla syna”, „Położę na muzykę drogi”, „Zapomniana ikona” itd. Wiem, jaką radością dla Mistrza jest pojawienie się nowej piosenki, bo za nią stoją udręki duszy, dążenie do doskonałości, lęk, czy jej los będzie szczęśliwy, czy przyniesie radość ludziom... Dziś, gdy tak trudno żyć większości naszego narodu,
zmuszonego przeważnie myśleć nie o
duchowość, lecz o chlebie powszednim. Dowodem potrzeby Pieśni Ludowego Artysty Ukrainy Pawła Dworskiego są pełne sale na jego koncertach, kwiaty i szczere słowa wdzięczności.
Nie sposób w krótkim słowie szczegółowo opowiedzieć o Twórcy i jego twórczości. Ale można w swoim imieniu i w imieniu wielkiej liczby jego zwolenników poprzeć wysunięcie Ludowego Artysty Ukrainy Pawła Dworskiego do otrzymania Państwowej Nagrody im. T. H. Szewczenki. Niech nasze głosy staną się znaczącym wkładem, a laury laureata uwieńczą godnego nosić ten wysoki tytuł.
Halina KALUŻNA
gotowości służyć swojej ziemi – jak nie Ї;
Hanna Czubacz – jedna z najpopularniejszych współczesnych ukraińskich poetek, autorka ponad 295 zbiorów wierszy oraz kilku książek wybranych utworów. Jej życiowa i twórcza droga niedawno wzbogaciła się o dwa radosne wydarzenia: w Waszyngtonie reprezentowała Ukrainę na Światowej konferencji «Literatura: XX wiek» i podarowała czytelnikom zbiór wierszy i poematów ostatnich lat «Oczy matki» (Wydawnictwo Centrum «Proświta», K., 1996).
Udział w forum stał się sukcesem nie tylko dla niej samej, lecz także posłużył prestiżowi naszego państwa. Hannę Czubacz z Ukrainy wybrano w skład doradców kierownictwa konferencji, którzy okresowo będą rozpatrywać problemy i perspektywy rozwoju literatury NOWEGO TYSIĄCLECIA.
Czytając «Oczy matki», mimowolnie zauważamy: wiele utworów tego tomu współbrzmi z wysoką duchowością bez
nanні ання ЧЕЕИРНМХ
прави пні -
З ФОЯЛЯДУ ТЯ СООЧОЧХИЇ -
nieśmiertelnych poezji naszego geniusza – Tarasa Szewczenki. Jego testamentalne: «Nie ma nic lepszego, jak ta matka młoda z małym dzieciątkiem swoim...» autorka wykorzystuje nie tylko jako już tradycyjnie przewodnie w literaturze ukraińskiej, lecz także twórczo unowocześnione na swój sposób:
Niech moja dola, zubożona, płacze,
Karze i dręczy nieznośnym życiem.
Ja – jednak silna.
Ja – jednak coś znaczę.
Ja – ten świat dziwię pięknym dzieckiem.
ж ж б
I. Kto mnie porzuci – porzuconym będzie.
Kto słowem osądzi – sam zostanie osądzony.
Ziemska i niebiańska. Taka pozostanę,
Taka przejdę do wieków przyszłych.
Zapamiętują się wersy z wiersza «Post»:
Gdy poetka – jeszcze kobieta i matka,
Może rozmawiać z Bogiem.
Takie kobiece i macierzyńskie prawo poetka umiejętnie wykorzystuje w wielu wierszach:
Mój Boże jedyny,
Daruj mi wiarę w to,
Że przy każdym cierpieniu człowiek
Nie maleje, lecz duchem rośnie!
Boże mój, Boże, może, pomoże,
Jeśli nie mnie, to komuś?..
Przy tej Bożej Łasce
Padnę w modlitwie na kolana.
Tak, jakbym mogła ocalić
Swoje bezbożne pokolenie.
Drogim aż do świętości osobistym pojęciem matki Hanna Czubacz podnosi szczęście ludzkiego bytu na Ziemi do filozoficznego uogólnienia:
Jesteśmy szczęśliwi tylko dlatego, kochany mój,
Że Bóg usłyszał modlitwy matek.
Patrzę oczami matki na świat. A jaki on jest – słowami nie powiem...
I wzrok matki przez wszystkie lata –
Wszystko łączy w jasnej miłości.
Jak zaznacza autor przedmowy do zbioru Iwan Dziuba, w słowie matka u Hanny Czubacz «...cała miłość... dużo bólu. To ból, dobrze znany pokoleniu, którego matki zostawały wdowami w dwudziestym i dwudziestym piątym roku, oddawały ostatni okruch głodnym dzieciom, harowały sobą, zaciągały pożyczki, wyprowadzały maluchów „do ludzi”, cieszyły się lepszym życiem i umierały, zostawiwszy nas „z pełnym sercem nieopłaconych długów”».
Hanna Czubacz jest znana nie tylko z artystycznych utworów poetyckich, ale także z hojnej serii ulubionych piosenek do jej tekstów. Zauważmy, że i w tym zbiorze jest szereg wierszy, które swoją melodyką spokrewnione są z piosenkami. Staną się nimi, jeśli taką wiarą przejmą się także kompozytorzy...
Poetycka twórczość Hanny Czubacz, sądzę, od dawna w dziedzinie współczesnej literatury zasługuje na docenienie Państwową Nagrodą Ukrainy im. T.H. Szewczenki. «Oczy matki» jeszcze raz o tym mówią.
Wołodymyr Zlenko, redaktor wydawnictwa «Ukraiński pisarz»
Tłumaczenie maszynowe
Początek tekstu może być niepełny — porównaj ze stroną oryginału
Mówią, że kiedy Bóg chce kogoś ukarać, odbiera mu rozum. My, Ukraińcy, którzy pragnęliśmy własnego państwa, przez lata, odkąd ono formalnie istnieje, popełniliśmy niemało żałosnych błędów i świadomych fałszywych kroków. Tym samym ściągnęliśmy karę na własną głowę: znów odbiera nam się rozum. Wszakże nie jesteśmy dziećmi i nazywajmy rzeczy po imieniu: to, co dla większej jasności zwie się «karą Bożą», w rzeczywistości jest bliskim lub dalszym następstwem naszych (rodu, narodu) czynów. Żaden nasz krok nie mija bez jakiegoś następstwa, żaden nie pojawia się bezprzyczynowo. Powiedzmy, jeśli nagle odkryję, że moje ubranie jest brudne, to wcale nie oznacza, że Bóg mnie ukarał. Wszystko jest znacznie bardziej prozaiczne: albo ubrudziłam się sama, lekceważąc czyjeś rady (my codziennie lekceważymy przykazania Pańskie), albo już włożyłam na siebie brudne. Ludzie są znacznie mniej związani ze sobą i zależni od siebie, niż od swojej przeszłości i przeszłości swojego rodu (narodu). Nasz naród miał i bohaterów, i zdrajców. Nasz naród donasza ubranie i jednych, i drugich. Ale przecież po to dał nam Bóg rozum i swoją naukę, abyśmy w końcu przyswoili ją i przestali powtarzać własne błędy, a w konsekwencji – znów i znów znajdować się pod cudzą piętą. Niestety. Dzisiaj, jak i stulecia temu, nawet najbardziej dojrzali spośród nas w świątyni są dziećmi Bożymi, a za progiem świątyni żyją jak poganie. Nauka Pańska, jak każda inna, wymaga pracy, zakuwania, powtarzania, egzaminów. Ale ponieważ jest nam dana do praktycznego zastosowania, wymaga jeszcze bezstronnego przeczytania i uczciwego zrozumienia. W doświadczeniu chemicznym, i nikt z nas nie będzie temu zaprzeczał, oczekiwany rezultat pojawi się tylko wtedy, gdy będziemy dokładnie przestrzegać zaleceń i warunków eksperymentu. Dlaczego więc w życiu, z reguły, lekceważymy warunki, a rezultatu wymagamy, aż pięściami stukamy, takiego, jaki nam się zamarzył? To – infantylność albo pogaństwo. Najważniejszy warunek oczekiwanego rezultatu ludzkiego eksperymentu na ziemi – to miłość. Miłość – to powietrze życia chrześcijańskiego. («Miłość nigdy nie ustaje. Proroctwa zaś skończą się, języki zamilkną, wiedza zniknie» – 1 List do Koryntian, 13:8). Ale zdobyć ją można tylko drogą pełnego samozaparcia (z reguły właśnie ten warunek jest lekceważony). I miłość ludzką, i miłość oraz zbawienie w Bogu. Wiadomo, że nie można służyć dwóm panom jednocześnie, tak jak nie można jednocześnie przebywać w świetle i w ciemności. Czytamy: «Kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je» (Ewangelia według św. Mateusza, 16:25). Formuła ta jest uniwersalna, jak uniwersalne są wszystkie formuły ewangeliczne. Podstawmy zamiast «Mnie» – «naród», «dzieci», «przyszłość» – i wtedy wszystko będzie prawidłowe. Dopóki ziarno nie zginie, nie wyrośnie nowym kłosem. Jeśli rodzice w całości i całkowicie nie oddadzą swojej wiedzy, swojej miłości, doświadczenia dzieciom – te skarby nie odtworzą się w następnych pokoleniach, a pójdą w ziemię razem z przemijalnymi powłokami rodziców. (Nędza odbezbożnionego świata – nie w wąsko ukraińskim wariancie, a świata planety Ziemia – właśnie stąd się bierze). Jeśli pokolenie odgradza się od następnego pokolenia murem wyższości, rywalizacji, oskarżeń, wyrzutów – ono z czasem nieuchronnie popadnie w zapomnienie, choćby jak bardzo chciało się zachować, choćby jakich olbrzymich wysiłków do tego dokładało, konserwując swoje niepowtarzalne oblicze, urządzając wieczory wspomnień, pisząc książki. Zachować się (czyli pozostać żywym) może ono tylko w żywym obrazie następnych pokoleń. Kto bardzo chce zachować swoje życie, ten je straci. Strach mnie bierze o naszą przyszłość, kiedy widzę, jak kontynuują odgradzanie się «szestdziesiatnyky» (teraz już ci, których karał szatański system, których zasad nie zachwiały imperialne więzienia, reszta zaś z legendarnego pokolenia, kto więzień nie zaznał, a żyje całkiem nieźle, odgrodzili się dawno), jak boją się choć kroplę swoich zalet rozpuścić w pokoleniach, które idą w ślad, a bądźcie pewni, to byłaby właśnie ta rozczyna, która zakalec przemieniłaby w złoty bochen. Tylko tak ono by żyło. Inaczej i «szestdziesiatnyky» popadną w niebyt, i zakalce wybredny w jedzeniu świat będzie podrzucał nogami. «Nie miejcie nikomu nic dłużni poza wzajemną miłością» (List do Rzymian, 13:8). To, co pozwolił sobie znany «szestdziesiatnyk», pisarz, dotąd niepodważalny autorytet moralny w społeczeństwie dla wielu, redaktor naczelny gazety «Nasza wira» Jewhen Swerstiuk w stosunku do pisarza, krytyka Maksyma Strihy, obawiam się, że przysłuży się ostatecznemu zdemaskowaniu nimbu nad niewielką garstką «szestdziesiatnyków», którzy byli dotąd na nieosiągalnej wysokości moralnej. (Tych, którzy skusili się «wszystkimi królestwami świata i ich chwałą», zdemaskowano dawno). Trudno przekazać pogardę – nie do wroga, do Ukraińca, patrioty – niekontrolowaną złość, do których upadł ten gorliwy i szanowany chrześcijanin w artykule «Nędza odbezbożnionego świata» («Nasza wira» nr 9, 1997). A jakże «największy między wami niech będzie jak najmniejszy»? A jakże «każdy grzech, każda bluźnierstwo będzie ludziom odpuszczone»? Wydając surowy wyrok, czy nie do Ducha Świętego, bluźnierstwo przeciwko któremu tylko nie będzie odpuszczone, przyrównuje Jewhen Swerstiuk «szestdziesiatnyków»? Choć w rzeczywistości nie chodzi o bluźnierstwo, a o, jak przyznaje sam sędzia, «cybernetyczną jasność i niewzruszoność myśli». (Tych cech, szczerze mówiąc, nam wszystkim brakuje od dawna). Najciekawsze, że artykuł Maksyma Strihy w 61. numerze czasopisma «Krytyka» – «Pożegnanie z undergroundem» – wcale nie jest o «szestdziesiatnykach». Wzmianka o nich ogranicza się do akapitu przytoczonego w «Naszej wirze». A wnioski Jewhena Swerstiuka dotyczące osoby Maksyma Strihy – jak rósł, wychowywał się, kim jest w rzeczywistości (?), co czuje – to czysty domysł. Nieadekwatność reakcji, ilość zaangażowanego materiału, gorączkowość pozwalają przypuszczać, że pretensje J. Swerstiuka do społeczeństwa za brak szacunku, za niedocenianie, być może, roli «szestdziesiatnyków» dojrzewały dawno – a pod rękę wpadł Maksym Striha. Pan Jewhen, i myślę, że świadomie, dopuszcza jeden przebiegły błąd: do «szestdziesiatnyków» zalicza tylko tych, którzy ofiarowali życie za ukraińską ideę, cierpieli w więzieniach i obozach, podczas gdy Maksym Striha ma na myśli wyłącznie pisarzy, i to całe pokolenie. A to przede wszystkim I. Dracz, B. Olijnyk, M. Winhranowski, I. Dziuba, W. Korotycz i wielu innych. Jeśli wziąć pod uwagę jeszcze to, że artykuł M. Strihy – to recenzja na powieść W. Dibrowy «Burdyk», napisaną w stylu burleskowym z elementami ironii i sarkazmu, więc naturalnie, że w miarę burleskowy jest styl samej recenzji – to w przytoczonym urywku o «szestdziesiatnykach» nie ma absolutnie nic, co świadczyłoby o cybernetycznej bezduszności autora. Można ją tylko przypuszczać lub nie przypuszczać. Przeraża wyższość i nieprzejednanie, próba uderzenia jak najboleśniej. A za co? Za to, że w rozważaniach i czynach dzisiejszych naprawdę rozumnych chłopców nie ma ekstazy przed «szestdziesiatnykami», nie ma śliniącej się miłości (to my, «siedemdziesiątnicy», tak ich kochaliśmy). Bo choć Jewhen Swerstiuk twierdzi, że chce trzeźwości i uczciwości (jakby «jasność i niewzruszoność myśli» – to nie to samo), w rzeczywistości on wymaga miłości. Ale czy ma do tego podstawy?
Przypomnijmy znane spostrzeżenie: dziecko, które wyrasta bez rodzicielskiej miłości, jest ułomne, niegotowe do pełnowartościowego, szczęśliwego życia. Tak wyrastali „siedemdziesiątnicy”. Bardzo starannie dozowana ilość ich koniecznie musiała mieć „przewodnika” spośród tych „szestdziesiątników”, którzy siedzieli na Olimpie (literackim, naukowym, społecznym). Najczęściej był to wpływowy krajan. I ten, kogo on „wiódł”, dość naturalnie wchodził w życie i literaturę. Różni pod względem talentu, oni nie są zakompleksieni i teraz. Znają ich, do pewnego stopnia liczą się z nimi, bo właściwie mają oni wagę – zarobili, zasłużyli. Ale zauważcie: oni swoich protektorów nie zdradzają. Oni im, starym, tęskniącym za piękną młodością, oddają dziś dług miłości. A gdyby „sześćdziesiątnicy” nie dozowali, wbrew naturze, tych, którzy szli w ślad za nimi, to nie byłoby i takich przykrych nieporozumień, jak z dwoma jednakowo potrzebnymi Ukrainie pisarzami, z których jeden wymaga bezwarunkowej synowskiej miłości, a drugi jej w sobie nie czuje. I nie z jakichś złych zamiarów, a całkiem naturalnie. Artykuł Maksyma Strichy – o pokoleniu, które ani panu Jewhenowi, ani jego przyjaciołom wcale nie jest ciekawe, które, na szczęście, nikomu nic nie jest winne i którego, niestety, nikt nie potrzebuje – o „siedemdziesiątnikach”. O tych, których „sześćdziesiątnicy”, pamiętając, jak żwawo sami przesunęli poprzedników, nie dopuszczali nawet blisko do normalnej społecznej konkurencji czy współpracy. Pokolenie nieznajomych, kosmitów. Ich jakby nie było. Miłość i uwielbienie synów rodzą się z miłości i uwielbienia rodziców. A ponieważ „siedemdziesiątnicy” byli odsunięci od życia społecznego, to swojego zachwytu poprzednikami nie mogli przekazać „dziewięćdziesiątnikom”. Dlatego ani Maksym Stricha, ani inni młodzi i zuchwali także nie mają, niestety, długu miłości wobec poprzedników, jak i wobec dziadków, którzy stali się sentymentalni na starość. To fatalna klęska Ukrainy: wszyscy ją kochają, wszyscy się o nią troszczą, ale rozumieją pod nią abstrakcję, bo od wieków gryzą się między sobą, jakby sami przebywali poza nią lub ponad nią. Każde pokolenie zaczyna budować ją od początku, według własnego projektu. Samozwańczo zaklinają: „odpuszczają ci się grzechy twoje”, i choć ona jak leżała na miejscu, tak i leży, cieszą się, jakby matka wstała i czym prędzej pobiegła doganiać cywilizowanych i trzeźwych. Czego, w najlepszym razie, możemy oczekiwać od młodego pokolenia dzisiaj – to tego, znowuż, czynów i działań nie wyższego, duchowego planu, gdzie pyta o cienką i delikatną miłość, która może zwrócić narodowi siłę i jedność, – a niższego, naturalnego, żeby ono, dla samoobrony i utwierdzenia siebie w świecie, jednakże strzegło ziemię, mowę, historię. Oto tylko kiedy już u naszej inteligencji stanie się siła rozumu, żeby przerwać to błędne koło, żeby nie tylko męczenników na tamtym świecie trwożyć, a i nie płodzić ich na tym. Przy okazji, z powodu oburzenia, z jakim odrzuca Jewhen Swerstiuk twierdzenie, że „sześćdziesiątnikom” nie poszczęściło się, nie można nie wspomnieć świadectwa takiegoż „sześćdziesiątnika”, pisarza Leonida Żuchowickiego. W programie informacyjnym w telewizji powiedział on, że pokolenie „sześćdziesiątników” było „szczęśliwe” (choć o tym przynajmniej można dyskutować). „Nam poszczęściło się, że my byliśmy głupi”, powiedział, między innymi, L. Żuchowicki. Pokoleniom lat 30. i 90. pod tym względem nie poszczęściło się. Czas im nie zostawił złudzeń. I oni, rozczarowani, tracą wiarę w szczerość w głosach troski ich poprzedników, budowniczych Ukrainy, o państwo i troskę o własną kieszeń. Stąd i pewien cynizm. Czego jest wiele, co nas, starszych, bywa, obraża. „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”. To żwawe zamykanie się w pokoleniach, zwijanie się w coraz węższych egzaltowanych i nieprzejednanych grupach – to fatalne i nieuniknione oddalanie się od odwiecznego narodowego celu. „Każde królestwo podzielone w sobie pustoszeje, i każde miasto czy dom, podzielone przeciw sobie, nie ostoją się”. Czy już nie dość przykładów z naszej ukraińskiej historii, kiedy my, pryncypialni, aż nadto, jak na świat ten, w którym zmuszeni jesteśmy żyć, dzieliliśmy się i nie ostawaliśmy? Państwo – to czysto ziemski twór, to podstawa, fundament, to – warunek i rękojmia naszych wolności światopoglądowych i naszych wolności fizycznych. Ono jest potrzebne, obiektywnie, wszystkim: niebianom-„sześćdziesiątnikom”, i kosmopolitycznym „dziewięćdziesiątnikom”, i temu bagnu, do którego należymy my wszyscy zwyczajni, komu chce się chleba i telewizora i kogo tak znieważa pan Jewhen Swerstiuk. Dlatego i zbudować je możliwe tylko wspólnie. „...Kto nie jest przeciw wam, ten jest z wami”, – powiedział Jezus uczniom, którzy zabraniali wyganiać demonów tym „bezpartyjnym”, kto nie chodził z nimi. W naszym społeczeństwie tak dużo demonów i tak dużo pracy. I czy to rozsądnie – przeganiać tych, kto ma pragnienie ją wykonywać, tylko dlatego, że on nie chodzi z nami? Możliwe, dzisiejsza narodowa elita kieruje się innymi słowami Zbawiciela? „Kto nie jest ze Mną, ten jest przeciw Mnie”, – powiedział Jezus, opowiadając przypowieść o człowieku, który nie strzegł duszy. Ale ten wyrok dotyczy czegoś subtelniejszego, czysto indywidualnego: zbawienia duszy, istnienia, w którym wybór się skończył, w którym już nie ma odcieni, a są tylko dwie siły: światła – w górze i ciemności – na dole. Te słowa – nie dla tego grubego świata nieuniknionych kompromisów, świata wyboru. Przypomnijmy ewangeliczną sentencję: „Bo synowie tego świata w swoim pokoleniu są mądrzejsi niż synowie światła” i Chrystusową naukę: „Zjednujcie sobie przyjaciół nieprawym mamoną, aby, gdy się skończy, przyjęli was do wiecznych przybytków”. Nieprawa mamona – to nieuniknione kompromisy w tym pokoleniu na tym etapie naszego społecznego bytu. Jeśli zaś my będziemy je żwawo i demonstracyjnie odrzucać, nam nie widzieć swojej, w tym świecie, „wiecznej siedziby” własnego państwa. My je możemy zbudować tylko z „nieprawą mamoną” – budowniczymi wszelkich maści, którzy chcą i umieją budować. Bo taka jest ziemska rzeczywistość. Potwierdzeniem tego – mnóstwo państw świata, gdzie różne siły i pokolenia w jednym są jednością, kochają i strzegą swoją wspólną siedzibę. Zbudowawszy pełnowartościowe państwo, my będziemy mogli dzielić się według jakichś cech, a ono będzie strzegło nas od więzień, prześladowań, przemocy, zagwarantuje filiżankę kawy z sucharkiem oraz wolną prasę, gdzie będziemy mogli wymieniać się poglądami, jeśli i dalej będziemy pozostawać poganami, a nie prawdziwymi chrześcijanami. „Po owocach ich poznacie je” (według Mateusza, 7:16). Póki co, owoce „sześćdziesiątników” (w tym i moje) – to zatruta i zaniedbana ziemia oraz jeszcze bardziej odbezbożony świat. I nie ma co na kogoś zwalać. Halyna Pałamarczuk.
Tłumaczenie maszynowe
Oryginał po ukraińsku · tłumaczenie jest aktualizowane
Б Р Р зананнннвне - Б
рання ЗР
Р ВИР п НН НО 0
17 ць Кк
о ПРОМИ
ДР РАН
ПЕР п ни
РР и
п и -
то»
о | |
| цодл, ссам м воми
Самотні були в медостатку та го-суху землю, зруйновану
| та опустьлу! Рвали воми лободу на ку- | щох ялієцеве ж корінмя було їкнім | змібоя.
| Книга Йова, 30 : 3,4
| Серед випробувань, що припали на юправедного Мова, в иого повчальній з; описані страждання людини, яка незаслужено втратила славу й повагу Збідтлий, усам'!ї нений, він гідно й І охірливо приймав усе, що давав йому І Бог Та залишилося питання. чому до- | брочинний часто не має щастя, ТОДІ як | у розбещених усе гара зд? «Мова ганьби- | ли не лише колишні багаті друзі, для яких він вибирав дорогу й сидів на чолі, а й вигнанці суспільства, що ховалися х. печерах та скелях, вживаю-
| дол | кни
р ярута
чи в їжу бур'ян. Дослівно це звучить як «лЛЛлЛЯ біля
| кущів», що й навело перекладачів Біблії на | думку про рослину, яку ідять за скрутних часта Ця роль найбільше відповідає лободі, що росте по цілому світові, крім крижаної | Антарктиди. Що ж, у голодні роки рятувала вона людей і в Україні
| подвтр'ям для струсів.
збирає Єгипет, Мемфіс
пива, будяччя по їгнаг наметах.
| Книга пророка Осії, 9 : б
пророки вдавалися до
чек
Тим паче, що вона -- єдина рослина
ноги людей | свійських тварин,
З Зачепившись
Тими волосинами Ггачечками ня кінці тіло, гачечок ламається, і гострий к!
ажюютююиює 00 ТВОЮ 0 АННИ
| | | | | | | | | | | | | | | | | | | |
ці
б
інно Й Якиньниї |яяєююю 0|0яюютяь 40 0 яююютею 040 єюєюие 0ениюичи
вно
Ор р
писанні ййіннннинннннннійбнннннйнийННйН
РЕА нії нанні інннннні ня
| ПРОДОВЖЕННЯ, Початок див.
СТВОРЕНІ 2.Л8 ОСБГЯ
І буде тернина рости по палатах його, кропива 1 будяччя в твердиняхг цого, 1 він стане мешканням шакалів,
Книга пророка Ісаї, 34 : 13
Бо йдуть ось вони до Ассирії, 1г іх ховає,
коштовність їгнього срібла посяде кро-
Зображуючи занепад : спустошення, які чекають Світ за гріхи його, За відступництво 1 забуття Бога, біблійні понять, зрозумілих своїм сучасникам Тому, коли йшлося про бур'яни на рутнах колишніх твердинь, вони аж ніяк Не могли обминути кропиви. Та й слово, що перекладається як «кропива», 03- начає у давньоєврейських текстах «пекучий» або «палючий». Отже, Є ВС! підстави вважати цей неодноразово зтадуваний у Біблібур'янкропивою
Палестині 1 в Україні, яка залишає після необережного дотику пекучі сліди.
Росте кропива скрізь, де ступають на пасовищах, пустирищах, уздовж доріг, по садах і городах, поблизу жител Те господарчих приміщень. З допотопних часів відомо, що її заростями краще не кодити босоніж, бо листя і стебла ЦІЄ! рослини не просто колючі, вони здатні завдати тривалий опік. Та лише пшеля винайдення мікроскопа з'ясувалося, що
жалить кропива тоненькими іжакувакрихітними за нчик
МІСЦЕ 7 «я Ао0Б5ОДИ
Куди не кинь оком, у містечку чи селі, пад парканами, навколо ягідНИХ 1 декоративних кущів, на недоглянутих квітниках і! пустирищах, по садках, перелогах, уабіччях доріг, попід скирдами, біля клунь, льохів, старих будівель -- скрізь тягнеться до сонця це живуче, хоч 1 однорічне плем'я. Чимало бур'янових рослин шкодять землеробові прше від лободи. Хоч її й легко виполювати, але остаточно позбутися не так вже й просто. Справа в тому, що насіння лободи зберігається в грунті багато років, проростаючи неодночасно. Скільки це зілля не смикай -- на зміну йому підіймається нове покоління, особливо на добре угноєних грунтах. Трохи втішає господаря те, що свійські тварини залюбки їдять цей бур'янець.
І не тільки вони, у борщі листя лободи досить смачне -- не згірше від кропив'яного.
Особливо життєздатною показала себе поширена по всій Україні біла лобод а, насіння якої може чаїтись у землі до 8 років. Її гладеньке, з білуватою борошнистою смагою листя часто-густо визирає з-під кущиків картоплі, а то пнеться затулити від сонця молоду цибулю. Ця
ч. 1,4. 5.7.8,
волоска устромлюється в шкру, впорскуючи в неї, наче зі шприца, пекучу мурашину кислоту Погодьтеся, що старосвітська погроза відшмагати кропивою була не таким уже й безневинним жартом
Та от чудасія! За старих часів і карали, і лікували в один 1 той самий спосіб Вважалося, що слабому на гостець, або ревматизм, слід нажалити свіжою кропивою хворі місця -- 1 ломота у м язах пройде Це дуже близько до правди, бо й досі ревматиків лікують бджолами. Бджолина ж отрута за своєю дією дещо схожа на мурашину кислоту Використана з лікувальною метою, вона покращує обмін речовин, стимулює серцево-судинну систему, знижує кровяний тиск, має протизапальні властивості. Квітикропиви, заварені як чай, вживали проти перестудження й нежитю, горілчану ж настоянку коренів -- відзастарілого кашлю й лихоманки
Сучасна народна медицина такохмс лікує жалючою кропивою беаліч різних недуг. Передовсім -- а плергю та висипки, (що не випадково звуться кропивницею Для очищення шкіри від чиряків 1 висищоденно п'ють відвар суміші ІЗ кропиви, кульбаби 1 квітів терну, в цей час забороняється істи м'ясо, яйця, пити горілку 1! навіть пиво. Допомагає кропива 1 від астматиччого бронхіту, дизентери, опухання селезінки. А щоб краще росло волосся, слід настояти у літрі окропу одну ложку сухого або дві жмені свіжого листя жалючої: кропиви, після цього частину кастоянки втерти у шкіру голови, рештою ж промити волосся, 1 хай сохне. ни звіДОМО кропива | як харчова скількох людей врятували від
У
пок сушених листків
Не ме рослина,
лиже єкие зи» «Ле ЯНИРО НЄМУ
джиинной | й 00 "НРУ
рослина з давніх-давен надокумчала людин, але й рятувала у скруті, бо ВСІ різновиди білої лободи є кормовими, са" латними, до того ж вітамінними Крім цього, вживаються ще кілька видів лободи Середних дві - запашна 1 Ш редера-- 3 глибоко виїмчастими, ніби різьбленими, чимось схожими на дубові, листочками, що дуже пахучі й використовуються для відЛлякування надокучливих комах.
Та найцікавіша, мабуть, єдина в нас багаторічна лобода Доброго Генріх а. Вона названа великим шведським природознавцем Карлом Ліннеєм на честь Генріха ТУ Наваррського, який, ставши королем французьким, припинив релігійні війни між католиками й гугенотами. За часів середньовіччя її вирощували замість салату, ця шляхетна лобода збереглася донині як культурна рослина в окремих місцевостях Західної України. Вона заслуговує на повагу і охорону як свідок давніх культур.
Нема городу без бур'яну, а роду -- без вироду. Серед 20 з чимось представниць великого роду лободових в Україні є одна отруйна. Це лобода гібридна, що росте по засмічених, тінистих місцях. Листки в неї -- з 6--7 гострими зазубринами. Взагалі ж слід нагадати, що різні види бур'янів бувають дуже схожими, і
тому, щоб їх не переплутати, слід ко-| ристуватися спеціальною літературою. |
Не обминула увагою цю повсюдну| рослину й народна творчість. В ній лобода згадується ніби між іншим, як ознака місця події чи як смішна недоречність:
На городі в лободі Гуляв козак доволі.
Або:
|
|
|
|
|
Постав хату з лободи, А в чужую не веди.. | Праведний Йов скаржився Богові,| вважаючи свою долю несправедливою. Та й взагалі покликання людини здавалося йому незрозумілим, бо після закін життя від неї нічого не залишається! «Якщо сподіваюсь, то тільки шеолу, як| дому свого, в темноти тостелю своє| ложе» (Книта Йова, 17 : 13). Ї зарадити| йому було нікому й нічим, аж поки нед не примножив багатство покаянного Йова й не подарував йому нору Після смерті люди чекали лише темряви-- ше олу, доки не дійшла до них| звістка з Христових уст про Царство| Небесне, Що ж, кожній думці -- свій час, якікожному зелу -- своє місце на замі
Ра ГАЮ ї М Рая | г 1 г ь
"я , ь "Й а
і і й. ї
; " М і - -лі Ро є Ж -о КЕ УП рачевно о с анг БВ» ДУ РИН Б А р унінано Ч. 10, АСК ро Ук мом 5 ц - чив бе аб З57ИЙ ій ьо фото УТе А чнВ ді з ФУ'ОТИ в
весняного авітамінозу вершечки її молодих пагінців! Дуже смачні перші весняні листочки кропиви у різних салатах 1 особливо -- у борщі. Для цього згодиться жалюча кропива, по-народному -- жигавка,і дводомна,якане ясалить, через що її подекуди називають глухо. Та й цим ужиткове значення кропиви не обмежується -- подрібнену, 11 використовують у кормових сумішах для відгодівлі худоби Якщо ж узимку до пташиного корму домішувати сушене листя кропиви, кури краще нестимуться
У багатьох віршах Вічної Книги кропива згадується поруч з іншим колючим бур'яном -- б у д я к о м, обидві ці рослини були 1 залишаються характерною ознакою занедбаності землі, житла, джерел. Якщо створене людськими руками заростає колючим бадилинням -- це прикмета біди, кари Божої Сусідство кропиви з будяком знаходимо й у Тараса Шевченка, на чию творчість Біблія мала величезний вплив:
Бур'ям,
Будяк колючий з кропивою
Коло криниці поросли...
Будяки -- теж однорічні або дворічні рослини, як 1 кропива. Та на відміну від нет, будяки не»калять, а просто колються міцними колючками. Ними ж озброєні щі досить високі, іноді у зріст ліодини, гостро-реберчасті стебла будяків А от їхні квіти, зібрані у щільні кошички, привабліоють нас штжними рожевими, малиновими, фіолетовими, оранжевими, пурпуровими, карміновими барвами. Звідки ж у простих будяків така багата палітра кольорів, що ім позаадрить будьякий художник-декоратор? А от авідси будяки належать до родини склад - ноцвіти х (згадайте -- їхні квіти сісладені в кошички) Інша назпи цієї родини п і Отже, цей
колючий, непроханий гість наших садів| і городів є близьким родичем ніжної 1 такої різноманітної у своєму квітуванні! садової айстри |
В Україні налічується 14 видів 1 кілька | підвидів будяків, або, як їх ще називають чортополох т в. Вони| відрізняються своєю висотою, розмірами| і формою листків та колючок, барвами квітів. Один із них, а саме будяк аравійський, імовірно був тією колючою| рослиною, яку перекладачі Біблії 1 звали чортополохом, або будяком . Тайна коліочки буває попит! Настоянкою| чи відваром листків будяків та схожого| на них т атафрни юка в народі промивають рани, запалені повіки, алергічні ураження шкіри. З насіння ж| будяків кучерявогозакантовидного пониклого можна виготовити першокласну харчову олію. Нарешті ж, до всіх будяків, не боячися| колючок, охоче летять бджоли, бо у маленьких квіточках цих зовні гріаних рослин завжди багато духмяного некта - ру
«І на жалку кропиву мороз буває» --| ця укратнська приказка нагадує про те! що зло завжди карається. Та чи можна| вважати бур'яни, хоча 6 і кропиву та будяки з їхніми незвичайними дено о востями, якимись проклятими, нікому| не потрібними рослинами? У бур'яні| лише тоді вбачаємо символ зла, коли зростає він не на своєму природному! місці. А цетрапляється, коли лани за не-| хаяніи під час великої біди Земля, благословенна Богом, породила ропи! ву й будяки на користь різним істотам | Якщож вона дає бур'яни замість збіжжя | й городини -- значить, пам'ятає про наші гріхи. Тож погляньмо а повагою 1 любов'ю на Божі створіння, які називаємо бур'янами, бо й вони народжен для добра! |
це тт 1
анненннимнннномо" наеаичннечнюанни ННИЯЯУ -
иниинкланніннноннннм РИСОМ 009
Wymłócić, choćby na żarnach rozetrzeć, — i być pewnym
I wyciągniętych rąk jeszcze tysiące i tysiące, ich nie ubywało; porzucali swoje motyki, łopaty, swoje
Jaka radość, jaki raj,
podarunki, gdzie Święty Mikołaj!
Pociechę i paczuszki!
…którzy od słowa czekali czegoś nieprawdopodobnego, czekali cudu — szczególnie ma być ogłaszane przez Nie(go). Jestem jednym z tych, którzy szli drogą, pamiętając jednak o obowiązkowej wieczerzy przed spoczynkiem.
Ja też jestem jednym z tych, którzy widzieli, że chleba, bochenków, chlebków, placków — wydawano ich w bród.
Jestem jednym z tych, którym wiary z pewnością było za mało: moimi rękami, rękami łamiącymi chleb — i niepokoiłem się.
O, jak to boleśnie: czekać na ten ciężki chleb — prościej byłoby przeorać, zabronować rolę, a ja zbyt: czy mi wystarczy?
…że ci jednak przypadnie. Już jeden bochenek rozłamany, drugi chleb…
Czy się już nasycili Słowem?
Zaczęli truć Piłatowi głowę jerozolimscy faryzeusze i uczeni w Piśmie: oto on jest zbrodniarzem, nazywa się królem żydowskim, synem Bożym, więc pobłogosław go na śmierć. A Piłat się opiera: ja, mówi, wolałbym raczej ułaskawiać skazanych na śmierć i nawracać ich do życia. No to i ułaskaw Barabasza, bo większego zbrodniarza nie sposób sobie wyobrazić. Dlaczego właśnie Barabasza? Ja bym chciał... Chciał czy nie chciał, musiał umywać ręce po tej męczącej procedurze.
Ten i ten też mają występować, myśl obkomowska nie może rozchodzić się z myślą centralną, więc musisz. A mnie przykro, ten osąd staje mi w gardle. I zresztą nie widzę żadnej wyraźnej wywrotowości w tym, co mam potępić.
A my widzimy! – ryczą uczeni w Piśmie i faryzeusze, o, i zwierzchność też widzi. Widzimy, że nasz tak zwany przyjaciel dąży do wywyższenia się, udaje proroka, prawie króla żydowskiego. Za morzem, widzicie, zachciało mu się wydrukować, przedstawić nas nie takimi, jakimi jesteśmy!
Decyduj, chłopcze, decyduj. Ale przecież nie jest złym przyjacielem – no to już tak... Od tego jest mi jeszcze gorzej.
Wychodzę po cichu na korytarz, ale to mnie nie ratuje – oto za mną już wyskoczył jeden z tych, co w prezydium: dokąd to, mądralo, czy nie zamierzasz uciec? Zaraz występować!
A ja, tłumaczę, ja właśnie w toalecie.
Myję tam ręce, z góry myję, zmywam przyszły brud. Ale czy można z góry zmyć z siebie faryzejską, gównianą gadaninę?...
рр п Но ща нн БР вн пня ренти що нажистио с жо ні
о нн золи
Redaktor naczelny: Pawło Mowczan
«Słowo Proświty» | Redaktor odpowiedzialny: Lubomyr Hołota
Założyciel – Ogólnoukraińskie Towarzystwo «Proświta» im. Tarasa Szewczenki. Świadectwo rejestracyjne nr 1007 z dnia 16.03.1993 r.
Pohribny, Ołeksandr Ponomariw, Iwan Huszczi
- ТРА - т
uwierzywszy słowu łaski i zbawienia. Jeden z wo... kiedy to słowo tysięcy, którzy szli za nim zakurzoną, kamienistą
znużenie i czas odpoczynku, czas nocnego snu i
...ców dla wszystkich zdołano zdobyć tylko pięć. ...okazały się wyraźnie za małe w Jego rękach – za małe,
bo zbyt chciwie patrzyłem na
...ć, trzeci placek – a głodnych jakby przybyło. Rąk, które
z ; zasuw – i chciwie pragną cudu, pragną sprawiedliwego podziału sytego chleba dla wszystkich.
Smacznego!
Drodzy nasi proświtanie!
Wierzymy w nadchodzący błogosławiony dzień.
Życzymy Wam wszystkim i sobie, byśmy go doczekali. Aby w Waszych domach było szczęśliwie i słonecznie! A w duszach – światło i radośnie! A na stołach – pełno i hojnie! A żeby te stoły uginały się, proponujemy nasze, proświtiańskie przepisy.
Niech Wam będzie dobrze, słodko przez cały 1998 rok!
Witamy Was z Nowym Rokiem i Bożym Narodzeniem!
Niechaj więc przekroczy próg Waszych domostw Radość, Pokój, Zgoda, Dobrobyt! Niezależnie od wszelkich trudności i przeciwności poczujmy spokój, bo tak urządzona jest nasza dusza. Pośród ruin wciąż pragnie kwiatu, w najcięższe lata nieszczęść składa pieśni, a w czasach ruiny
TORT «TYGRYSIĄTKO»
Sześć jajek ubić z dwiema szklankami cukru, dodać 200 g roztopionego masła śmietankowego lub margaryny śmietankowej, 400 g śmietany, w której rozprowadzić 1 łyżeczkę sody, zgaszonej octem, szczyptę soli i 3 szklanki mąki. Ciasto podzielić na dwie części. Do jednej części dodać 3 łyżki stołowe kakao. Ciasto ma mieć konsystencję zbliżoną do gęstej śmietany.
Formę (okrągłą) natrzeć masłem, posypać bułką tartą i pośrodku kłaść łyżkę za łyżką (jedną na drugą, po środku), na przemian białe i ciemne ciasto.
Piec w piekarniku w temperaturze 120–200 stopni.
Kiedy tort upiecze się i wystygnie, pokryć go glazurą: 8 łyżek cukru, 2 łyżki kakao, 4 łyżki mleka gotować przez 3–5 minut w aluminiowym naczyniu. Na końcu dodać 20 g masła.
TORT «CARSKI»
2 szklanki śmietany wymieszać z mąką (ile weźmie, żeby ciasto było gęste), rozwałkować,
posolić, upiec, pokruszyć i wymieszać z 0,5 kg drobno posiekanych orzechów włoskich. Puszkę skondensowanego mleka gotowanego połączyć z 300 g masła śmietankowego. 2 duże pomarańcze drobno pokroić i gotować do zgęstnienia z 0,5 szklanki cukru, 0,2 szklanki wody oraz skórkami z tych pomarańczy, pokrojonymi bardzo drobno. Gdy masa zgęstnieje do konsystencji śmietany, wycisnąć do niej sok z jeszcze jednej pomarańczy i doprowadzić masę do wrzenia. Ostudzić, wymieszać ją z pokruszonym korżem i kremem, wyłożyć do formy, ubić do wysokości 3 cm i postawić w lodówce. Po upływie doby tort pokroić na małe romboidy, posypując cukrowym pudrem.
Wy i wasi goście będziecie mile zaskoczeni niezapomnianym, wyszukanym smakiem tego tortu!
CIASTECZKA «ŚNIEŻKI»
Paczkę margaryny połączyć z 5 ugotowanymi żółtkami, 1 łyżką śmietany i 2 szklankami mąki. Z tego ciasta uformować małe kuleczki i piec je 20–25 minut. Gdy wystygną, zanurzyć je w kremie, a wafle pomarańczowe zetrzeć na tarce.
Krem przygotowuje się tak: 0,4 szklanki mleka gotować z ½ szklanki cukru i 1 łyżką kakao przez 7 minut. Tę masę po ostudzeniu ubić z 200 g masła śmietankowego.
TORT «GÓRA LODOWA»
Paczkę margaryny roztopić, wymieszać z pół szklanki cukru, 2 jajkami, 1 szklanką śmietany, w której najpierw rozrobić 1 łyżeczkę sody, zgaszonej octem, oraz z 4 szklankami mąki. Ciasto podzielić na 2 części w stosunku 1:3. Mniejszą część rozwałkować na kształt naczynia, na którym będzie podany tort, i upiec. Ten korżyk położyć na półmisku i od razu posmarować kremem. Większą część ciasta rozwałkować w duży płat, podzielić go na 15 pasków. Na środek każdego paska położyć jagody wiśni i zlepić brzegi, aby powstała rureczka. Upieczone rureczki ułożyć w piramidkę (…), przekładając każdą warstwę kremem. Krem przygotowuje się z 1 l śmietany ubitej z 2 szklankami cukru pudru.
Adres redakcji «Słowa Proświty»: 292001, Kijów-1, zaułek Muzejnyj, 0, Ogólnoukraińskie Towarzystwo «Proświta» im. Tarasa Szewczenki, tel. 228-01-30; E-mail: З.ОУО (Ф РКОЗИТА, їпіегсот. К/ІБУ(/А
Indeks 30617 Zam. nr 0315769 Nakład 5000
Wydrukowano z gotowych fotoform w kombinacie «Presa Ukrainy»
ОЖРА СЛИВ вв
Ж
| і
оби ІДС ТО
Пов МІ
Tłumaczenie maszynowe