Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

“Srebrna nuta w pieśniach słowika” Halyna Olijnyk. Kwiaty przyszłe: poezja. – Równe: Warsztat pisarski “Opowiadacz”, 2020. – 116 s.

Слово Просвіти, №42 за 2021 рік

Wasylyna WOWCZANSKA, członkini NSŻU, m. Tarnopol U brazylijskiego pisarza Paulo Coelho jest głęboka myśl o tym, że Najwyższy stworzył ten świat, aby ludzie poprzez widzialne przenikali duchowe. A czy teraźniejszość dąży do duchowego przejrzenia? Czy protestujemy przeciwko niemoralności, przeciwko zgniłemu społeczeństwu, dla którego obce są jakiekolwiek wartości duchowe? W sztywnych ramach, w których obecnie przebywamy, bardzo ważne jest poznać siebie i znaleźć “drogę do miłości, na jasnej polanie której zakwitną nieznanej piękności przyszłe kwiaty – wyzbyte siebie dusze, zapatrzone w transcendencję nieba i zagłębione korzeniami w byt” – mówi autorka “Kwiatów przyszłych”. Z pomocą przyjdzie modlitwa wiary i poświęcenie siebie Stwórcy. Halyna Olijnyk mieszka we wsi Orestiw w rejonie zdołbunowskim na Rówieńszczyźnie. Ukończyła Kijowski Narodowy Uniwersytet im. T. H. Szewczenki. Prawniczka-praktyk. Bezgranicznie zakochana w poezji, słonecznikach i obrazach Van Gogha. Ukazały się drukiem jej zbiory poetyckie: “Dusza po spowiedzi” (2000), “Pion” (2006), “Dotykiem ognia” (2007), “Taniec rozkwitłego ogrodu” (2012), “Pora śpiewać” (2015). Trzymam w rękach nowy zbiór poetycki autorki “Kwiaty przyszłe”. Okładka zachwyca oryginalnością: na słonecznej polanie latają małe anioły. Takie wrażenie, że od razu trafiłam do raju. Chociaż czym jest raj? Jeśli spróbować znaleźć odpowiedź w Biblii, to można wyciągnąć wniosek, że raj nie jest utracony, można go nabyć na nowo. Opisać błogostan człowieka w raju jest praktycznie niemożliwe, wszak bardzo trudno znaleźć potrzebne słowa. A pani Halyna znajduje. Jej poezja jest napełniona tajemniczością, niestandardowymi wersami, umiejętnością rozpalenia ogniska ludzkich serc, aby one wyrosły na żyznej glebie. Pobłogosław, o Panie, błagam, Na żyznej glebie wyrosnąć, Kluczem krzyża otworzyć drzwi raju … i dalej iść. Właśnie do duchowości wzywa w swojej poezji literatka, jakby przemawiając do nas przenikliwymi wersami, które zapadają w duszę. Największą uwagę zwraca na obraz Halyna STASIUK, kandydatka nauk filologicznych, docentka iwanofrankiwskiej filii Uniwersytetu “Ukraina” Osobowość poety i stworzony świat artystyczny — to zawsze tajemnica, która wabi. I badacz, niczym detektyw, szuka kluczy do tej zagadki. Wynik zależy od złożoności tajemnicy oraz od analitycznego talentu detektywa. W monografii Nadiji Hawryluk “Złoty lot wierszy: poezja Switłany Koronenko” szczęśliwie zeszły się oba czynniki. Obszar obrazowy autorki “Misteriów”, “Zaklęć na język białoruski”, “Debory” jest złożono-asocjacyjny, synestezyjny, dlatego niezwykle sugestywny, czarujący. Znaleźć hermeneutyczne klucze do takiego jednocześnie otwartego (bogata intertekstualność) oraz zamkniętego (hermetyczność sensów) świata artystycznego — w mocy jest, być może, tylko naukowiec, który patrzy na niego nie tylko z zewnątrz (jako rzadkiej akademickiej przygotowania wersolog), ale i — umownie — od wewnątrz (jako oryginalna poetka). I treść monografii wyraźnie potwierdza: tajemnica znalazła swojego detektywa. Nadija Hawryluk wyodrębnia kilka kluczowych toposów poezji Switłany Koronenko, które, sensowo przecinając się, jakby wyrastają jeden z drugiego: Kobieta (rozdział “Sukni jedwabne rozpostarcie…”), Los (rozdział “Losie mój przeczysty…”), Twórczość i Człowiek-w-twórczości (rozdziały “Duch nieoczekiwanych rymów…” oraz “Akwarelowe portrety wierszy…”), Miłość (rozdziały “Taka cienka miłości linia…” oraz “Poemat lamentów i głosów”), Tradycja jako Zbawiciela, przybliżając czytelnika do czegoś wiecznego i bliskiego. Nasz kraj potrzebuje duchowego odrodzenia, od którego zacznie się i odrodzenie innych sfer życia społecznego. Dlatego musimy wychowywać duchowe osobowości, dbać o to, aby dzieci od małego otrzymywały właściwe drogowskazy. Tylko wtedy będziemy mieć silną, świadomą młodzież, która jasno będzie pozycjonować się jako obywatele, szanujący swoje państwo, swoich rodziców i tradycje. Zamiast lekkomyślnego stosunku do życia, dzięki duchowym prawdom szybciej odnowi się naród ze sformułowanym światopoglądem. Pani Halyna porównuje siebie do delikatnej łodyżki, która, dotykając świętego Oblicza, nawleka łzy na ciernie Jego korony. Szczerze wierzy, że Chrystus nie zapomina o zabłąkanych, zapomnianych i podaje wszystkim swoją zranioną rękę, wziąwszy na siebie pokutę ludzkości. Swoją bezgraniczną miłość do Niego położyła na Jego ołtarzu: Swoje serce Chrystusowi oddałam, Swoje serce z Chrystusem rozpięłam, I żyje zamiast mojego “ja” Srebrna nuta w pieśniach słowika. Zdumiewającej poezji Halyny Olijnyk nie da się w pełni ogarnąć poprzez powierzchowne czytanie. Czytelnik musi sam znaleźć swój aspekt duchowego człowieczeństwa, który pomoże mu odnaleźć balans między istnieniem w świecie a życiem w Bogu. Bo kraj jest na granicy upadku w przepaść, kiedy utraci się moralność. Wiatru ogień pokaże Drogę do zwycięstwa. Anioły dusze ważą, Wziąwszy ciała w oblężenie. Poetka czuje wielką odpowiedzialność, którą niesie poeta, wziąwszy w ręce pióro. Swoją misję widzi w tym, aby pokazać i przekazać poprzez poezję prawdziwe wartości narodu, wezwać do konieczności zmian w ukraińskim społeczeństwie. Wszystko to będzie sprzyjać uzdrowieniu narodu i powróci do źródeł, oczyści z wieloletnich warstw obojętności, bezosobowości, uformuje i wesprze kulturę oraz duchowość. Dla niej najważniejsze w życiu jest pozostawać Człowiekiem pod opieką Boga, wierzyć i nie twardnieć duszą, czynić dobre uczynki, bo nikt nie ucieknie od siebie i za wszystko przyjdzie odpowiedzieć na sądzie przed Tym, kto zna nasze myśli i zamysły na przód. Autorka z bólem w duszy pyta: A ty, mój bracie, jeszcze się nie opamiętałeś? Za ciebie przecież święta już leje się krew. Tyś się przesycił, od Boga odwrócił, Pakujesz walizki – i na peron? Głęboka filozoficzna myśl jest zawarta w każdej strofie, i to nastraja na pewne rozmyślania. Poetycka kanwa jest w miarę ozdobiona metaforycznymi kwiatami i porównaniami, przenikając czytelnika do głębi duszy. Te odczucia ciągną za sobą karawanę obrazów, które nastrajają na liryczny nastrój: “Kołysała smutek na dnie studni”, “Oniemiałe słowa ogniami krzesały”, “Ból zapiekł się na spragnionych ustach”, “I w pieśń Syna spowiła”, “Tylko pasły się mgły”, “I wiosną we łzach brzóz”, “Znowu zaszłam w ciążę wierszem”, “Grzmot rokoce w sercu niebios”, “Łzy nawlekałam, jak perełki”, “Szary tłum drżał, jak wąż, w pierścieniu”, “Ten wiersz,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn