Strona · s. 16strona oryginału ↗
Znów jesień, opada liść
Слово Просвіти, №42 за 2021 рік
Pewnie teraz wszystko tu jest żółte:
I ta sama trawa, i to samo opadłe listowie.
Tylko słupki niskie wzdłuż szosy
Jak czarno-białe getry piłkarzy.
Idę obok nich przez chwilę
I czytam sobie wiersze, bez przerwy.
A słońce – to już nie letnie! – nie pali,
Lecz tylko łagodnie grzeje mi plecy.
Latarnia
I znów jesień, opada liść.
Pod nogami deszczowe kałuże.
Latarnia, smukła jak ten koszykarz,
Na wietrze, w metalowym kapeluszu.
On tego kapelusza nigdy nie zdejmuje,
Jakby cały czas podziwiał sam siebie:
Czy lato, czy jesień, czy zima –
Stoi, komuś kiwa głową.
Jesteśmy z nim przyjaciółmi. On też często nie śpi.
Być może, jak ja, układa rymy.
A czasem, bywa, może się nagle wzdrygnąć,
Gdy sąsiedzi trzaskają drzwiami.
To pewnie już ostatnia z latarni,
Które miały takiego kapelusza.
Oczywiście, sam też się postarzał,
I ten kapelusz zsuwa mu się na uszy.
A obok wszędzie nowoczesne latarnie –
Są szklane i przez to pyszne...
Ale czas już wyznać –
Nie umieją ani witać się, ani kiwać.
Żurawie w chmurach
O, jak krzyczą żurawie w chmurach,
Jakby wieszczyły nam swoją niedolę!
Lecieć i nie widzieć ziemi –
To jak nad szarym i surowym morzem.
Usłyszysz i zatrzymasz się na chwilę,
Puścisz nawet już znalezioną rymę.
I coś w duszy tak ostro zaboli,
Jakby ją przytrzaśnięto drzwiami.
A tu jeszcze mgły się położyły,
Wiadomo wszystkim: gdzie cienko, tam się rwie...
I ten krzyk, to smutne „kurli!”,
Jeszcze długo będzie jak igła w sercu!
W tej chatce
Tej chatki wśród innych nawet nie widać.
Obok niej nawet samochody nie huczą.
W tej chatce, małej, niepozornej,
Starsi ludzie, dożywając, żyją.
W tej chatce pamięć kołysze wspomnienia,
Bo i teraz jeszcze żywa jest w duszy.
W tej chatce osiedlali się kiedyś
Głód, chłód, trzykroć przeklęta wojna.
W tej chatce, małej, niepozornej,
Nie dostrzeżecie żadnego dobra.
Nawet „belka stropowa”, nasz staroświecki robotnik,
I wciąż, jak ów Atlas, podpiera sufit.
W tej chatce o każdej porze roku
Zawsze cicho, jak to bywa u starych ludzi.
Tylko zegar ścienny, krok za krokiem,
Jak żołnierzyk maszeruje cały dzień.
Okna
Bywało, budziłeś się małym
I od razu do okienka:
Na błoniu skrzydlaty młyn
Stoi, żongluje słońcem.
Cieszysz się, z bajgielkiem w dłoni,
Jaki cudowny ranek!
A potem wskakujesz w spodenki
I pędem na ganek.
Jakież były szczęśliwe dni,
I tych dni było niemało,
Gdy okienka mi
Cały ten świat odsłaniały!
A jak pisały się później
Przy oknie sonety!
A potem wszystko poszło pod nóż
I przepadło w Lete.
Teraz daleko miły kraj,
Radość oczu moich.
Więc choćby na fujarce grał,
Niczemu już nie rad…
Bo wkrótce i siódmy rok minie,
A ja nijak nie przywykę,
A w domu wspominają mnie
I po cichu płaczą okna.
Donbas – Naddnieprzańszczyzna
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
