Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Znów jesień, opada liść

Слово Просвіти, №42 за 2021 рік

Pewnie teraz wszystko tu jest żółte: I ta sama trawa, i to samo opadłe listowie. Tylko słupki niskie wzdłuż szosy Jak czarno-białe getry piłkarzy. Idę obok nich przez chwilę I czytam sobie wiersze, bez przerwy. A słońce – to już nie letnie! – nie pali, Lecz tylko łagodnie grzeje mi plecy. Latarnia I znów jesień, opada liść. Pod nogami deszczowe kałuże. Latarnia, smukła jak ten koszykarz, Na wietrze, w metalowym kapeluszu. On tego kapelusza nigdy nie zdejmuje, Jakby cały czas podziwiał sam siebie: Czy lato, czy jesień, czy zima – Stoi, komuś kiwa głową. Jesteśmy z nim przyjaciółmi. On też często nie śpi. Być może, jak ja, układa rymy. A czasem, bywa, może się nagle wzdrygnąć, Gdy sąsiedzi trzaskają drzwiami. To pewnie już ostatnia z latarni, Które miały takiego kapelusza. Oczywiście, sam też się postarzał, I ten kapelusz zsuwa mu się na uszy. A obok wszędzie nowoczesne latarnie – Są szklane i przez to pyszne... Ale czas już wyznać – Nie umieją ani witać się, ani kiwać. Żurawie w chmurach O, jak krzyczą żurawie w chmurach, Jakby wieszczyły nam swoją niedolę! Lecieć i nie widzieć ziemi – To jak nad szarym i surowym morzem. Usłyszysz i zatrzymasz się na chwilę, Puścisz nawet już znalezioną rymę. I coś w duszy tak ostro zaboli, Jakby ją przytrzaśnięto drzwiami. A tu jeszcze mgły się położyły, Wiadomo wszystkim: gdzie cienko, tam się rwie... I ten krzyk, to smutne „kurli!”, Jeszcze długo będzie jak igła w sercu! W tej chatce Tej chatki wśród innych nawet nie widać. Obok niej nawet samochody nie huczą. W tej chatce, małej, niepozornej, Starsi ludzie, dożywając, żyją. W tej chatce pamięć kołysze wspomnienia, Bo i teraz jeszcze żywa jest w duszy. W tej chatce osiedlali się kiedyś Głód, chłód, trzykroć przeklęta wojna. W tej chatce, małej, niepozornej, Nie dostrzeżecie żadnego dobra. Nawet „belka stropowa”, nasz staroświecki robotnik, I wciąż, jak ów Atlas, podpiera sufit. W tej chatce o każdej porze roku Zawsze cicho, jak to bywa u starych ludzi. Tylko zegar ścienny, krok za krokiem, Jak żołnierzyk maszeruje cały dzień. Okna Bywało, budziłeś się małym I od razu do okienka: Na błoniu skrzydlaty młyn Stoi, żongluje słońcem. Cieszysz się, z bajgielkiem w dłoni, Jaki cudowny ranek! A potem wskakujesz w spodenki I pędem na ganek. Jakież były szczęśliwe dni, I tych dni było niemało, Gdy okienka mi Cały ten świat odsłaniały! A jak pisały się później Przy oknie sonety! A potem wszystko poszło pod nóż I przepadło w Lete. Teraz daleko miły kraj, Radość oczu moich. Więc choćby na fujarce grał, Niczemu już nie rad… Bo wkrótce i siódmy rok minie, A ja nijak nie przywykę, A w domu wspominają mnie I po cichu płaczą okna. Donbas – Naddnieprzańszczyzna

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn