Strona · s. 16strona oryginału ↗
Mykoła Tiutiunnyk.
Слово Просвіти, №42 за 2021 рік
Smutne podwórze
Podwórze smutne, bo wkrótce nadejdą chłody,
I woda w korycie zamarzła.
Wczoraj jeszcze wszędzie bujniały sady,
A teraz i one są otwarte na wiatr.
Lato, jak woda do jaru, spłynęło,
Chatę czule podpierają łozy.
Bo tym ścianom utrzymać ciepło
Tak samo trudno, jak staruszkom – łzy.
Nad okienkiem przycichł pająk,
Choć sam zdolny jest przestraszyć.
Tylko dzięcioł gdzieś w górze: tuk-tuk…
Jakby prosił się, by ogrzać się w chacie.
Etiuda
Zrobiło się chłodniej, wieczór nadchodzi…
Ale wcale nie chce się iść do chaty:
Nasz kudłaty piesek
Łapkami gra jak na pianinie.
Tam, dokoła wszystko ucichło.
Plamka gwiazdy nad widnokręgiem.
Lecz mgła już pełznie po osiedlu
I na noc okrywa ziemię kocem.
Idę, palę… Wieczorny czas pełznie jak ślimak. Lecz mi to nie zimno ani nie gorąco.
Idę, palę, z przyzwyczajenia, w pięść,
Jak ten chłopiec, chowając papierosa.
Już i księżyc, tam, jak złoty znaczek…
Już i mgła wędruje po łące.
A ognik, jak schwytany żuczek,
Tak czule mi drapie dłoń.
Wieczorne ognisko
Nasz zielony sad oto już zrudział,
Palę liście w ognisku przy drodze.
Już wszystko przegorzało, a dym
Wciąż łasi się jak ten pies pod nogi.
Trawa pochyliła się pod szronem,
Już zasnęły i jabłonie, i śliwy…
Tylko ognik na chwilę ożywa
I pokazuje figlarnie język.
Obłok
Deszczu dawno już nie było,
A potem skądś wzięła się ta chmura.
I tak ucieszyła się wieś z deszczyku –
Ucieszyła się aż do najmniejszego dziecka.
Polało wszystko: i ogrody, i sadki…
Wszystko napiło się zbawczej wilgoci.
I nawet te topole w dwa rzędy
Po obu stronach rozweselonej drogi.
Gdziekolwiek spojrzysz – lśnią wszędzie jeziorka!
Chmurka zaś tak nisko nad ziemią,
I topole aż na palcach się wzniosły
I koronami bawiły się z nią.
Dzika grusza
Ona dawno zapadła mi w duszę,
Zapamiętała się na zawsze w tamtych dniach:
Jedna, jedyna mała dzika grusza
Na czarnym tle wiosennej orki.
Stała tam i latem, i w mróz,
Jakby zbiegła z góry,
Taka sobie skromniutka dzika grusza,
Którą wszystkie traktory omijały.
Wtedy sady już kwiatem się osypały.
I cicho rano chwiała się mgła.
Ona zaś była mi jak białe obłoczki,
Co odpocząć trochę przyległy.
A tak chciałem odwiedzić tę gruszkę,
Ale przecież zawsze są sprawy, sprawy…
A dni lecą, a dokąd – Bóg wie!..
I oto jesień przyszła ścieżką.
Więc idę, bo muszę jej powiedzieć:
Niech będzie długi na ziemi twój czas.
Cicho wzdycha wdzięczna dzika grusza,
Wstydząc się swoich starych gałęzi.
Żółty świat
I znów wiedzie mnie droga do lasu.
Wietrzyk niesie szczekanie psów.
Przez szosę przebiega lis –
Tak rudy, że na żółtym nawet go nie dostrzeżesz.
Bądźmy razem!
PRENUMERATA — 2021. Koszt prenumeraty
TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROSWITA”
(z dostawą i kosztami pocztowymi):
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
