Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Mykoła Tiutiunnyk.

Слово Просвіти, №42 за 2021 рік

Smutne podwórze Podwórze smutne, bo wkrótce nadejdą chłody, I woda w korycie zamarzła. Wczoraj jeszcze wszędzie bujniały sady, A teraz i one są otwarte na wiatr. Lato, jak woda do jaru, spłynęło, Chatę czule podpierają łozy. Bo tym ścianom utrzymać ciepło Tak samo trudno, jak staruszkom – łzy. Nad okienkiem przycichł pająk, Choć sam zdolny jest przestraszyć. Tylko dzięcioł gdzieś w górze: tuk-tuk… Jakby prosił się, by ogrzać się w chacie. Etiuda Zrobiło się chłodniej, wieczór nadchodzi… Ale wcale nie chce się iść do chaty: Nasz kudłaty piesek Łapkami gra jak na pianinie. Tam, dokoła wszystko ucichło. Plamka gwiazdy nad widnokręgiem. Lecz mgła już pełznie po osiedlu I na noc okrywa ziemię kocem. Idę, palę… Wieczorny czas pełznie jak ślimak. Lecz mi to nie zimno ani nie gorąco. Idę, palę, z przyzwyczajenia, w pięść, Jak ten chłopiec, chowając papierosa. Już i księżyc, tam, jak złoty znaczek… Już i mgła wędruje po łące. A ognik, jak schwytany żuczek, Tak czule mi drapie dłoń. Wieczorne ognisko Nasz zielony sad oto już zrudział, Palę liście w ognisku przy drodze. Już wszystko przegorzało, a dym Wciąż łasi się jak ten pies pod nogi. Trawa pochyliła się pod szronem, Już zasnęły i jabłonie, i śliwy… Tylko ognik na chwilę ożywa I pokazuje figlarnie język. Obłok Deszczu dawno już nie było, A potem skądś wzięła się ta chmura. I tak ucieszyła się wieś z deszczyku – Ucieszyła się aż do najmniejszego dziecka. Polało wszystko: i ogrody, i sadki… Wszystko napiło się zbawczej wilgoci. I nawet te topole w dwa rzędy Po obu stronach rozweselonej drogi. Gdziekolwiek spojrzysz – lśnią wszędzie jeziorka! Chmurka zaś tak nisko nad ziemią, I topole aż na palcach się wzniosły I koronami bawiły się z nią. Dzika grusza Ona dawno zapadła mi w duszę, Zapamiętała się na zawsze w tamtych dniach: Jedna, jedyna mała dzika grusza Na czarnym tle wiosennej orki. Stała tam i latem, i w mróz, Jakby zbiegła z góry, Taka sobie skromniutka dzika grusza, Którą wszystkie traktory omijały. Wtedy sady już kwiatem się osypały. I cicho rano chwiała się mgła. Ona zaś była mi jak białe obłoczki, Co odpocząć trochę przyległy. A tak chciałem odwiedzić tę gruszkę, Ale przecież zawsze są sprawy, sprawy… A dni lecą, a dokąd – Bóg wie!.. I oto jesień przyszła ścieżką. Więc idę, bo muszę jej powiedzieć: Niech będzie długi na ziemi twój czas. Cicho wzdycha wdzięczna dzika grusza, Wstydząc się swoich starych gałęzi. Żółty świat I znów wiedzie mnie droga do lasu. Wietrzyk niesie szczekanie psów. Przez szosę przebiega lis – Tak rudy, że na żółtym nawet go nie dostrzeżesz. Bądźmy razem! PRENUMERATA — 2021. Koszt prenumeraty TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROSWITA” (z dostawą i kosztami pocztowymi):

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn