Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

ROZDROŻA ROZPACZY I NADZIEI

Слово Просвіти, №43 за 2007 рік

Marianna SORONEWYCZ, redaktor naczelna „Ukraińskiej gazety we Włoszech” Rzym. Stacja metra Ottaviano San Pietro, lub po prostu Ottaviano, jak nazywają ją Ukraińcy. Tłumy turystów wychodzą z wagonów i kierują się na plac świętego Piotra w przededniu odwiedzin najsłynniejszej na świecie bazyliki i nie zauważają ludzi, którzy stoją przy wyjściu z podziemnego przejścia. A ludzie zostają… Wydaje się dziwna ta miarowa wysepka w niestrudzonym mieście, gdzie wszyscy dokądś się śpieszą. Jednak tylko na pierwszy rzut oka może wydać się spokojna. Przyjrzawszy się uważniej, zauważasz zasmucone twarze, słyszysz nutki niepokoju w głosie. Na niewielkim skrawku ziemi, na skrzyżowaniu gwarnych ulic już dawno zbierają się bezrobotni Ukraińcy. Tygodniami, a czasem miesiącami, stoją tu ludzie, oczekując, że ktoś „przyniesie” wakat. Specjaliści, którzy na Ukrainie byli nauczycielami, medykami, inżynierami, pracownikami rolnictwa, radzi są chwycić się każdej propozycji pracy: opiekować się dziećmi, starcami, niepełnosprawnymi, sparaliżowanymi, upośledzonymi, sprzątać mieszkania… Mieszkają kto gdzie: jedni — w noclegowni organizacji charytatywnej Caritas, gdzie nie wymagają opłaty za nocleg, jednak panują surowe ograniczenia, inni — w mieszkaniach, gdzie można przebywać tylko od ósmej wieczorem do ósmej rano, bo w dzień te mini-hotele to zwykłe mieszkania… Ludzie idą na Ottaviano, mając nadzieję, że nowy dzień przyniesie długo oczekiwaną pracę. Na jakiś czas przenieśli się byli na sąsiedni plac Risorgimento, ale, widocznie, nie przyjęli się na nowym miejscu i wrócili znowu na Ottaviano. W ostatnich latach Unia Europejska, pragnąc powstrzymać potok nielegalnych imigrantów, ogranicza liczbę wiz, jednak na Ottaviano zawsze jest ktoś, kto przyjechał niedawno. Teraz ludzie dostają się do Włoch w podwójnym dnie ciężarówek, idą przez granice pieszo lub jadą okrężnymi drogami z fałszywymi wizami. Oprócz tego, tutaj pojawili się przybysze z azjatyckich krajów byłego Związku Radzieckiego. Ci ludzie przechodzą na Ottaviano „szkołę przetrwania”: opanowują pierwsze frazy nieznanego języka, słuchają opowieści bywalców. Ci ostatni zachowują się nieco wyższościowo — lata przeżyte we Włoszech dodają im autorytetu. Oni przeważnie „znają język”, „mają dokumenty” oraz pewne doświadczenie w pracy. „Bywalcy” opowiadają CZWARTA FALA Co tydzień na Ukrainę wyruszają setki mikrobusów z niekontrolowanymi pieniędzmi i paczkami, które ukraińscy pracownicy zarobkowi przekazują swoim krewnym zdobywcy żywności? Dlaczego zostajecie w domu, oczekując przekazów pieniężnych od żon? Wiedzcie, że banknoty, które nieustannym potokiem płyną na Ukrainę, naznaczone są strachem, upokorzeniem, rozpaczą, a także babciną, siostrzaną, matczyną i kobiecą miłością. Wy nawet nie wyobrażacie sobie, z czym przychodzi mieć do czynienia na obczyźnie, jakie przeszkody pokonywać! Kiedy człowiek stoi na granicy rozpaczy, uruchamia się instynkt samozachowawczy… Przedstawiciele narodów, które przyjechały do Włoch wcześniej od Ukraińców (przeważnie przybysze z krajów muzułmańskich), okupowali „męskie” zawody kwiaciarzy, sprzedawców, sprzątaczy, a nawet opiekunów. Nasza religia i wychowanie pozwala kobiecie pracować, być daleko od domu, a zatem, porzucać dzieci... Południe. Ludzie grupami kierują się do Caritasu. Tutaj już zebrała się niewielka kolejka. Śniadzi z Pakistanu, kilku Rumunów i bezdomny z psem. Cała ta różnorodna grupa czeka na obiad. Drzwi otwierają się i dwie zakonnice wydają każdemu widelce i niewielkie pojemniki z makaronem, przyprawionym sousem — sycący, jednak monotonny obiad. Siostry są małomówne i jednakowo uprzejme dla wszystkich, nie odmawiają nikomu, kto potrzebuje pomocy. Mówią, że czasem tutaj wydają paczki żywnościowe, jednak dzisiaj nie poszczęściło się. Ludzie jedzą obiad prosto na ulicy, usiadłszy wokół fontanny, a potem wracają na Ottaviano. W czasie, gdy pracownicy domowi mają dwugodzinną przerwę obiadową, jest wysokie prawdopodobieństwo, że ktoś „przyniesie” pracę. I rzeczywiście, do grupy podchodzi kobieta z zdecydowanym spojrzeniem. Otaczają ją ze wszystkich stron, śpieszą się usłyszeć o warunkach pracy, wysokości pensji oraz… ile trzeba zapłacić, żeby otrzymać upragniony adres. Koszt sprzedaży pracy waha się od 150 do 300 euro, w zależności od regionu Włoch. Ten punkt jest prawie we wszystkich porozumieniach. Chcesz pracować — płać. Ludzie zgadzają się, przecież czas stracony na Ottaviano drogo kosztuje. Jak zwykle, na tle ludzkiej potrzeby i rozpaczy kwitnie chciwość. W „szczęśliwe” dni pracę może znaleźć 2—3 osoby, lecz bywa, że i przez kilka dni nie ma żadnej propozycji. Wieczorem pierwszymi odjeżdżają mieszkańcy Caritasu: muszą przybyć tam o wyznaczonej godzinie. Stopniowo Wieczne Miasto pochłania wszystkich, żeby nazajutrz znowu wyrzucić na rozdroża rozpaczy i nadziei… ty „Financial Times” Stefan Wagstyl. * * * Na początku października w Instytucie Języka i Literatury Uniwersytetu Naddniestrzańskiego im. T. G. Szewczenki uroczyście otwarto Centrum Kultury Ukraińskiej. W otwarciu wzięli udział przedstawiciele Rady Najwyższej Ukrainy, Ambasady Ukrainy w Republice Mołdawii, ukraińskich społeczności Naddniestrza. Centrum Kultury Ukraińskiej będzie kierować swoją działalność na zaspokojenie kulturalno-narodowych i oświatowych potrzeb miejscowych Ukraińców, będzie sprzyjać nauce języka ukraińskiego, zapoznawaniu społeczeństwa z dorobkiem znanych ukraińskich literatów, przeprowadzaniu wydarzeń twórczych, spotkań z pisarzami. * * * W audytoriach średniowiecznych uniwersytetów ukraińska młodzież uczyła się niemal od razu po ich założeniu. W Sorbonie już od 1357 roku znani Ukraińcy to nie tylko studenci, ale i doktorzy nauk — Petro Kordowan czy „Johannes de Ruthenia” (Iwan z Rusi), który otrzymał stopień doktora w 1391 r. W XV wieku najwyższy stopień naukowy tej francuskiej placówki otrzymali „Benedykt Servinus nacji rusińskiej” oraz „Iwan Tynkewycz nacji rusińskiej z Kijowa”. Od XVI wieku na listach studentów często można spotkać — „z Ukrainy”, choć nację nadal nazywają rusińską. W Sorbonie uczył się i Petro Mohyła. Mnóstwo Ukraińców uczyło się i w angielskich uniwersytetach: Oksford ukończyły dzieci ukraińskiego szlachcica Niemirycza, a Cambridge — współpracownik Petra Mohyły Inokentij Gizel. Nauka Ukraińców za granicą była tak masowa, że specjalnie dla nich przy uniwersytetach otwierano akademiki — na przykład, założony przez królową Jadwigę przy Uniwersytecie Praskim w 1397 roku. * * * W Szanghajskim Uniwersytecie Studiów Międzynarodowych (SISU) otwarto katedrę języka ukraińskiego. W jej otwarciu wzięła udział przewodnicząca Rady Nadzorczej Międzynarodowej Fundacji Charytatywnej „Ukraina 3000” Kateryna Juszczenko, która przekazała do biblioteki nowo utworzonej katedry książki w języku ukraińskim. Szanghajski Uniwersytet Studiów Międzynarodowych — jedna z wiodących wyższych uczelni Chin — założony w 1949 roku pod nazwą Szanghajski Kolegium Języka Rosyjskiego. W latach 50. wprowadzono naukę innych języków europejskich, obecnie wykładanie prowadzą w 12 językach obcych. * * * 27—28 października 2007 roku w Monachium odbędzie się 33. Zjazd Generalny Związku Ukraińskich Studentów w Niemczech. Będą omawiać sprawy organizacyjne i perspektywy rozwoju Związku, perspektywy nauki i rozwoju zawodowego młodych Ukraińców. Przedruk materiałów jest dozwolony pod warunkiem powołania się na USIM przy MGOO „Czwarta Fala”. Przygotował Dmytro SŁAWOW, współkierownik USIM przy MGOO „Czwarta Fala”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn