Strona · s. 6strona oryginału ↗
WIEŚ NA NASZEJ UKRAINIE
Слово Просвіти, №43 за 2007 рік
Stepan BOJKO, Iwano-Frankiwsk TYLKO CO DZIESIĄTY UPRAWIA UDZIAŁY ZIEMI W GALICJI Przy czym nie tylko pracuje na tych arach-hektarach, ale i potrafi zorganizować system zbytu wyhodowanych produktów. Co prawda, trzeba wozić produkty do centrum obwodowego i sprzedawać za bezcen pośrednikom. Jeśli w tym roku cena zbóż jest mniej więcej zadowalająca, to ceny skupu mięsa są śmieszne — po 4 hrywny za kilogram żywej wagi na miejscu, a na rynku to mięso kosztuje 23—25 hrywien. Producenci na rynkach w centrach obwodowych nie mają miejsca, a jeśli nawet je dostaną, to tyle trzeba za to zapłacić (za dostawę na rynek, za miejsce, wagę, analizę, za „ochronę”, przechowywanie w lodówce itp.). Tacy ludzie, choć ciężko harują od świtu do nocy, nie tylko przeżywają z pracy na ziemi i powoli rozwijają swoją produkcję, mimo że pracują bez wsparcia państwa. U tych właścicieli osobistych gospodarstw wiejskich wciąż pulsuje genetyczna żyłka gospodarza. Ale jest ich niewielu. W mojej wsi Wyżniany w obwodzie lwowskim jest tylko trzech rolników, którzy posiadają 10—15 ha ziemi (z prawie 900 ha ziemi ornej). Prywatna agrofirma dzierżawi 500 ha udziałów na lepszych ziemiach, a gorsze ziemie (ponad 200 ha) zarosły chwastami. I choć od rana do nocy trudzi się wieśniak na swoim ogrodzie i nawet ma nadwyżki, to nie ma gdzie ich zbyć. Chyba że wychowa jednego-dwóch byczków i sprzeda spekulantom za pół ceny. W końcu ludziom opadają ręce, bo ani samodzielnie na ziemi nie mogą się dorobić, ani zjednoczyć-zorganizować w agrostrukturę, żeby wspólnie uprawiać swoje nadziały i ciągnąć pług tego biznesu, nie udaje się. Nijak nie wychodzi nam kooperacja, w której tyle nadziei pokładali twórcy agroreformy i o której jeszcze do niedawna mówiono na kolegiach i seminariach. I to, między innymi, nieszczęście nie tylko wieśniaków. Indywidualizm to psychologiczna cecha Ukraińca. Takie samo jednoosobowe działanie obserwujemy na szczytach władzy, w rodzimym politykumi. Mimo mnóstwa hetmanów, brakuje charyzmatycznych liderów i w stolicy, i na miejscach, którzy mogliby skupić w jednym kierunku siłę narodu. Dla przykładu, mój wujek po operacji „Wisła” znalazł się na zachodzie Polski, gdzie gleby są o wiele gorsze od naszych, a powierzchnie ograniczone. Ale z pomocą gminy (rady wiejskiej) otrzymywał zamówienia na uprawę rzepaku, ziemniaków, buraków cukrowych, hodował świnie. Na 12 ha ziemi — dwa niemieckie ciągniki kołowe, siewnik, przyczepa, kombajn na zamówienie. Sprowadzał elitarne nasiona buraków cukrowych z Francji o zawartości cukru do 17% i wydajności do 500 c/ha. Dwaj agronomi z gminy organizowali zbyt produktów ze wsi nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Rocznie wujek miał do 5—8 tys. dolarów zysku. Uczył troje dzieci, podróżował po świecie, a zimą przez kilka tygodni agronomi uczyli go nowinek agrotechniki. Państwo dbało o kredyty na technikę do 5% i dopłacało do każdego centnera produktu (a nie do hektara, jak u nas). Mniej niż 40 c/ha zbóż w tej wsi nikt nie zbiera. Ale wróćmy do naszej powojennej wsi. Moi rodzice mieli 3 ha ziemi — byli średniakami, rocznie oddawali do 1 t zboża, 300 l mleka, jałówkę lub byka, jajka, wełnę, skóry
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
