Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

KULTURA

Слово Просвіти, №43 за 2007 рік

Petro NESTERENKO, kandydat nauk o sztuce Kilka dekad temu każda ilustracja dokumentalna zaczynała się od artysty-rysownika, a kończyła na artyście-grawerze, który przenosił rysunek na język grawerunku w drewnie, miedzi lub kamieniu. Na początku XX wieku wirtuozi grawerunku w drewnie z imponującym kunsztem wycinali na desce palmowej lub brzozowej rysunki kreskowe bądź tonalne kopie obrazów. Starali się jak najdokładniej oddać bryłę, perspektywę powietrzną i tonalność światła oryginału. Ta armia grawerów nie zniknęła całkowicie, jednak zachował się, że tak powiem, „wyższy” skład oficerski, a szeregowi mistrzowie reprodukcji przeszli na emeryturę. I nie jest to dziwne, wszak dzisiaj żaden rodzaj grawerunku — ani akwaforta, ani mezzotinta, ani ksylografia — nie jest w stanie konkurować z postępem technicznym i jego imponującymi możliwościami. Komputer zniwelował taką, wydawałoby się, wieczną dziedzinę sztuki, jaką jest grafika książkowa. Ale dzisiaj w różnych technikach graficznych wciąż pracują poszczególni mistrzowie. Jest artysta, który nie chce być podobny do innych. Swego czasu Jarosław Hładkyj z miasta Czerwonograd na Lwowszczyźnie odkrył dla siebie sztukę grawerunku w muzeum Tarasa Szewczenki w Kijowie. Na zawsze urzekły go akwaforty, wykonane na motywach dzieł Rembrandta. Początkowo zafascynował się kopiowaniem, za przykładem dawnych rytowników, malarstwa Rubensa i Rafaela, grafiki G. Doré, F. Konstantinowa i A. Bazylewycza, stosując

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn