Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

CZY MOŻE ISTNIEĆ KSIĄŻKA BEZ CZYTELNIKA?

Слово Просвіти, №43 за 2007 рік

O. SEREBRIAN, sekretarz naukowy Czerniowieckiej Obwodowej Biblioteki Naukowej im. M. Iwasiuka, H. ZASŁAWEC, korespondent gazety obwodowej „Bukowynśke wicze”. Rok 2007 został ogłoszony przez Prezydenta Ukrainy W. Juszczenkę Rokiem Książki Ukraińskiej. Minęło już 9 miesięcy — trzy czwarte wyznaczonego czasu, można by się cieszyć z tak ważnej dla ukraińskiej społeczności sprawy. Jednak jeśli dokładniej przyjrzeć się wszystkim składowym, które powinny zapewniać sukces tej inicjatywy, robi się nieco przykro. Być może ktoś z autorów, których dzieła w tym roku wyszły drukiem, czuje się komfortowo, trzymając w rękach świeżutką, pachnącą farbą drukarską książkę, ale mimo wszystko pojawiają się wątpliwości co do ich pełnego zadowolenia. Bo czy jest gdzieś na świecie choć jeden pisarz, który pisałby tylko dla siebie? A teraz wyobraźmy sobie: czy nawet hipotetyczna różnorodność gotowej produkcji drukowanej w księgarniach przyniesie pożądane skutki, czy ucieszy duszę autorów, gdy ich praca, ich potencjał intelektualny, zakumulowany w książce, tam, na półce księgarskiej, pozostanie? No, nabędzie książkę wąskie grono miłośników książek, osiądzie ona w prywatnej kolekcji i nikt więcej nie przewróci tych stron, w które włożono tytaniczną pracę. Nawet jeśli pewna część książek trafi do zbiorów bibliotecznych z wydawnictw jako egzemplarz obowiązkowy, traci się operatywność, aktualność informacji. Ci, od których zależy skrócenie drogi książki do czytelnika, zapominają o jednej prostej rzeczy, w istocie — prawdzie: książka powinna być wydarzeniem w życiu czytelnika, a nie w życiu autora. Wszyscy lubią powtarzać powiedzenie: „Kto posiada informację, ten posiada świat”, — jednak mało kto dokłada praktycznych starań do przybliżenia tej upragnionej informacji. A poza tym nieubłaganie nadchodzi czas przejścia do nowoczesnego spojrzenia na dynamikę obsługi bibliotecznej na przecięciu kategorii ekonomicznych i duchowych. Kiedy u nas aktywnie imituje się działalność wokół ukraińskiej książki, sąsiednia Rosja, wielokrotnie oskarżana o odciąganie z Ukrainy najlepszych umysłów i talentów, rozwinęła prawdziwą walkę o własną przyszłość książkową. Pod koniec 2006 roku w kraju zakończono opracowanie Narodowego programu wspierania i rozwoju czytelnictwa, utworzono Międzyregionalne Centrum Współpracy Bibliotecznej. Przedstawicielstwo Komitetu Społecznego ds. Wspierania Rozwoju Bibliotek w Rosji robi wrażenie: szef — przewodniczący Dumy Państwowej Zgromadzenia Federalnego Federacji Rosyjskiej B. Gryzłow, pełnomocny przedstawiciel Rządu Federacji Rosyjskiej w Dumie Państwowej O. Łoginow, przewodniczący Izby Obrachunkowej Rosji S. Stiepaszyn, prezydent Bibliotecznego Zgromadzenia Eurazji W. Fiodorow, inni specjaliści i gubernatorzy. Czytając ponownie nazwiska i stanowiska członków komitetu, wierzysz, że zrozumienie problemu intelektualnej przyszłości państwa, sformułowane w Programie, to „ostra życiowa konieczność, ponieważ sytuacja z czytelnictwem jest systemowym kryzysem kultury czytelniczej”. A kiedy aktualność problemu zrozumieją u nas? I kiedy biblioteki przestaną być żebrakami u sponsorów, autorów i wreszcie u czytelników? Czym gorszy jest ukraiński czytelnik od rosyjskiego? I czy apoteozą ogłoszonego Roku Książki Ukraińskiej nie stanie się poezja Mykoły Petrenki „Śmierć czytelnika”, wydrukowana w „Literaturnej Ukrainie” z 19 kwietnia 2007 roku: Nie trzeba książek — są jeszcze jakieś gazety, Jakieś broszury… Więc w czym jest sedno? Umarł czytelnik!.. Niosą wieńce poeci, Niosą wieńce prozaicy, niosą.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn