Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Żył dla literatury

Слово Просвіти, №43 за 2011 рік

Nadija KYR'JAN Fot. Tetiana WOŁODAJ Mieszkańcy Boriarki pamiętają i czczą utalentowanych ludzi, którzy wnieśli swój wkład w duchowy skarbiec miasta. Dbają o grób ukraińskiego klasyka Wołodymyra Samijlenki, badają twórczość wybitnego rodaka — poety Iwana Kowalenki, który w swoim czasie został represjonowany przez władzę sowiecką. Tak więc i teraz mieszkańcy Boriarki jako pierwsi ufundowali tablicę pamiątkową krytykowi literackiemu i tłumaczowi Wołodymyrowi Jakowyczowi Pjanowowi, który w ostatnim okresie swojego życia mieszkał w tym mieście. Podczas odsłonięcia tablicy pamiątkowej burmistrz Boriarki Taras Dobriwski zauważył: „Dzięki kierowniczce Boriarskiego Muzeum Krajoznawczego Ljubow Kraweczko odsłonięto szereg tablic memoralnych naszym utalentowanym artystom. Tę tradycję trzeba kontynuować. Mieszkańcy i goście miasta powinni znać twórcze osoby, którymi jesteśmy dumni”. Wielbiciele Wołodymyra Pjanowa wspominali go najcieplejszymi słowami. Jurij Muszkietyk, Bohater Ukrainy, laureat Państwowej Nagrody ZSRR oraz Państwowej Nagrody USRR im. T. H. Szewczenki, opowiedział, że miał szczęście — przez wiele lat był najbliższym sąsiadem Wołodymyra Jakowycza. „Cały czas wspominam nasze niekończące się rozmowy o twórczości, o pisarzach. Był naprawdę wybitnym literatem, mądrym człowiekiem, bardzo dużo wiedział. A ilu miał uczniów, naśladowców, którym utorował drogę do literatury! Moim zdaniem nie mniej niż jedna trzecia obecnego Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy to jego uczniowie. Poza wszystkim był wspaniałym człowiekiem. Nie znam żadnego nieuczciwego czynu Wołodymyra Jakowycza. Pamiętajmy o nim!” Krytyk, literaturoznawca, akademik NAN Ukrainy Mykoła Żułynski podziękował Tetianie Helbutiwskiej, innym krewnym Wołodymyra Jakowycza, wszystkim, którzy przyczynili się do upamiętnienia jego pamięci. „Szczególnie mnie wzrusza, że również miejscowe władze troszczą się o tych, którzy swoim życiem, twórczością dotknęli tego cudownie pięknego miasta — powiedział Mykoła Hryhorowycz. — Tak dobrego, miłego człowieka, jak Wołodymyr Jakowycz, trudno znaleźć. Niezwykle otwarta dusza. Nawet w ostatnich latach życia był twórczo aktywny. Te lata były trudne: pisarz chorował, trudno mu było dojeżdżać do Związku. Mimo to regularnie jeździł na wieczory literackie, pracował w bibliotece. Był podwижnikiem, żył w imię literatury, troszczył się o los ukraińskiego słowa”. Zasłużony działacz sztuki Ukrainy, pisarz Oleh Czornohuz opowiedział, że to właśnie Wołodymyr Jakowycz dostrzegł jego talent, wspierał go, pomagał. „Wszystkim nam go brakuje. Cieszy, że mieszkańcy Boriarki jako pierwsi odsłonili tablicę pamiątkową. Myślę, że kijowianie pójdą za waszym przykładem i taka sama tablica zostanie umieszczona także na ulicy Michajła Kociubynskiego, gdzie on długo mieszkał, oraz w Koncza-Zaspie”. Poetka Lesia Pawliw z miasta Stryj na Lwowszczyźnie również przyjechała, by pokłonić się „duchowemu ojcu”, który w 1966 roku wsparł ją, jeszcze jako uczennicę. Opowiedziała, że wielu lwowskich pisarzy zawdzięcza mu wiele. Wśród nich Maria Ludkiewycz, Jarosława Pawliczko, Lewko Riznyk, Jurij Kowal. Maria Ludkiewycz wzięła za wzór jego pracę z młodymi. Od około 30 lat prowadzi studio „Dżerełce”. Z tego studia wyszli literaci, którzy stali się członkami NSPU. Swiatłana Jowenko dodała: „Dziś jest zimno, ale niech nas ogrzewa wspomnienie o tym wyjątkowym człowieku. Zasługą Wołodymyra Jakowycza jest to, że ja, kijowska uczennica rosyjskojęzyczna, mówię i piszę wiersze po ukraińsku”. Pani Swiatłana opowiedziała także o tym, z jaką miłością Wołodymyr Jakowycz odnosił się do każdej roślinki, kwiatuszka, drzewka… „Pomyślałam, że to być może jego drugie powołanie… Był przystojnym mężczyzną, a kiedy się uśmiechał — uśmiechali się do niego wszyscy: i kobiety, i dzieci”. Tetiana Wołaj z Boriarki także wyraziła wdzięczność Wołodymyrowi Pjanowowi za to, że należy do tej trzeciej części członków NSPU, którym utorował drogę do Związku — to właśnie on ją rekomendował. Ciepło o pisarzu wypowiedziała się zasłużona dziennikarka Ukrainy Nina Charczuk, inni mieszkańcy Boriarki, którym dane było porozmawiać z tą cudowną osobą.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn