Strona · s. 9strona oryginału ↗
PAMIĘĆ O MAMIE
Слово Просвіти, №43 за 2011 рік
Jedenastego października, o świcie, wraz z porannym brzaskiem zgasła i „cicho odeszła za granicę” nasza droga mama i babcia Kateryna Romanivna Marczenko. Pan powołał ją do życia wiecznego tuż przed świętem Pokrowy. To święto było dla niej szczególne, bo jest ono patronalnym świętem jej małej ojczyzny, gdzie urodziła się 7 grudnia 1919 roku. To wieś Kiszenci w rejonie maniwskim obwodu czerkaskiego, ziemia, która do dziś oddycha pamięcią o czasach trypolskich. Jeszcze jako mała dziewczynka, z opowieści wujków, którzy próbowali zastąpić jej ojca, dowiedziała się prawdy: że tata, wróciwszy z I wojny imperialistycznej, podniósł się do walki o wolność i oddał życie za Ukrainę już na początku lat dwudziestych XX wieku, gdy chłopstwo broniło swojej ziemi przed moskiewską zarazą. Rodzinna ojcowska chata, kryta strzechą, stała na wysokim wiejskim końcu i mocno trzymała mamę przy sobie, bo była przesiąknięta zapachami ziół i obrzędami ludowymi, a na Zielone Świątki glinianą podłogę zawsze hojnie ścielił macierzanka, zebrana na wiejskim cmentarzu, który strzegł pamięci o przodkach. Mama bardzo pragnęła się uczyć i nieść oświatę współwieśniakom. Wstąpiła do Kijowskiego Instytutu Pedagogicznego, aby wrócić do rodzinnej wsi już jako nauczycielka ludowa. Później otrzymała tytuł Wzorowego Pracownika Oświaty Ludowej, a potem nauczanie przerwała II wojna światowa, która krwawym skrzydłem przykryła jej los i której mama oddała cztery lata swojej młodości, ratując rannych na froncie. Mama odniosła rany i otrzymała status uczestnika działań bojowych oraz weterana II wojny światowej, lecz wiedziała, że walczy za rodzinną Ukrainę, tak jak jej ojciec w dalekich
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
