Strona · s. 12strona oryginału ↗
DO KOGO NALEŻY NARODOWY ZWIĄZEK PISARZY UKRAINY?
Слово Просвіти, №43 за 2011 рік
We wtorek w stołecznej agencji informacyjnej „Region-News” odbyła się konferencja prasowa pod wymownym tytułem „Do kogo należy NZPU: do pisarzy czy do Jaworiwskiego?”. Jej uczestnikami byli znani ukraińscy pisarze: przewodniczący Kijowskiej Organizacji Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy, redaktor naczelny czasopisma „Kyjiw” Wiktor BARANOW, prozaik, krytyk, publicysta, działacz społeczny, laureat Nagrody im. Szewczenki Mychajło SŁABOSZPYCKYJ, poetka, prozaiczka, publicystka, laureatka Nagrody im. Szewczenki, redaktor naczelna gazety „Słowo Proświty” Lubow HOŁOTA, redaktor naczelny „Ukraińskiej Gazety Literackiej” Mychajło SYDOR-ŻEWSKYJ, pisarz Serhij PANTIUK. Wszyscy oni są delegatami VI zjazdu pisarzy Ukrainy, wybieranymi do Prezydium czy Rady tej społecznej organizacji twórczej. Konferencję prasową zwołali właśnie z troski o los Związku. Petro ANTONENKO Bezpośrednim powodem konferencji prasowej stał się głośny skandal wokół niedawnego zjazdu pisarzy Ukrainy: zjazd nie został dokończony i nie wybrano na nim przewodniczącego Narodowego Związku. Jednak problem jest znacznie głębszy, a wynik głosowania stał się jedynie odzwierciedleniem głębokiego kryzysu: Związek, jak wyraził się na konferencji prasowej Słaboszpyckyj, znajduje się w stanie „marginalizacji, stagnacji i degradacji”. Czy to nie zbyt kategoryczne stwierdzenia? Wcale nie. Uczestnicy konferencji prasowej wymienili przynajmniej trzy główne momenty, które dają podstawy do takiej niepokojącej konstatacji. Po pierwsze — w Związku już dawno praktycznie zamarło życie twórcze. Przynajmniej organizacja twórcza zajmuje się tymi kwestiami w ostatniej kolejności, została przekształcona staraniami jej kierownictwa w jakieś „zamknięte towarzystwo akcyjne” dla przeprowadzania dość wątpliwych transakcji z majątkiem związkowym, co powinno stać się przedmiotem poważnego audytu prawnego i finansowego. Niestety, tego nie robiono, nie robi się, na to nie zdobył się nawet sam zjazd, najwyższy organ kierowniczy organizacji. Wszystko to nie jest przypadkowe, a stanowi skutek chronicznej choroby — jest to uzurpacja Związku przez jego obecne kierownictwo, deptanie elementarnych norm demokracji w tej rzekomo demokratycznej, zgodnie ze Statutem, organizacji społecznej. Wymownym przejawem tego stał się finał zjazdu — wybory przewodniczącego NZPU. Dwie kadencje, od 2001 do 2011 roku, Związkowi przewodniczył Wołodymyr Jaworiwski. Ale to, co nie udało się w 2004 roku Łeonidowi Kuczmie — „wcisnąć się” na trzecie kandydowanie na prezydenta, udało się Jaworiwskiemu i jego ekipie: trzecie kandydowanie. Motywacja? Rzekomo w 2006 roku do Statutu wprowadzono poprawkę, w związku z czym kadencje należy liczyć od tego momentu, a przewodniczący odbył tylko jedną kadencję. Paradoks w Zdjęcie Olesia Dmytrenki
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
