Strona · s. 3strona oryginału ↗
CZY TRZEBA UDOWADNIAĆ AKSJOMAT?
Слово Просвіти, №43 за 2011 рік
Aksjomaty nie wymagają dowodu. I taka bezwzględna prawda, jak „Ukraina — spadkobierczyni Rusi Kijowskiej”, wydawałoby się, również nie wymaga dowodu. Nie dotyczy to jednak naszego północnego sąsiada, być może dlatego, że „umom Rossiju ne ponjat', arshinom obszczim ne izmerit'”. Paranoiczność jego carów (caryc), wodzów, sekretarzy generalnych i ich pobratymców z rosyjskiej dworskiej nauki historycznej jakoś tłumaczy się hasłem Katarzyny II „wielkoje impierija — wielkoje projłoje” albo bolszewików — „celowością polityczną”. Moskwa, odrzucając lub fałszując fakty historyczne, lekceważąc elementarne prawa etnonarodowego rozwoju ludzkości, od kilku już wieków za wszelką cenę chce udowodnić sobie i światu, że pępek ludów ugrofińskich i tureckich został zakopany w Kijowie, na Naddnieprzu. I wyciąga wniosek: my, Ukraińcy, nie jesteśmy Ukraińcami, a nasza odwieczna ojczyzna należy do potomków Ulusu Moskiewskiego. Stąd cała ich dalsza polityka wobec Ukrainy. Ukraińska opinia publiczna, środki masowego przekazu, naukowcy wielokrotnie zwracali na to uwagę. Tej tematyce poświęcono także okrągły stół, który niedawno odbył się w Agencji Ukrinform z inicjatywy Towarzystwa „Proświta”. Z jego materiałami redakcja „SP” zaczyna zapoznawać naszych czytelników, publikując pierwsze wystąpienie.
Mykoła TABORYT
Pawło MOWCZAN, deputowany ludowy Ukrainy, przewodniczący Towarzystwa „Proświta”, otwierając dyskusję, powiedział: — Dziś jesteśmy świadkami przyspieszonego procesu formowania nowego „ciała” Imperium Rosyjskiego. Ta polityka przejawia się wszędzie, przede wszystkim w różnych rekomendacjach, które są formułowane dla prezydenta i obecnego kierownictwa Rosji, dążącego do rewanżu w reanimacji „wielkiej Rosji”. Dla „wielkiego imperium” ponownie brakuje ukraińskiego składnika (Białoruś, faktycznie, jest już prawie zintegrowana gospodarczo, pozostały formalności). Dlatego Ukraina przez dwadzieścia lat stale znajduje się w polu wpływów politycznych, a więc wszystkie nasze narodowe kroki są zniekształcane. Dopiero na początku niepodległości, kiedy Rosja skupiła się na swoich wewnętrznych problemach, udało nam się zrobić coś samodzielnie. Ale później zaczął działać rosyjski nacisk polityczny i gospodarczy. Niech nikt nie ma wątpliwości: wszystkie nasze akcje polityczne tutaj, na Ukrainie, są wymyślane w Rosji. Miał rację pan Martynenko, szef Interfaksu, kiedy mówił, że klucz do sejfu naszych problemów leży w Moskwie. To prawda. Zatem składowa historyczna naszych państw jest celowo wykrzywiana. I jest to program imperialny, który nasz sąsiad uruchomił dawno temu. W swoich wystąpieniach z trybuny Rady Najwyższej wielokrotnie powoływałem się na prace S. Pereslegina, który kieruje grupą analityków Miedwiediew-Putin. Daje on konkretne rekomendacje kierownictwu Kremla, jak i co robić z Ukrainą. Instytut Strategii, którym kieruje Siergiej Karaganow, dziesiątki innych ich instytucji naukowych również pracują nad jednym tematem — „Ukraina”. Na jego realizację przeznaczane są ogromne zasoby ludzkie, naukowe i finansowe. Przeciwdziałanie zaś naszego obecnego kierownictwa obcym wpływom jest całkowitą bezradnością. Jeśli są próby obrony, to nie tyle państwa, ile własnych interesów gospodarczych, własnego biznesu. Ambicji państwowych, godności narodowej u niego brak. Tam tego po prostu nie ma, dość uważnie przyjrzałem się tym ludziom, którzy doszli do władzy. Dlatego to, co robi Tabacznyk, nie ma nic wspólnego z ukraińskimi interesami — to człowiek Moskwy. Jego najwyższy zwierzchnik znajduje się nie w Kijowie, lecz w Moskwie. Dlatego próżno liczyć na to, że zmienią się jego poglądy i przekonania oraz tych podobnych do niego. Nasze zadanie, jak mówił apostoł, to mówić prawdę. I tylko prawdę, opierając się na istocie rzeczy, na faktach historycznych. W tym nasza siła. Historii nie można obalić ani przepisać na zamówienie. Chociaż Moskwa przepisuje ją pod siebie. Pracuje na to także mnóstwo wydawnictw. Oto, na przykład, wzór ich produkcji — książeczka z historii. We wstępie zaznaczono, że przedstawiono tu „historię Rosji” od księcia Światosława do Putina (!). Takich „naukowych” prac jest wiele. Autor, między innymi, pisze: „Ta praca, po prostu sprawiedliwie, powinna otwierać się biografiami tych działaczy, którzy weszli do naszej historii jako zbieracze ziem i założyciele państwa. Długa, na sześć wieków i sprzeczna była droga formowania Rosji. Nie łatwo, nie sama z siebie pojawiła się na świecie ta wielka kraina, nie raz przechodziła przez tygle rozpadu i zniszczenia, ale za każdym razem odradzała się jako jedna całość”. Dlaczego powinniśmy reagować na wszystko to, co zostało sformułowane przez rosyjskich historyków i poparte znanym dekretem prezydenta Miedwiediewa o 1150-leciu powstania państwa rosyjskiego? Bo oni całe nasze dziedzictwo historyczne grabią pod siebie hurtem. W ich polityce nie jest to nowe, ale Ukraińcy muszą działać, broniąc tego, co prawdziwe i prawdziwe. Oczywiście, odwołując się do źródeł i argumentując jedynie nimi. I nie ma znaczenia, jaki nakład mają książki Wołodymyra Bilinskiego, Leonida Zaliznaka, Raisy Iwanczenko czy kogokolwiek z naszych historyków. Najważniejsze jest, aby słowo zanurzało się w ludzką świadomość. I warto pamiętać, że słowo prawdy ma fantastyczne właściwości energetyczne. Popatrzcie, jak na naszych oczach umarła cała ideologia ZSRR! Jakby go nigdy nie było. Gdyby cokolwiek w tym związku miało w sobie prawdę, przetrwałby. Prosta prawda: wszystko, co fałszywe, obumiera. I tym razem umrze. Ale musimy ukształtować własne zdanie i przekazać je społeczeństwu.
Szczegółowe omówienie materiałów z „okrągłego stołu” — w następnym numerze „SP”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
