Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Majory przedwyborczych batalii

Слово Просвіти, №43 за 2012 рік

Iwan ZACHARCZENKO, członek NSPU. Niepodległość bez jedności narodu to daremny trud. Przez 20 lat u nas żadne uroczyste święto nie odbyło się bez prowokacji i przeszkód ze strony czerwonych. Tak było i w święto Pokrowy, kiedy nasza postępowa i świadoma ludność obchodziła 70. rocznicę UPA. Ta utajniona abrewiatura kryje w sobie wielkie wydarzenia historyczne i wartość naukową, których, przez niedbałość i obojętność władzy, należycie nie uświadomiliśmy sobie. Teraz, choć powoli, zmiany abrewiatur zachodzą. Jedna z nich, demoniczna — „ZSRR”, odeszła w niebyt, za to inne — UPA, OUN, KUN przedzierają się na Boży świat z imperialnego molocha. Na zmianę nieprawdzie i bezczeszczeniu przychodzi dobro i prawda, która, niczym mesjasz, przebudzi ducha, wzmocni naszą wolę i wiarę. Musimy wiedzieć, że żołnierze UPA w owej strasznej godzinie prowadzili zaciętą walkę na dwa fronty: przeciwko cudzoziemskim najeźdźcom i czerwonym „wyzwolicielom”. Obecnie komuniści nie powinni narzekać i zgrzytać wytartymi zębami. Opanujcie się, uznajcie porażkę i ukorzcie się, bo na tej ziemi zostawiliście najkrwawszy ślad. Nie chcą. Splatają pętle i wieszają, niechby kartonowych, ale ludzi wielkich czynów i dobrej pamięci. Tym działaniem, które zademonstrowali na Placu Besarabskim obok swojego idola, pokazali światu, do czego są zdolni. Szubienice to katowskie rzemiosło, które otrzymali w spadku. Nie odżegnali się od niego, stosują je do dziś. Przypomnijmy wybryk Adama Martyniuka, który jakby na wieki przyssał się do wysokiego krzesła. Bywa, słuchasz tego słowika, który przymilnie i służalczo wyśpiewuje przed możnymi tego świata, a kiedy coś nie tak, chwyta za gardło i dusi… Pokazał prawdziwe oblicze i komunista Car'kow. Na ringu Szustera, doprowadzony do ostateczności, groźnie wyszczerzył się do swoich oponentów. Ołeksandra PRYCHOD'KO-WOZNIAK, członek NSŻU, przewodnicząca Hlibockiej rejonowej organizacji „Proświty”, obwód czerniowiecki. Mieszkam na Bukowinie, ale często odwiedzam rodzinną Mikołajowszczyznę. Mała wieś stała się jeszcze mniejsza. Młodzież wyjechała za zarobkiem do wielkich miast, stała się „rosyjskojęzyczna”. Zapadły się mogiłki dziadów i ojców, zniknęły krzyżyki, zarosły ścieżki dzieciństwa… Mała wieś ucichła, powoli tracąc swoich harmonistów i głosiste dziewczęta. Zawitałam tym razem do Hałyny, byłej kierowniczki klubu, urodziwej, pracowitej sieroty, która jakimś cudem pojawiła się w naszej wsi, wyszła za mąż, wychowała dwoje dzieci, doczekała się wnuków, prawnuków i pozostała na zawsze na tej szczodrej, ciepłej ziemi. — Przed tobą gazety, książki, plakaty, ulotki, niczym w wiejskiej bibliotece. I kiedy ty zdążasz czytać? — Tak i ty przecież czytasz, piszesz, pracujesz… — A ty przecież jeszcze i pole uprawiasz — dziwię się ja. — Czytam i oglądam teletransmisje i myślę, jak to syci potrafią się prezentować! Na billboardach wystawiają swoje portrety, a wokół tylu żebraków, bezrobotnej młodzieży. A jeszcze reklamują swoją „dobrą” działalność. Chodzą, przekupują, zastraszają. Jakże dobrze przy korycie! Widzisz, jak rwą się do władzy? — nie ustawała Hałyna. — Kiedyś w gazecie „Prawda” przeczytałam artykuł „Rybie oczy”: z luksusowych samochodów na i prorokował: szkoda, powiada, że was mało dusili… Jestem pewna, wolny i dumny naród, nie okaleczony niewolnictwem, nigdy nie ścierpiałby hańby i drwin, które uczynili „symonenkowcy” nie tyle nad S. Banderą i R. Szuchewyczem, co nad ukraińskim narodem, który do dziś trzyma na swojej szyi niewdzięcznych pasożytów. Zła ich siła i wroga, skłonna do chaosu i mordowania. Nią poniżona i rozszarpana jest Ukraina. Teraz, kiedy kraj gorączkuje przedwyborcza histeria, zaktywizowali się spadkobiercy Lenina, ruszyli ścianą na zaszczuty i zniechęcony elektorat. Chcą władzy. Kiedy ich protektorzy dają potrzebującym kaszę gryczaną i dodatki do niej, oni sieją obietnicami, że nie jutro, a już dziś naprawią lepsze życie. Oczywiście, wszystko to kłamstwa i polityczne kuglarstwo. Dziwi co innego: wszędzie błyszczy czerwona reklama z sierpem i młotem oraz hasłami w rodzaju: „Wróćmy kraj narodowi!”. Ładnie, kusząco brzmi, ale takie już było — zwrócili narodowi ziemię, fabryki, ale tak okiełznali, że on Bożego świata nie widział. W rzeczywistości obecnie już nie ma czego zwracać, oprócz ruin. Dlatego chce się ich zapytać: dlaczego wy straciliście ów „kraj”? Mieliście taką siłę, nieograniczoną władzę, potężną armię, broń, hordy tajnych współpracowników, jednak nie uchroniliście imperialnego potwora? Nie obiecujcie głupot. Wy nigdy swojemu narodowi nie mówiliście prawdy, za to wyzyskiwaliście i gnębiliście niemiłosiernie. Do czego wy się nadajecie? Kiedy trochę potrząsnęło zgniłym systemem, to wierni leninowcy, niczym spłoszone zające, pochowali się w krzakach. Za to dzisiaj, obozując w parlamencie, bohaterzą, im już nic tracić, oprócz luksusowych przywilejów, o co też walczą… Reklama, którą obwiesili się komuniści, kosztuje miliony. Ciekawie wiedzieć, skąd, z jakiego źródła „obrońcy pracujących” czerpią takie środki? Już nie ma kołchozowych chłopów pańszczyźnianych, wymknęła się spod kontroli robotnicza siła robocza, a oni żyrują i szaleją pod władczym skrzydłem. Oligarchowie są szczodrzy, płacą w pełni, a czerwone sługusy podstawiają ramiona, żeby oni nie chwiali się i nie upadali, niszcząc Ukrainę. Wychodzi na to, że obecni komuniści to absurd, odłamki przeszłości, które więcej pożerają, niż tworzą. Po co oni biednej Ukrainie? Komunizmu już nie chcą budować, ale ludzi mącą, i takie wycinają trele przy stołach oligarchów — nie można się nacieszyć. Prawda, na pokaz, udawanie ganią swoich protektorów, choć wiernie im służą. Nie mają państwowych kłopotów, trosk. Żuki stonki. Ludzie wszystko to widzą, ale z przyzwyczajenia bąkają: nas za darmo uczyli, leczyli i… dusili. Tego nie mówią — zapomnieli. Wtedy żywych krzyżowali — teraz martwych, pod ochrypłe starcze głosy: „Faszyzm nie przejdzie!”. Błaznują! Jaki faszyzm? Minęło 20 lat, jak on skonał. Zachłysnął się w potokach niewinnej krwi. Właśnie przeciwko takiemu hegemonowi rozpoczęli nierówną walkę żołnierze UPA. Oni pierwsi stanęli z nim do boju! Oni są prawdziwymi bohaterami — ginęli, żeby pozbyć się totalitarnego jarzma, które, rozumieli wbrew propagandzie, nie uczyni ich szczęśliwymi i wolnymi. Pokutnicy, którzy doświadczali kary, nieznośnych mąk, i oni, i ich rodziny, zagnani za drut kolczasty zimnej Północy. My, jako ludzie, którym prawda nie stała się droższa od kaszy gryczanej, jeszcze w pełni nie ujawniliśmy zbrodni komunistycznego reżimu. Świat o tym wie więcej. Nawet w Waszyngtonie w 2007 roku wzniesiono „Pomnik ofiar komunizmu”. Na jego otwarciu prezydent George Bush oświadczył: „Do tego czasu w stolicy naszego kraju nie było pomnika ofiar imperialnego komunizmu — ideologii, która zabrała życie stu milionów mężczyzn, kobiet i dzieci…”. Tę bolesną i straszną prawdę ciemne siły próbują zawoalować, pomniejszyć jej skalę. Lecz nie ma takiego całunu, by ukryć zbrodnię wieku i zbrodniarzy, których potępił w swoim przemówieniu G. Bush. rodu Prezydentem” (jego słowa na inauguracji). Nie uwzględnił jedynie naiwności naszego narodu, który prędzej uwierzy komukolwiek. Wykorzystują to nasi “przyjaciele”, którzy stopniowo wlewają po kropelce trucizny w zdrowy organizm narodu. Przez naszą inercję, konsumpcyjną egzystencję giną najlepsi synowie narodu. Czy nie z naszej winy zabito Czornowoła, otruto Juszczenkę, rozbito Ruch, podważono wiarę w “Naszą Ukrainę”?.. Obecnie podrzucają frazę: “Nikt nie będzie głosował na “Naszą Ukrainę”. Albo twierdzenie: “Oni nie wygrają” i tym podobne. A trzeba wierzyć, iść pewnie drogą, wytyczoną przez naszych wolnościowych przodków. Trzeba razem pokonywać grząskie drogi. I w tym pomagają mi takie wystąpienia Jarosława Kendziora, kandydata nauk technicznych Ołeksandra Krawczuka (artykuł “Fałszywe mity w świetle faktów”, gazeta “Za wilnu Ukrajinu”), Anatolija Szpytala “Poobicz Majdanu” (“Słowo Proświty”, nr 14 z 2012 r.); Ołeha Czornohuza “Ja p’iat rokiv żyw w Ukrajini” (“Słowo Proświty”, nr 20 z 2012 r.). Na kserokopiarce powieliłam te materiały, ważne świadectwa i dokumenty, i daję czytać wszystkim, którzy chcą znać prawdę. Nie wierzcie, ludzie, że Juszczenko zdradził. To my go zdradziliśmy, uwierzywszy wrogom, którzy podsuwali tezy: “Ja głosowałam na Juszczenkę, a co on zrobił?”, “…a co on mi dał?”, “…a co on zmienił?” To mówili ci, którzy nigdy za nim nie szli! Teraz pomyślmy: a czym my mu pomogliśmy? To my go zdradziliśmy, bo on nie zdołał pokonać kuczmowskiego otoczenia, ufając swoim “współmyślnikom”… A ci przede wszystkim zdradzili go. Teraz ci, którzy doprowadzili do jego upokorzenia, cieszą się, że pieniądze wydane na podłą sprawę, na niedopuszczenie wolności ukraińskiemu narodowi, wydane z procentami nie poszły na marne. Gdzież wy, ukraińscy chłopi, inteligencjo? I wspominam słowa starego nauczyciela z obwodu mikołajowskiego, który uczył nas matematyki i prozy życia: “Dzieci, uczcie się dobrze, nie leniuchujcie. Myślcie długo, zanim coś zrobicie. Bo największe nieszczęście dla tego narodu, który poddaje się plotkom. A jeszcze niebezpieczniej, gdy człowiek jest leniwy”. Przeczytawszy artykuł “Poobicz Majdanu” Anatolija Szpytala, ja, tak jak autor, również nie zgadzam się z twierdzeniami, że wydarzenia 2004 roku “stały się bodaj największą stratą naszej najnowszej historii” (M. Sławynśkyj). Jaka strata? To był jedynie początek ruiny niezachwianej szarej budowli komunizmu. To tylko poszukiwania właściwej drogi naszego narodu. To — fundament przyszłości Ukrainy. I Juszczenko — architekt przyszłości, był łódeczką pośród burzliwego oceanu, w otoczeniu zachłannych, zdradzieckich korsarzy. Nie jego wina, że przez 100 lat “komunistycznego” wychowania ludzie pogubili się i nie wiedzą, komu wierzyć, bo kto dopłynie do brzegu, chwyta wszystko, co leży bez opieki. A ty, narodzie? Milczysz?.. Będziemy wierzyć w dobro, w szczerość, to zachowamy siebie, swój naród, Słowo i Cerkiew. Pokonajmy grząskie drogi razem, zjednoczeni. “…niewinnych ludzi nie można zabijać dla radykalnych idei”. Dodajmy, “niewinnych” głodem wymarzono. Teraz spadkobiercy katów wykręcają się, nie uznają bolszewicko-stalinowskiego Hołodomoru za ludobójstwo, które doszczętnie wybiło ukraińskie chłopstwo. Uważają zaplanowany głód za klęskę żywiołową. Niech i tak, wtedy dlaczego nie ratowali głodujących? A organizowali oddziały żywnościowe aktywistów, którzy chodzili po chatach i zabierali do ziarenka, skazując ich na śmierć głodową. Historia, która spowita jest mgłą, daje możliwość “symonenkowcom” przebywać przy państwowym korycie. To nie nędzna emerytura, od której jęczy, rozrywa się dusza. Skoro oni znieważyli, nie uszanowali zabitych głodem, to co mogą zrobić dla żywych? Mowy ojczystej się wyparli! Niech powie tow. Symonenko, czym mu tak miła obca mowa? A herb nasz mu oczy kłuje. Ojczyzna dla nich nie istnieje… Mankurci, władzy satelity — im nie zmartwychwstać. Lecz szkoda ludzi, którzy wierzą im. Wydaje się, jakoby wtedy było lepiej niż teraz. Nie szukajmy szczęścia w przeszłości. Dokądkolwiek byśmy, założywszy ręce, nie patrzyli — nigdzie nie było dobra. Od ran i ruin jęczała i jęczy nasza ziemia. Mijają lata, a nieszczęście nie jest zapomniane i obecnie mąci dusze ludzkie dwa słowa — “rozstrzelanie—rehabilitacja”, które nie stały się wyrokiem dla represyjnego bolszewickiego reżimu. Katów nie dotknęła ręka Temidy. Wszyscy czyści i niewinni. Ale spokoju nie ma, imiona zmarłym przywrócono, ale nie przywrócono żywym wiary w sprawiedliwość. Sprawiedliwość trzeba wywalczyć. Nadchodzi decydująca godzina — naród musi zdać egzamin z dojrzałości, z sumienia i przyzwoitości — to wybory. To ostatnia szansa, która zdoła odmienić, zmienić nasze życie. Bądźmy rozważni — nie sprzedawajmy się, nie dajmy im dalej łotrów czynić. Nasz los i Ukrainy — w naszych rękach.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn