Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Drogą do świątyni

Слово Просвіти, №43 за 2017 рік

tylko. Naszemu oburzeniu nie było końca, bo któż chce brać się za bardzo brzydką, wstrętną robotę: sprzątać po kimś? Ale przecież i odmawiać, wyrzekać się obiecanego jak? Dlatego nabraliśmy ducha i cierpliwości, z modlitwą zabraliśmy się do wyczyszczenia Jaru. Po gospodarsku, jak na swoim podwórku, pracowali Wasyl Łucak, Ołena Hłuszczak. Inni parafianie przyszli oczyścić nasz gaj-wąwóz całą rodziną: to rodziny Becenków, Szumyłów, Wudwudów, Orłowskich. Choć pracy w naszym Jarze pozostało mnóstwo, ale cieszyć się jest z czego. A kiedy poświęcili studzienkę, mieszkańcy najbliższej ulicy przyszli po uzdrawiającą wodę, dziękowali. Sąsiadka Zina Petriwna Koczerczuk z córkami Olą i Halą poczęstowały nas słodyczami. Ich radość — dla nas pociecha. Dzisiaj nasi parafianie są uskrzydleni marzeniem zbudowania cerkwi i to nie tylko rękoma: mamy nadzieję umacniać chrześcijańskie wartości, iść drogą do świątyni. Na skrzyżowaniu Kuryłowców, na poświęconym placu założono fundamenty pod Boży dom, już zarysowują się wyobrażone ściany, a nad nimi góruje cudowna kopuła: w dzień błękitna z białymi chmurami, a w nocy z blaskiem gwiazd. To świątynia pod otwartym niebem. Stąd w nocnej ciszy płyną niepokojące dźwięki. To przelana krew synów Ukrainy puka do naszych serc. Patrioci pierwsi odpowiedzieli na wezwanie — i stanęli w obronie ojczyzny; mają za zaszczyt przyczynić się do wzniesienia świątyni swoimi ofiarami. W tym widzimy ich skryte nadzieje: choćby jeden mój kamień w fundament świątyni, choćby kilka moich cegieł w ściany; choćby tysiąc hrywien na poświęcony dzwon. To wieczna ludzka żądza: dłużej żyć choć we wspomnieniach, mieć choć cząstkę nieśmiertelności w modlitwach, w pamięci potomnych. Dzisiaj dobrowolny dar na budowę prawosławnej świątyni Patriarchatu Kijowskiego — to rycerski, szlachetny czyn. Jest w nim wierna, niezłomna miłość do Chrystusowej cerkwi i Ukrainy. I, chwała Bogu, są w Murowanych Kuryłowcach ludzie, jak oddani kozacy-zaporoscy, którzy na budowę świątyń nie żałowali pieniędzy. Podczas nabożeństwa cerkiewni śpiewacy z wdzięcznością na ustach wyżej wymienionym dobroczyńcom zaśpiewali „Mnohaja lita”. Imiona pozostaną w dokumentach cerkiewnych: kiedyś wnuki i prawnuki przeczytają o szlachetnym wkładzie ich dziadków i babć w budowę świątyni i ucieszą się z ich szlachetności. I choćby nie wiem jak ciężko, katorżniczo trudno nam było w tej świętej sprawie (nie schodzą się końce, brak materiałów budowlanych, transportu, mistrzów, brak pieniędzy. Jeszcze dochodzi przykrość, że nasi bracia-Ukraińcy z bielmem na oczach patrzą na nas krzywo, nazywają rozłamowcami), — jesteśmy szczęśliwi, że wnosimy swoją cegiełkę do rozszerzenia UCP Patriarchatu Kijowskiego choćby o jedną parafię — naszą. Ona przecież narodziła się pod dzwony Majdanu, kiedy kwiat Ukrainy stanął w obronie największej wartości wszystkich czasów i narodów — ludzkiego w człowieku. Wtedy przelała się święta krew Niebiańskiej Sotni. Czyż można zapomnieć? Rzucić w niepamięć — niewybaczalny grzech, nieodkupiona wina! Jak z nią żyć?! Jak pozostać człowiekiem? Co powiedzą o nas potomni? Więc tylko myśleliśmy, jak uwiecznić pamięć Bohaterów Majdanu. Wokół fundamentów przyszłej świątyni — tłum ludzi w blasku wyszywanek, wianków, ręczników. Wiec-requiem otwiera Jewdokija Bryczanśka. Udziela głosu dziekanowi, proboszczowi cerkwi św. Mikołaja Cudotwórcy Patriarchatu Kijowskiego ks. Serhijowi Orłowśkiemu: — Drodzy bracia i siostry! Miną lata, dziesięciolecia, stulecia, — a pamięć o Bohaterach Majdanu, o Niebiańskiej Sotni nie zgaśnie na wieki. W listopadzie 2013 roku nasza młodzież w sercu swojej stolicy wystąpiła z żądaniem do władz: przyłączyć nasze państwo do Unii Europejskiej. Aby podstawą państwowego życia stały się sprawiedliwość, honor, równość wszystkich obywateli wobec prawa. Oni powstali przeciwko kłamstwu, korupcji, zniewadze woli ludzi… Na palącym mrozie, pod armatkami wodnymi, pod kulami berkutowców manifestanci broczyli krwią. Kto ich wtedy ratował? Dzwony Michajłowskiego Złotokopułowego Monasteru biły na alarm. To było wezwanie, by ratować uczestników akcji protestu — i księża, mnisi dali schronienie bohaterom Majdanu, zorganizowali pomoc medyczną. I dzisiaj UCP Patriarchatu Kijowskiego jest solidarna z narodem Ukrainy, z jego walką o integralność i niepodległość naszego państwa. Pamięć o uczestnikach Rewolucji Godności jest nam bardzo droga… Nadchodzi oczekiwana chwila: z posągu spada płótno — na mogile w nieutulonym smutku anioł-stróż na wieki zamilkł; nie uchronił, nie dopilnował, nie uratował swojego podopiecznego. Kamienie wołają smutkiem-tęsknotą, niemym krzykiem rozpaczy. A pieśń „Płyne kacza po Tysyni” zapłakała, zajęczała, zachłysnęła się łzami, żalem.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn