Strona · s. 14strona oryginału ↗
Meksykański koloryt w Ukrainie
Слово Просвіти, №43 за 2021 рік
Po raz pierwszy na ukraińskiej scenie pojawiło się przedstawienie na podstawie sztuki meksykańskiego dramaturga. W kameralnej sali Kijowskiego Teatru Akademickiego „Koło” wystawiono komedię Emilia Carballido „Dwa aromaty róży”.
Przedstawienie o prawach kobiet. Na początku bohaterki nawet nie podejrzewają, że mają prawo do samodzielności. Dopiero z czasem to uświadamiają, burzą stereotypy i stają się pełnoprawnymi osobowościami. A morze, które widzimy w przedstawieniu, jest w rzeczywistości symbolem wolności. Praca trwała kilka miesięcy. Trzeba było stworzyć rozwiązanie plastyczne i scenografię. Wielokrotnie musiano wstrzymywać próby z powodu lockdownów. Próby odbywały się we wzajemnym porozumieniu, być może nawet w nieco intymnej atmosferze. Praca była interesująca. Na początku widzimy na scenie zupełnie różne kobiety o odmiennych charakterach, każda z nich zajmuje się swoimi sprawami. Jedna wcześniej była nauczycielką, obecnie jest tłumaczką, wśród jej przyjaciół są artyści. A druga – fryzjerka, ma salon. Nieoczekiwana wiadomość prowadzi do konfliktu między kobietami. Potem okazuje się, że mimo różnych charakterów kobiety są takie same, mają jedną naturę. Dlatego połączyły się i zaczęły wspierać jedna drugą. Przeczytałam, że sam autor zaproponował: akcja przedstawienia może rozgrywać się wszędzie i w dowolny sposób, być może nawet w jednym miejscu. Ale wydało mi się, że widzowi będzie to nieciekawe. Przedstawienie jest meksykańskie, musi być jaskrawe. A kiedy zmienia się przestrzeń, zmieniają się także ludzie, którzy w niej istnieją. Kostiumami staraliśmy się oddać meksykański koloryt, są one również jaskrawe. Przy tworzeniu kostiumów i dekoracji pomogła artystka Studia Operowego Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. I. Czajkowskiego Olena Kuca-Czapenko. Muzykę napisał Wołodymyr Dadykin, który stworzył muzykę do wielu naszych przedstawień, w tym „Błogosławiona wyspa, czyli Tak zginął Husk”, „Antygona” i inne. Wołodymyr dobrze rozumie naturę istnienia przedstawienia. Myślę, że muzyka w przedstawieniu jest dość podobna do meksykańskiej, szczególnie w finale. Widzimy, jak publiczność włącza się w emocjonalny zapał. Oczywiście znaczenie ma także plastyka (autorka rozwiązania plastycznego Hanna Łysenko). Aktorki są bardzo plastyczne, lubią śpiewać, tańczyć. Moim zdaniem udało im się oddać koloryt narodu, który ukształtował się z wielu ludów. Jestem pewna, że z każdym nowym pokazem przedstawienie będzie się rozwijać i stawać się lepsze. Scena znajduje się bardzo blisko widza. Zachodzi wzajemna obo-
Zdjęcie Ołeksandra BIEŁIENKOHO
energiami. Aktorzy otrzymują energię od widza i odwrotnie. Dla wykonawców jest to bardzo ważne. Już zastanawiamy się nad tym, jakie przedstawienie będzie następne. W ubiegłym sezonie odbyło się sceniczne czytanie sztuki Michaiła Bułhakowa „Iwan Wasyljewicz”, a w tym sezonie chcemy zrobić pełnowartościowe przedstawienie. Dzięki filmowi fabularnemu prawie wszyscy znamy tę fabułę. Ale sama sztuka bardzo rzadko była wystawiana. Niemal gotową inscenizację w Teatrze Satyry w latach 30. w ostatniej chwili zakazano. Bułhakow wielokrotnie przerabiał sztukę, a my wzięliśmy za podstawę pierwotny wariant. Pod względem gatunku jest to fantastyczna satyra. Nasz teatr znajduje się pod-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
