Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

JESZCZE RAZ O JĘZYKU!

Слово Просвіти, №44 за 2005 рік

Pewien wujaszek powiedział: „Bez państwowego, tzn. oficjalnego, języka rosyjskiego nie ma poczucia Ojczyzny”. Oto takie pełne niezrozumienie ani własnej, ani ukraińskiej Ojczyzny. Chce się takim powiedzieć: szanujcie się, bo macie wszystkie prawa obywatelskie, wasze dzieci uczą się w rosyjskiej szkole, są rosyjskie teatry, telewizja, możecie swobodnie mówić w języku rosyjskim. A na jakiej podstawie? Czy w Moskwie, w Dumie można usłyszeć inny język niż rosyjski? A we Francji, w Anglii, w Japonii, Chinach w najwyższym organie państwowym może brzmieć inny język niż państwowy? A ilu nieetnicznych Ukraińców zajmuje wysokie stanowiska państwowe, więc trzeba znać język państwowy, szanując Ukrainę i jej obywateli, wreszcie — samego siebie. Czy może stworzyć wam takie warunki, w jakich pracowałem ja i moi koledzy, nauczyciele języka ukraińskiego? Nam „dobra” władza radziecka płaciła pensję o 15% niższą, zmniejszała nawet liczbę godzin, mój podręcznik do gramatyki miał tytuł „Język ukraiński”, a rosyjski podręcznik — „Rodnaja riecz”. A kiedy M. Chruszczow przez pryzmat „matki Kuzki” zobaczył, że komunizm już nie za górami, to mój ojczysty język w ojczystej stronie stał się fakultetem, ukraińskie szkoły zamykano, a w rosyjskich wszystkich chętnych zwalniano z nauki języka ukraińskiego. A dyrektor szkoły krzyczał, że my PROBLEM JEŚLI NIE BUDUJEMY, TO CHOCIAŻ ZACHOWAJMY! HISTORYCZNO-KULTURALNA PAMIĄTKA ZWENIGRODU PODUPADA Niedawno „Proświta” rejonu halickiego we Lwowie zorganizowała dla lwowian, nieobojętnych na swoją przeszłość, jedną z tradycyjnych wycieczek historycznymi miejscami obwodu lwowskiego do wsi Zwienigród — dawnego książęcego stołecznego grodu. Stąd zaczynała się historia Księstwa Halicko-Wołyńskiego. 18 lat temu, na 900-lecie Zwienigrodu, we wsi z inicjatywy B. Zakalyka, człowieka zakochanego w przeszłości rodzinnej ziemi, zbudowano cały kompleks-pomnik księcia Wołodymyrka, Nestora-kronikarza, wojownika-oracza, matki z dzieckiem. Zbudowano nową szkołę, bibliotekę, muzeum krajoznawcze z ciekawą ekspozycją od neolitu do czasów książęcych, dom kultury, odnowiono budynek „Proświty”, pomnik T. Szewczenki, odnaleziono szczątki wybrukowanej drewnem drogi. Lecz, niestety, obecnie wszystko jest zaniedbane. Pomniki kompleksu są zniszczone, obdarte, obite. Pomnik księcia Wołodymyrka na koniu znalazł schronienie przy stajni wśród wysokich chwastów wzrostu człowieka. Wybite szyby w budynku „Proświty”, zniszczone meble w Domu kultury. Ścieżka do Dzitińca na książęcej górze — nieuporządkowana, zarasta chwastami. Chociaż na Dziniec było bardzo trudno się wspiąć, ale mimo wszystko większość z nas była tam, aby obejrzeć stamtąd miejsca heroicznej obrony Zwienigrodu przed ordą chana Batu w 1241 r., poczuć powiew historii, oddać hołd pamięci naszym sławnym przodkom. Szkoda, że obecnie władze lokalne, wspólnota wsi i ksiądz tak nie interesują się i nie szanują swojej sławnej przeszłości. Jeszcze zostało trochę czasu do 920-lecia Zwienigrodu, aby władze lokalne razem z obwodowymi i rządem naszego państwa, a także wspólnotą wsi i cerkwią, lokalnym farmerem Dubnewyczem dołożyły starań, aby odnowić historyczną pamiątkę dla przyszłych pokoleń. Wyjście z sytuacji, która powstała z historyczno-kulturalną pamiątką Zwienigród, proświcianie Lwowa razem z ich niezmiennym przewodnikiem podczas wycieczek krajoznawczych Wasylem Olijnykiem, wykładowcą historii, członkiem UNP, widzą w takich działaniach ze strony władz — zarówno lokalnych, jak i obwodowych oraz rządu: wydzielić środki na — uporządkowanie i konserwację Dzitińca jako historycznej pamiątki oraz ścieżki do niego; — uporządkowanie i konserwację szczątków wybrukowanej drewnianej drogi; — odnowienie kompleksu pomników i budynków „Proświty”, biblioteki, Domu kultury; — wsparcie materialne Muzeum Krajoznawczego (dla reklamy muzeum wśród firm turystycznych wydać broszury i literaturę o Zwienigrodzie); — włączyć Zwienigród do listy wybitnych pamiątek naszej historii; — wspomóc lokalnego farmera p. Dubnewycza w jego staraniach bycia wśród mecenasów, którzy pomogą podnieść z upadku niegdyś sławne książęce miasto Zwienigród. Więc wszyscy razem bądźmy godni tej sławnej przeszłości, zachowajmy ją i dla przyszłych pokoleń! Chrystyna BOJKO, Taras PERCHACZ, Marija PAWLIUK, proświcianie rejonu halickiego, m. Lwów

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn