Strona · s. 11strona oryginału ↗
* * *
Слово Просвіти, №44 за 2005 рік
* * * Słowa oderwały się od dni, więdną sobie w książkach, a w dniach — jak w ciemnym lesie! Radość mam nową: deszcz jesienny po strzesze. Kłamiecie wy, którym wszystko jasne! Przed marzeniem wszyscyśmy na kolanach. Dni! Cóż to za muzeum drobnostek! Jewhen PŁUŻNYK * * * Wątpię, czy jeszcze przyjadę. Przemarznięte skrzydła wątpię — przez próg — czy jeszcze przeciągnę. Dziękuję: drzwi otwarte, chata rozmowna. Podziękujmy niegasnącemu ogniowi, który jeszcze świeci i płonie, źrenice grzeje, pierzgę pszczelą rozsypuje na dywany. — Żegnaj czy witaj? — zdobędę się, niedomarzenie. — Tylko nie lękaj się, naprawdę. Ja przecież — nie z Kołymy. Ja sam z siebie. Ja swoich lodów czerwonych z przemarzniętych połamanych nie obiję, nie zostawię śladów w złotym cichym domu, tym bardziej nie skłamię czegoś na temat: kocham. Pióra wystukam swoje przemarznięte: choć nie codziennie, a jednak latam, nie pełzam. A że dzwonek do drzwi późny, półotwarte — to szpak-elektroprąd zasymulował ten dźwięk. Wołodymyr ZATULYWITER O Boże mój! Taka mi smutek, I samotność moja — taka bezgraniczna! Nie ma — Ojczyzny! Oko ostrożnie Obmacuje drogę między przepaściami. Oto — moja droga: powrót czy — nie... Oto — moja droga: gdzie oczy poniosą. Jedyne. Wybacz mi, kochana Ojczyzno. O matko, nie przeklinaj mnie! Ja — precz się udałem. Szalom. Na oślep. Ja — precz się udałem, zmęczony od gniewu. Różowe wzgórza, lodem skute, A ponad nimi — czarne wrony. I ślepnie wieczór. Kontur gór — jakby Z kartonu wycięty — dla dekoru I cała ci droga — w dół czy w górę. Poszedłem tam. Poszedłem tam. Poszedłem! Wasyl STUS * * * Ty od ognia. Dusza nie przyodziała się w pióra. Jedynie życie stygnie w locie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
