Strona · s. 11strona oryginału ↗
* * *
Слово Просвіти, №44 за 2005 рік
Oczy ropieją na gorzką konstelację, zawieje popiół ścieżkę stromą. Czy poznasz siebie po przerwie, gdy los będzie zmartwychwstawał niemy? Wszystko, co święte, kołysze się na nerwie, który lada moment pęknie, a trzyma. Zostaw sobie piekielną zamieć i jak ostatni, jak najcięższy grzech, tę ścieżkę stromą i niejedyną, którą do matki nie zdążyłeś. Pawło HIRNYK. Doleciał głos matki. Z daleka. Z pamięci — z niepamięci niemal, gdzie horyzontem echo burzowe poniósł w dal zachmurzoną bocian. Tam słońce jeszcze nie wschodziło czy, może, straciłem dzień, budząc się dopiero o zmierzchu. I świat, niby objawiony przez pryzmat duszy żywej, był do wiatru podobny. W wietrze — chwila i oceanu głębia, i cud ukołysanej ciszy. To maminy głos — od śniegów bielszy, lepił mnie z ech kosmicznych dób. Mykoła TKACZ. KRZYK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
