Strona · s. 12strona oryginału ↗
Czytelnicy „Słowa Proświty” z pewnością zauważyli brak na naszych łamach nazwiska jednego z czołowych dziennikarzy wydania — Jewhena Iwanowicza GOLIBARDA. Gdzie jest, co robi? O tym — w materiale Witalija Karpenki.
Слово Просвіти, №44 за 2005 рік
Opowiadać o Jewhenie Gołybardzie jest zarówno łatwo, jak i niełatwo. Łatwo, bo jego publikacje zawsze określa wyraźna narodowo-patriotyczna postawa i stylistyka — gorączkowość młodego wykładowcy, krytycznie i zazwyczaj kategorycznie nastawionego przeciwko każdej nieprawdzie i niesprawiedliwości. Niełatwo, bo jego pisane, miejscami ostre, wręcz drastyczne słowo opiera się na doświadczeniu dojrzałego, mądrego i doświadczonego człowieka, który nie tylko ma kilka wykształceń i wrodzony dar analityka, ale także przeszedł trudne próby światopoglądowe i psychologiczne. W latach szkolnych jego przekonania kształtowały się w atmosferze strachu epoki stalinowskiej, kiedy dorośli przestrzegali siebie nawzajem: „Ściany mają uszy!”, a potem — w kopalniach Donbasu i na budowach Norylska, obok Ukraińców wysłanych do ciężkich prac za związki z OUN-UPA. Piętnastoletni zaczynał od ręcznego wożenia wózków po chodniku, później został majstrem górniczym, wiodącym inżynierem laboratorium badań ekonomicznych w przemyśle wydobywczym, głównym konstruktorem projektu w przemyśle maszynowym, kierownikiem naukowo-produkcyjnej firmy, którą sam założył, zastępcą redaktora naczelnego szanowanej ukraińskiej gazety. A jednocześnie — wykładowca analizy funkcjonalno-kosztowej oraz twórczych metod poszukiwania idei i rozwiązań, nauczyciel języka polskiego, tłumacz, autor ponad dwóch tysięcy publikacji w wielu periodykach, książek o ekonomii i organizacji biznesu, prozy, poezji. Pamiętam nasze pierwsze spotkanie. Do mojego gabinetu — redagowałem wtedy popularną w owych czasach gazetę „Wieczirnij Kijew” — wszedł niewysoki, szczupły, skromny mężczyzna. Niczym szczególnym nie zwrócił uwagi: do mnie często przychodzili różni ludzie z najrozmaitszymi problemami. Nawet wtedy, gdy się przedstawił i spokojnie powiedział: „Chcę u was pracować. Na każdych warunkach płacowych”. Takie prośby także nie były rzadkością. Zainteresowałem się tym mężczyzną, kiedy wyjaśniło się, że zna się na ekonomii (ta tematyka była u nas w tamtym czasie piętą achillesową) i że ostatnim miejscem jego pracy była gazeta „Kievskie Vedomosti”. Od razu zapytałem, dlaczego odszedł z gazety, ponieważ „Vedomosti” były naszym antypodem, założone przez niesławnego Siergieja Kyczygina, którego kiedyś przygarnęliśmy. I właśnie założone jako przeciwwaga dla „Wieczirnyj Kijew”. Jak pokazały jego kolejne działania, nie bez skrytej nadziei na zniszczenie „Wieczirki”. Tym bardziej że Kyczygin przeciągnął wysokimi pensjami kilkunastu naszych dziennikarzy. Ale o Kyczyginie, obecnym właścicielu zohydzonej gazety „2000”, który otwarcie sprzyjał kuczmizmowi i pozbawił Radio „Swoboda” możliwości nadawania audycji na częstotliwości FM, na którą otrzymało licencję, — to osobna sprawa. Na moje pytanie gość równie spokojnie odpowiedział: „Z własnej woli. Klimat moralny mi nie odpowiadał”. Początkowo wydawało się, że, wiedząc o naszych niełatwych stosunkach z „ukraińską gazetą dla czytających po rosyjsku”, mężczyzna podlizuje się redaktorowi „Wieczirnego Kijowa”. Zapytałem, dlaczego zdecydował się zwrócić właśnie do nas. „Stanowisko „Wieczirnego Kijowa” mi imponuje”, — była odpowiedź. Coś wzbudziło zaufanie w zachowaniu gościa, w sposobie bycia bez najmniejszego cienia przymilania się, z godnością. W końcu niczego nie ryzykowałem, proponując mu skromne stanowisko korespondenta w dziale ekonomii z miesięcznym okresem próbnym. I nie pomyliłem się. Pomimo pewnego podejrzliwego przyglądania się „starym wieczirkowcom”, z jakim w każdym zespole wita się nowicjuszy, Jewhen dość szybko się zaaklimatyzował i pokazał się z najlepszej strony. Był inicjatywny, potrafił „chwycić” temat i go rozwinąć, pisał szybko i lekko, przynajmniej terminowo oddawał materiały, nie omijał ostrych kątów. Miał zwyczaj witania się: „Witam was i gratuluję”. Kiedyś zapytałem: „Witam — zrozumiałe, a z czym gratulujesz?” — „Z tego, że nastał nowy dzień i że jesteśmy żywi i zdrowi”. Mimo to wszystko w zasadniczych dyskusjach, które bardzo często wybuchały na redakcyjnych odprawach i
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
