Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

DOROŚLI PROBLEMY — POWAŻNE, A NASZE — GŁUPOTA?

Слово Просвіти, №44 за 2005 рік

PRÓBA GŁOSU Nowy rok akademicki zaczął się od kolejnej porcji pouczeń. Młoda wykładowczyni, mająca około 25 lat, z zapałem opowiadała o tym, że my, młodzież, w porównaniu z naszymi rodzicami, jesteśmy o wiele bardziej zdecydowani, okrutni, wytrwali. Oczywiście, to ciekawy punkt widzenia, ale raczej nieprawdziwy. Tak, rzeczywiście, jestem nieco szorstka, czasem nieuzasadnienie nieustępliwa, większość decyzji podejmuję emocjonalnie, ale właśnie te cechy mojego charakteru, jak i wiele innych, odziedziczyłam po moich rodzicach. Dlaczego więc dochodzi do konfliktów między mną a moimi rodzicami? Pytałam o to siebie tysiąc razy. I ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, za każdym razem dochodziłam do nowego wniosku. Pewnie przyczyna tkwi we mnie. Czasem wiem, że proponują mi właściwe rozwiązanie problemu, dają słuszną radę, ale ja, wiedząc, że to niewłaściwe, robię tak, jak chcę. Możliwe, że to młodzieńczy maksymalizm, jak często mi mówią, ale myślę, że to zwykły upór. Czasem rodzice odganiają się ode mnie, jak od natrętnej jesiennej muchy. Nie chcą wysłuchać, być może z braku czasu czy zmęczenia, czy po prostu niechęci do rozmowy: „Porozmawiamy później”. Zazwyczaj rozmowy później nie będzie. To znaczy będzie. Ale z pewną urazą, przemilczeniem, wyzwaniem z mojej strony. Właśnie tak, moim zdaniem, zaczynają się konflikty. Często powtarzamy błędy swoich rodziców, nie zważając na ich rady i ostrzeżenia. Ale, jakkolwiek przykro to brzmi, już zrozumiałam, że uczyć się mogę tylko na własnych błędach. Często drażni mnie, gdy starsza ode mnie osoba mówi, że czegoś nie potrafię zrobić. Tylko dlatego, że jestem młoda. Czyż za 10—15 lat tak bardzo się zmienię? Możliwe, że stanę się nieco bardziej powściągliwa, nieco zmądrzeję, ale w całości pozostanę taka sama. Dlaczego dorośli są tak bezapelacyjni? Dlaczego widzą tylko swoje problemy, a nasze uważają za głupotę? Szczerze mówiąc, po prostu nie mogę tego zrozumieć. Między mną a dorosłym światem zawsze stoi słowo „zbyt”. Wspominając wszystko to, co mówią moi dorośli znajomi, odkrywam dla siebie, że jestem zbyt miękka, a jednocześnie zbyt ostra; zbyt wesoła i zbyt smutna; zbyt powściągliwa i bardzo lekkomyślna; dość mądra i zdumiewająco głupia... Raczej nie cierpię na rozdwojenie jaźni, popadam w skrajności. Po prostu dorośli mówią pierwsze, co im przyjdzie do głowy, nie zastanawiając się, że ja wsłuchuję się w ich słowa, próbując wyciągnąć pewne wnioski na swój temat. Starsi ludzie cały czas pouczają. Na każdy nieudany uczynek kierowana jest uderzeniowa dawka krytyki, a jeśli masz szczęście i nic ci nie powiedzą, to zmierzą nadmiernym i lekceważącym spojrzeniem. Po takim „przyjemnym” kontakcie jeszcze długo nie możesz dojść do siebie, czujesz się nic niewartym i bardzo nieszczęśliwym człowiekiem. Oczywiście, można pocieszać się myślami, że w niedalekiej przyszłości stanę się dorosła. Zyskam bezapelacyjne prawo do krytykowania głupiej i straconej młodzieży. Jest jeszcze opcja — stać się dla młodzieży dobrym przyjacielem, pomagać radami, wspierać w trudnym czasie (niechby nieco wyimaginowanym, nawet jeśli to dwója na seminarium czy kłótnia z przyjaciółmi). Czasem czekam od dorosłych na prostą radę, a nie na „duchowe pouczenia”. Ale ostatecznie wybór należy do mnie. Najważniejsze — nie zapomnieć wszystkich tych pretensji i propozycji do dorosłych, które mam teraz. Sofia HOŁOTA REFLEKSJE

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn