Strona · s. 13strona oryginału ↗
SZPITALE SĄ MODERNIZOWANE
Слово Просвіти, №44 за 2005 рік
Nasze szpitale są modernizowane. Modernizowane — to bez wątpienia. To — bezsprzecznie. Zainstalują tam taką aparaturę, dzięki której będzie można diagnozować choroby jeszcze w zarodku, dzięki której będzie można określić, czy te czy inne symptomy tej czy innej choroby nie przejawiały się jeszcze u twojego dziada czy pradziada, niemalże u samej Ewy czy Adama. Modernizują nasze szpitale. Wprowadzą tam gabinety masażu, akupunkturę, jeszcze coś — nie za bardzo się na tym znam. Jeszcze i pokoje gier otworzą, bilardowy czy jeszcze jakiś. A na podwórzu — korty tenisowe. Zatem jeszcze raz: modernizują nasze szpitale. Mówicie, że środków w budżecie na to nie przewidziano? To przewidzą, wprowadzą dodatkową rubryką. I zmodernizują. Może nie wszystkie. Ale te, które są w centrach administracyjnych — obowiązkowo. Bo spójrzcie, kto obecnie leży tam w najbardziej prestiżowych salach — wysocy urzędnicy leżą. A jest ich u nas wielu, tych urzędników. I wszyscy są skorumpowani. I za wszystkimi więzienia płaczą. Ale oni do więzień nie chcą. Ledwie tylko chmury zbiorą się nad którymś z nich — tak on już w szpitalu, na miesiąc czy dwa, czy i dłużej: leczcie! Szukajcie choroby! Tak, oni są jeszcze w sile wieku, krzepcy i atletyczni. Ale — chorzy. Więc potrzebne im te korty tenisowe, stoły bilardowe. Oni są tutaj bezpieczni. I niech pod bramami chodzą śledczy z prokuratorami, niech przygotowują kajdanki — niczego nie osiągną. Bo w zmodernizowanych szpitalach będzie jeszcze specjalny oddział, który w ich paszporty wizy będzie stemplował — do tych krajów offshore, gdzie na ich kontach całkiem spore sumy pieniężne są zakonserwowane. Myślicie, że to nasze pieniądze? Tak, tak, kiedyś były. Teraz to pieniądze owych chorych i niemocnych, z bohaterskimi bicepsami, z witalną siłą, jak u hiszpańskich byków, które na arenach korridy są mordowane. A tutaj — nie. Tutaj — lecz się, choćby i całe swoje życie. Choćby i kochanki przyprowadzaj i kajdankami do siebie przykuwaj. Bo takie u nas prawa — niby dla wszystkich, ale nie tak to wygląda w rzeczywistości. Pamiętacie, jak jeden mędrek pisał po naszej majdanowej rewolucji: O szczęście, jednakowe wszędzie, walczyć nam przyszło: Równymi staną się wszyscy ludzie! Niektórym to się już udało! Niektórym udaje się i w prestiżowych szpitalach ordyńską nawałę przeczekiwać. Zwłaszcza gdy szpitale modernizują. A to już najwyższy czas. CZĄSTKA Rozparcelowali. Teraz wszystko parcelują — bo przecież jesteśmy właścicielami wszystkiego, każdemu musi się dostać. Wszystko dzielą, nagradzają każdego: wszyscy przecież są równi. I jeśli nasze udziały w hucie czy fabryce, skrawek morskiego brzegu, skałę w Karpatach czy jeszcze coś spryciarze mogą przechwycić, wyłudzić, przekupić za bezcen — to ze złem sprawa wygląda inaczej. Ze złem — bo i zło rozdzielili pomiędzy nas wszystkich, każdemu równą cząstkę. Wyobrażacie sobie: ktoś grzeszył, ktoś siał śmierć i grozę, ktoś cudzą krwią zlał ziemię — a cząstkę grzechu, cząstkę odpowiedzialności za popełnione zło dzielimy po równo. Dzielimy po równo. Właściwie ktoś dzieli, tobie tylko komunikują: przyjdź odebrać swoją cząstkę. Co, nie przyjdziesz? To ona będzie czekać na ciebie, jak w szwajcarskim banku skradzione nam wcześniej pieniądze. Tymi samymi skradzione, co obecnie dzielą zło wszystkim po równo. Bo jeśli już ogłosili demokrację, wspólnotę losu i woli — to i dzielimy wszystko. Coś potem odbieramy, coś wyłudzamy, coś wykombinujemy — ale najpierw dzielimy. Moja cząstka — ja jej jeszcze nie widziałem, ale wyobrażam ją sobie, jak leży niby w szwajcarskim banku — czeka na mnie, aż przyjdę i odbiorę. Muszę odebrać — wszak ona blokuje wszystkie moje inne konta, moją emeryturę, moje podatki, moje płatności za usługi komunalne. A je już płacić każdy musi obowiązkowo, i to bez żadnych opóźnień. Przecież wiecie: nie zapłaciłeś — ostrzeżenie, odłączenie gazu czy łączności, odłączenie od przyjaciół, od świata, od czegoś jeszcze. Cząstka należnego mi zła, właściwie odpowiedzialności za popełnione przez świat zło — ona niby nie jest uciążliwa. To jeśli wirtualnie ważyć. Jeśli w wyobraźni, myślami. Ot jak pyłek czy drobinka kurzu. Ale kiedy już przełożyć ją z konta bankowego tobie na duszę — o, tutaj ona nabiera wagi, tutaj zaczyna boleć i krwawić, tutaj pozbawia cię zdolności cieszenia się najmniejszym kwiatkiem, wielkanocną barwą nieba, powiewem wietrzyka, jeszcze czymś tam. Jeszcze czymś i czymś, wieloma rzeczami — póki się z tym nie zderzysz, to i nie myślisz, że jesteś od tego odcięty, że jesteś pozbawiony prawa do tego i tamtego. Bo jakież to prawo, kiedy ono boli cię pod piersiami, kiedy ono ciemnieje i chmurzy się, kiedy ono krwawi. Wiem, muszę odpowiadać za swoją cząstkę zła, muszę spowiadać się i pokutować, muszę stworzyć w zamian dziesiątki dobrych uczynków — żeby państwo się podniosło, żeby niebo pojaśniało, żeby ptaszki zaczęły ćwierkać. Bo to moja cząstka. To moje niebo, mój naród, mój grzech — za grzechy całego świata. Mykoła PETRENKO, m. Lwów Poznajcie: fotohartysta Mykoła Plaszecznyk. Seria „Moja wieś”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
