Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

OLEKSANDRA ZABASZTA: „UCZYŁAM SIĘ GRAĆ NA TYM FORTEPIANIE, Z KTÓREGO PO RAZ PIERWSZY ZABRZMIAŁA «PIEŚŃ O RĘCZNIKU»”

Слово Просвіти, №44 за 2005 рік

A czy dawno, szanowny czytelniku, byłeś w operetce: w żywiole muzyki, zabawy i tańca? W feerii dowcipnego wątku-żartu, luksusowych melodii i jaskrawych kostiumów?.. Jeśli nie, to mamy nadzieję, że po rozmowie z naszą gościnią, solistką Kijowskiego Teatru Operetki Oleksandrą ZABASZTĄ, koniecznie to zrobisz, ponieważ ona, tak jak i teatr, uosabia młodość, piękno, grację i plastykę. I, oczywiście, wspaniały głos. Piosenkarka ma znane nazwisko: jej zmarła babcia — poetka Lubow Zabaszta. Oleksandra-Lesia (Lesią naszą gościnię nazywają krewni i przyjaciele) uczyła się grać właśnie na tym fortepianie, na którym kompozytor Płaton Majboroda po raz pierwszy prezentował Andrijiowi Malyszce pieśni do jego słów. Ale Oleksandra Zabaszta jest dla nas interesująca także jako samodzielna twórcza osobowość, toruje swoją niełatwą drogę artystyczną, mając kolosalne duchowe drogowskazy. wystawił ciekawy reżyser Jaremkiw. Ten spektakl bardzo mi się podoba. Moim partnerem jest artysta ludowy Ołeksandr Krawczenko, który gra Calvero — mężczyznę, w którym moja bohaterka Terry się zakochała. Początkowo choruje, jest zniechęcona. Z rozpaczy nawet przestaje chodzić, zaczyna się u niej paraliż, ale dzięki miłości i wierze w siebie, którą w nią wlała ukochana osoba, zresztą znacznie starsza, Terry wyzdrowiała, zaczęła tańczyć, a potem już pomaga Calvero. Bardzo mi przykro, że ten szczery psychologiczny spektakl grany jest rzadko. To kawał ciężkiej pracy, ta rola jest mi bardzo bliska, bo jestem podobna do tej dziewczyny — wrażliwej i podatnej na zranienia… — Obecnie repertuar Kijowskiego Teatru Operetki jest bardzo różnorodny: jest klasyka, modern, musicale, bajki… Jako artystka, zapewne wyczuwa Pani publiczność. Co naszym widzom bardziej przypada do gustu? — Oczywiście, spektakl to towar i trzeba go sprzedać. Zatem, co kupują? Przede wszystkim jednak klasyczną operetkę, która zawsze jest popularna, bo ciekawa i aktualna. Mnie na przykład bardzo podobają się takie znane operetki jak „Silva” Kalmana, „Zemsta nietoperza” Straussa, „Wesoła wdówka” Lehara, one zawsze będą przyjmowane na „hura”. Oczywiście, trzeba brać pod uwagę zmiany w społeczeństwie, nowe potrzeby, modę. Młodzież chętnie odwiedza musicale. Mamy w repertuarze wiele bajek muzycznych, stylizowanych na musicale, które ciekawie ogląda się nie tylko dzieciom, ale i dorosłym. Naturalne jest, że każdy spektakl niesie pozytyw, wszak teatr nie tylko bawi, ma on funkcję wychowawczą i o tym zawsze trzeba pamiętać. — Operetka to bardzo „sprytny” gatunek: niby opera i niby estrada. Wiem, że wkłada Pani talent i wysiłek w równoległe kierunki. — Podoba mi się kierunek estradowy, realizuję ideę śpiewu klasycznego w nowoczesnej aranżacji. Na szczęście spotkałam wspaniałego człowieka i dobrego profesjonalistę — kompozytora-aranżera Jurija Reszetara, który się tym zainteresował. W jego barwnie stylizowanych kompozycjach klasyka organicznie łączy się z nowoczesnym brzmieniem i rytmami. Zaczęliśmy od ukraińskiej pieśni ludowej „Oj, werbo” i dwóch arii Haendla. Ale im dalej w tym nurcie się posuwałam, tym bardziej rozumiałam, że ludzi interesują, zresztą mnie też, bardziej demokratyczne, czasem zupełnie estradowe rzeczy pochodzenia klasycznego. Czyli żeby nie były podobne do technicznych arii z kadencjami, przednutkami i innymi karkołomnymi subtelnościami. Wołodymyr KOSKIN Na zdjęciu: Oleksandra Zabaszta. Scena z operetki I. Kalmana „Marica”; artystka z babcią Lubow Zabasztą.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn